Ο Άρτουρ Σοπενχάουερ, ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους, έγραψε τον 19ο αιώνα ένα οξύ, οργισμένο, διαχρονικά ανατρεπτικό και ταυτόχρονα σοφό, γλαφυρό και με υποδόριο χιούμορ δοκίμιο, υπό τον εύγλωττο τίτλο «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο» που αυτοσυστήνεται ως εγχειρίδιο επικράτησης έναντι οιουδήποτε αντιπάλου σε μια αντιπαράθεση. «Εριστική διαλεκτική» έγραψε «είναι η τέχνη τού να λογομαχεί κανείς με τέτοιο τρόπο ώστε να υπερασπίζεται επαρκώς τις θέσεις του, είτε έχει δίκιο είτε άδικο».
Το ανακάλεσα στη μνήμη μου αβίαστα παρακολουθώντας -κατά τη διάρκεια του δημοτικού συμβουλίου στο δημαρχείο του Αμαρουσίου- την αντιπαράθεση του δημάρχου κ. Γ. Πατούλη με την πρόεδρο του τοπικού συλλόγου «Κασταλία» και περιοίκους του «κτήματος Παναγόπουλου» στη γωνία των οδών Δ. Ράλλη και Χατζηαντωνίου στο κέντρο του Μαρουσιού με αφορμή την κοπή τριών αιωνόβιων πεύκων από την ιδιοκτήτρια εταιρία. Τα έκοψαν άρον-άρον τα ξημερώματα της 2ης μέρας των Χριστουγέννων για να το πουλήσουν σε άλλη εταιρία που θα το «αξιοποιήσει» ανεγείροντας supermarket γερμανικών συμφερόντων που θα οδηγήσει με βεβαιότητα στον στραγγαλισμό της διαμπερούς κυκλοφορίας μέσω της οδού Χατζηαντωνίου. Είναι γνωστό ότι ο νυν δήμαρχος είχε πανηγυρικά εξαγγείλει την απαλλοτρίωση του οικοπέδου για να το μετατρέψει σε κοινόχρηστο χώρο πρασίνου, πιθανά με υπόγειο parking. Αργότερα το αποδέσμευσε, ισχυριζόμενος αδυναμία καταβολής του αντιτίμου.
Επιστρέφω στον Σοπενχάουερ. Το δοκίμιό του προσφέρει πρακτικές συμβουλές για να νικήσει κανείς τον αντίπαλό του σε μια αντιπαράθεση και οι συμβουλές αυτές είναι ανενδοίαστα μακιαβελικές. Ο ίδιος εξηγεί το παράδοξο αυτής της διαλεκτικής μιλώντας για την «εγγενή ποταπότητα της ανθρώπινης φύσης, την έμφυτη ματαιοδοξία του ανθρώπου που πάντοτε υπερτερεί της αλήθειας».
Tα στρατηγήματα για την επικράτηση έναντι του αντιπάλου τα ονομάζει «καταφύγια της στενομυαλιάς και της ανικανότητας, που συνδέονται άρρηκτα με την ισχυρογνωμοσύνη, την ματαιοδοξία και την ανειλικρίνεια και το αποτέλεσμα είναι πάντα απεχθές».
