Εμείς οι νεοέλληνες δεν φαίνεται να έχουμε καλά συνειδητοποιήσει ότι για να συνυπάρξουμε αρμονικά με τις ομοτράπεζες «αδελφές» χώρες της Ευρώπης και να απολαμβάνουμε αξιοπιστία και κύρος δεν αρκεί πλέον ο Παρθενώνας και ο κλασικός πολιτισμός μαζί με τον ήλιο και τα ελληνικά νησιά για να δανειζόμαστε και να ζούμε παρασιτικά σε βάρος εταίρων μας. Εσείς με τι όρους θα δανείζατε (αν δανείζατε) κάποιον που φοβάστε ότι μπορεί να χρεοκοπήσει;
Γράφει ο κοινωνιολόγος – καθηγητής Αγγλικών, Γιώργος Σταυράκης
-Οι θετικές αξίες και το κύρος μιας κοινωνίας είναι ένα ελάχιστο συμφωνημένο πεδίο αυτοδέσμευσης ανάμεσα στους λαούς προκειμένου να υπάρχει η αμοιβαία καλή πίστη. Αυτό δείχνει ότι λείπει από τους απογόνους των κλεφτών και των αρματολών της εθνικής παλιγγενεσίας που μας κληροδότησε η μακραίωνη συμβίωση υπό τον τουρκικό ζυγό. Ο ατομικισμός τόσο των πολιτών, όσο και των πολιτικών μας και η αβάσταχτη ελαφρότητα όλων μαζί, με την ιδιοτέλεια και τον οπορτουνισμό για γρήγορο και εύκολο πλουτισμό έφεραν την κοινωνία εκεί που βρίσκεται σήμερα.
Κακές ανατολίτικες καταβολές που χαρακτηρίζονται από συμπαιγνίες συμπεριφορές, κουτοπονηριά και κρυψίνοια μπορεί προσωρινά να βολεύει μικρές κοινωνικές ομάδες, σε βάθος χρόνου, όμως, είναι η χειρότερη συνταγή για οικονομική και πολιτιστική αναβάθμιση. Είναι αυτό που σοφά λέει ο λαός μας: «Ο ψεύτης και ο κλέφτης του πρώτο χαίρονται».
Η εξαγορά συνειδήσεων για την τήρηση ισορροπιών προσωπικής επιβίωσης σε χρυσοπληρωμένες θέσεις χωρίς την απαιτούμενη επάρκεια γνώσεων, οδήγησε στη συνένοχη σιωπή βολεμένων «συνασπισμών ή συμμοριών», ντυμένοι με λαμπερά κοστούμια Αρμάνι, αποδείχθηκε συνταγή συλλογικής αποτυχίας. Χρήμα χωρίς κόπο, χαμερπής παραδοπιστία, μυστικοπάθεια, θεωρίες συνωμοσίας συκοφαντία και προχειρότητα είναι μερικά από τα ελαττώματα που εγκλωβίζουν ένα λαό στη στασιμότητα, αν όχι κάτι χειρότερο.
-Τα διάφορα ιδεολογήματα της δεκαετίας του ’80 που ενθάρρυναν και ανέσυραν κακές καταβολές μεγάλης μερίδας του λαού, τώρα στοιχειώνουν το μέλλον μας.
Με ένα δήθεν ιδεολογικό άλλοθι τα ελαττώματα της φυλής απέκτησαν τάχα αξίες που τις στερήθηκε από άλλες κακές κυβερνήσεις. Έτσι, το θράσος βαφτίστηκε «επαναστατικότητα» η αρπαχτή «κίνητρο», η κομπίνα «δημιουργία», η απόκτηση πτυχίου «δικαίωμα». Το παραεμπόριο πτυχίων ιατρικής και παιδαγωγικών Ακαδημιών από χώρες των πρώην «σοσιαλιστικών» παραδείσων χωρίς ο Ρωμιός κανακάρης να φοιτήσει ποτέ ή να εξεταστεί, γράφει ο Χρ. Γιανναράς σε επιφυλλίδα (6-3-11).
Με αυτόν τον τρόπο ο αριβισμός βρήκε τις καλύτερες μέρες του με χρυσοπληρωμένους διορισμούς στα ΑΕΙ, τις ΔΕΚΟ και αλλού, όχι βέβαια αξιοκρατικά και σε πολλές περιπτώσεις με αμφισβητήσιμα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα. Σε ένα πληθυσμό των 10 εκατομμυρίων ιδρύθηκαν ΑΕΙ και ΤΕΙ, όχι τόσο να καλυφθούν πραγματικές ανάγκες, όσο για να βολευτούν χιλιάδες φίλοι και κομματικά προσκείμενοι. Έτσι η ελαφρότητα απλώθηκε σε ολόκληρη την κοινωνική διαστρωμάτωση. Τώρα ολοκλήρωσε το κύκλο της με μια στρατιά πτυχιούχους στην ανεργία και την αβεβαιότητα.
Δεν συμπληρώσαμε ακόμα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821. Ας θέσουμε τώρα ορόσημο τα 200 χρόνια από το ξέσπασμα των σκλαβωμένων αδελφών μας του ’21. Ας γυρίσουμε πίσω στις Θερμοπύλες της σημερινής γενιάς αλλάζοντας γενναία οι ίδιοι τον εαυτό μας και έτσι να αλλάξουμε τη νέα γενιά. Να αποτάξουμε, αρχής γενομένης από σήμερα, όλες τις αρνητικές παραπάνω όψεις της ημετέρας παιδείας. Να οργανώσουμε μια ποιοτική πανστρατιά, ένα εθνικό κίνημα με στόχο τον Έλληνα Ευρωπαίο πολίτη του 2021. Αν και δεν είναι εύκολο, να (ξανά)κάνουμε την Ευρώπη περισσότερο ελληνική και την Ελλάδα περισσότερο ευρωπαϊκή, έναν φάρο για ολόκληρο τον κόσμο.
Αν δεν γίνουν τώρα, μεσούσης της κρίσης, σαρωτικές υπερβάσεις, ο ιστορικός του μέλλοντος θα περιγράφει με γκρίζα χρώματα το όσα τεκταίνονται στην Ελλάδα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.
