Γράφει ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
Δημοσιογράφος – Δημοσιολόγος
Ένας από τους κύριους παράγοντες της θεοστυγούς συµπαιγνίας στο έγκληµα της δίκης και της καταδίκης του Ιησού Χριστού ήταν «ο δούλος (στα πάθη του) και δόλιος µαθητής Του, Ιούδας ο Ισκαριώτης», ο προδότης κατά τον Οίκο (τροπάριο) της Εσπέρας της Μεγάλης Τετάρτης.
Στην υµνολογία της ίδιας ηµέρας σε άλλο τροπάριο γράφεται, (σε µεταφορά στην οµιλούµενη γλώσσα µας από τον µακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο):
«Κύριε ο απαίσιος Ιούδας ο Ισκαριώτης περιφρόνησε τον αιώνιο νόµο της φιλίας (ο οποίος δεν επιτρέπει να πράττουµε κακά κατ’ εκείνου που µας αγαπά και ευεργετεί) και µηχανεύθηκε δόλια και φοβερά σχέδια εναντίον Σου».
Με ένα φιλί τον παρέδωσε, τον πούλησε ορθότερα τριάντα αργύρια στους διώκτες Του, για να δικαστεί και να θανατωθεί.
Στη δίκη του Ιησού Χριστού οι Εβραίοι δικαστές είχαν µίσος και προκατάληψη σε βάρος του Θεανθρώπου και για να εξυπηρετήσουν την προειληµµένη απόφασή τους παρέβησαν βασικές αρχές της ιουδαϊκής δικονοµίας.
Συγκεκριµένα αγνόησαν τις αρχές της δηµοσιότητας των συζητήσεων, το δικαίωµα του κατηγορουµένου προς υπεράσπισή του, το ανεπίτρεπτό της ψευδορκίας και το απαραίτητο της µαρτυρικής καταθέσεως προς στήριξη της κατηγορίας. (Βλ. σχ. µακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου «Μία θεοστυγής συµπαιγνία – Η δίκη του Ιησού και αι κατ’ αυτήν δικονοµικαί παραβάσεις», Εκδ. Μητρ. Κερκύρας, 2024, σελ. 28).
Αν για τους χριστιανούς η προσωποποίηση της προδοσίας είναι ο Ιούδας, για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ο Εφιάλτης και για τους επαναστατηµένους Έλληνες του 1821 ο Πήλιος Γούσης και ο ∆ηµήτρης Νενέκος. Κατά το µέγα λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας των Λίντελ και Σκοτ, «προδίδω» σηµαίνει και ότι «παραδίδω τον ευεργέτη µου στον εχθρό». Ευεργέτης µπορεί να είναι ένα πρόσωπο, ένας οργανισµός, η Πατρίδα, η Εκκλησία. Κίνητρα του προδότη ο πλουτισµός και γενικά το συµφέρον, το µίσος. Ιδεολογία του ο κυνισµός, ο µηδενισµός και ο αµοραλισµός.
Κατά το χρηστικό λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδηµίας Αθηνών προδοσία είναι η παράβαση αρχών ή/και ηθικών αξιών και ειδικότερα η πρόκληση βλάβης εθνικής, ιστορικής, πολιτικής, θρησκευτικής. Η προδοσία είναι ένας πειρασµός πολύ δύσκολα αντιµετωπίσιµος για τον άνθρωπο της κάθε εποχής, από τον Αδάµ έως τις ηµέρες µας, και εµφανίζεται υπό διάφορες µορφές.
Σε προσωπικό επίπεδο συχνά ισχύει το «ουδείς επικινδυνότερος εχθρός του ευεργετηθέντος αχαρίστου». Ο αείµνηστος Αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ είχε αυτό το γνωµικό σε περίοπτη θέση του γραφείου του. Είναι σύνηθες ανθρωπάρια να προσκολλώνται σε προσωπικότητες και µε τις δαιµονικής ευφυίας κολακείες και γαλιφιές τους να ανέρχονται κοινωνικά, πολιτικά, εκκλησιαστικά. Όταν οι συγκεκριµένες προσωπικότητες εξέλθουν του προσκηνίου, τότε τα ανθρωπάρια προσκολλώνται σε άλλον ισχυρό του κόσµου τούτου, που µπορεί να ήταν και εχθρός του προηγουµένου ευεργέτου και προστάτου τους… Για αυτά δεν έχει σηµασία. Το παν είναι το συµφέρον τους, η διατήρηση ή και η αύξηση των οφικίων τους. Τα υπόλοιπα αιρέτωσαν: ευεργεσίες, αγάπες, φιλίες, ύβρεις κατά του αντιπάλου, που ανενδοίαστα πλέον υπηρετούν…
Σε εθνικό επίπεδο είναι ηθικά απαράδεκτο κάποιος βουλευτής να ψηφίζεται µε βάση το πρόγραµµα ενός Κόµµατός και µετά, χωρίς αναστολές, να µεταπηδά σε άλλο Κόµµα, το οποίο έχει πρόγραµµα αντίθετο από αυτό στο οποίο, υποτίθεται ότι πίστευε και εξελέγη… Το ατόπηµα καθίσταται σοβαρότερο όταν περιφρονώντας τους ψηφοφόρους του και την στοιχειώδη ηθική γίνεται αποστάτης εν όψει ψηφοφορίας επί µείζονος εθνικού ζητήµατος, µε σκοπό να συµβάλει στο να προκύψει πλειοψηφία και αυτός να λάβει πλούσια ανταλλάγµατα.
Είναι επίσης απαράδεκτο από ηθικής και δικαιικής πλευράς πολιτικός ή ισχυρός οικονοµικός παράγοντας, έχων εξουσία ή επηρεάζων την εξουσία να κάνει ρουσφέτια υπέρ του εαυτού του και «δικών» του ανθρώπων σε βάρος της αξιοκρατίας και της προόδου της Πατρίδας. Είναι ανέντιµο εξουσιαστής και το περιβάλλον του να πλουτίζουν σε βάρος του ∆ηµόσιου κορβανά και του αδύνατου συµπολίτη τους. Είναι προσβλητικά για την εικόνα του λαού µας τα τραγικά που αποκαλύπτονται στη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων στον ΟΠΕΚΕΠΕ. ∆ικαίως το 97% των ερωτηθέντων σε δηµοσκόπηση του Σεπτεµβρίου 2025 θεωρεί αρκετά έως πολύ διαδεδοµένη τη διαφθορά στη χώρα µας.
Σοβαρό εθνικό ατόπηµα αποτελεί και η υποχώρηση σε σοβαρά θέµατα που αφορούν εθνικά µας ζητήµατα. Όταν εορτάζουµε την Επανάσταση του 1821, που οι λίγοι Έλληνες νίκησαν µιαν αυτοκρατορία και το υπό τον Μέτερνιχ ευρωπαϊκό κατεστηµένο, δεν έχουµε δικαίωµα να υποχωρούµε σε οσηδήποτε πίεση οποιουδήποτε καταπιεστή. Προτιµότερη η γενναία και ηρωική έξοδος από µια ταπεινωτική συνθηκολόγηση. Προτιµότερο το Μανιάκι από τα καλοπιάσµατα στον Ιµπραήµ του Νενέκου. Το πρόσφατο παράδειγµα της Ισπανίας και άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, που δεν επέτρεψαν στις ΗΠΑ τη χρήση του εδάφους τους για πολεµικές επιχειρήσεις, για τις οποίες δεν ρωτήθηκαν αν συµφωνούν, είναι ένα παράδειγµα προς µίµηση. Αξιοπρεπής και γενναία είναι και η στάση των ολιγάριθµων Γροιλανδών στην εκφρασθείσα επιθυµία των ΗΠΑ να προσαρτήσουν το νησί τους.
Ως λαός επιζούµε για 2000 χρόνια µε την Πίστη µας και τις θυσίες των προγόνων µας. Πάντοτε υπήρχαν ισχυροί εχθροί µας και κάποιοι ευλύγιστοι στη συνείδηση Έλληνες. Αρκετές φορές ήταν ισχυρότατη η πίεση και δελεαστικό το δέλεαρ να καταστούµε «δυτικοί – προοδευτικοί». Παλαιότερα κινδυνεύσαµε να καταντήσουµε γραικύλοι, υποτασσόµενοι στον τρόπο ζωής των Ρωµαίων. Αργότερα βρεθήκαµε στη δυσχερή θέση να υποταγούµε στον Πάπα, ακολουθώντας στην προδοσία και στην κατάργηση της ιδιοπροσωπίας µας τον πριν Ορθόδοξο Επίσκοπο και µετά καρδινάλιο Βησσαρίωνα. Αργότερα και έως σήµερα ισχυρή είναι η πίεση να «εκδυτικισθούµε», δηλαδή να προσχωρήσουµε στην «προοδευτική» άθεη λογική των Βολταίρου και Ντιντερό, στον ολοκληρωτισµό και στην τροµοκρατία του Ροβιεσπέρου, στον ηδονισµό και στον σαδισµό του Μαρκησίου ντε Σαντ. Αντισταθήκαµε και επιζήσαµε ως Έλληνες χάρη στην Εκκλησία και στους αγίους της.
Στα τετρακόσια χρόνια οθωµανικής καταπίεσης δεχόµασταν κατά κύµατα πιέσεις και διωγµούς. Παράλληλα προτάσεις για προνόµια, προκειµένου να γίνουµε µουσουλµάνοι. Και εδώ η Εκκλησία αντιστάθηκε και πέτυχε να µείνουµε σχεδόν αλώβητοι. Αυτά έως πριν λίγα χρόνια…
Τώρα ο σοβαρός κίνδυνος είναι εµείς, κληρικοί και λαϊκοί, οι απόγονοι των Ελλήνων, που αντιστάθηκαν και που µας παρέδωσαν σχεδόν αλώβητο τον Ελληνισµό, να προδώσουµε την Πίστη και την Πατρίδα µας και να «εκδυτικισθούµε», που στην ουσία είναι να εκβαρβαρισθούµε και να υποταγούµε στην ισχυρή πίεση που δεχόµαστε από ισχυρές δυνάµεις στο εξωτερικό και στο εσωτερικό της χώρας µας. Είναι ηθικά εγκληµατικό να προδώσουµε τις όποιες αρετές µας δίδαξαν µε τη ζωή τους οι πρόγονοί µας, να προσβάλλουµε τη µνήµη τους προδίδοντας τον πολιτισµό που δηµιούργησαν και θαυµάζει όλος ο κόσµος και να καταντήσουµε αρνητικό παράδειγµα µιµητισµού καταστρεπτικών οθνείων παρορµήσεων. Μη γένοιτο.
