Υπάρχουν πολλών ειδών τύποι ανθρώπων. Οι αγχώδεις, οι αποφασιστικοί, οι διστακτικοί, οι σχολαστικοί και οι δυναμικοί. Ανεξάρτητα σε ποια κατηγορία ανήκει καθείς από εμάς, είναι βέβαιο ότι καθημερινά αντιμετωπίζει διλήμματα, από τα πιο απλά και εύκολα μέχρι τα πιο δύσκολα και περίπλοκα. Τα διλήμματα τα συναντάμε σε όλες τις εκφάνσεις του καθημερινού μας βίου, από το σχεδιασμό της αυριανής μας ημέρας μέχρι τη πολιτική. Η διαφορά επίλυσης των έγκειται στο βαθμό ετοιμότητας του καθενός στο να επιλέξει ανεπηρέαστα και ανεμπόδιστα ανάμεσα σε δύο αντιφατικά ζεύγη για να απαλλαχτεί προσωρινά από μια δύσκολη και αγχωτική θέση. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο δίλημμα, που θα ναι πιο επιτακτικό, πιο διχαστικό και πιο επίμονο. Ωστόσο οι επιλογές μας συχνά χαράσσουν τη ζωή μας και κάποιοι οδηγούνται στο λάθος, δοκιμάζοντας πολλές φορές ολέθριες συνέπειες…
Πράγματι, ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια συνεχή καθημερινή μάχη με κάθε λογής δίλημμα, που μπορεί να άπτεται τόσο της ιδιωτικής ζωής του, όσο όμως και της δημόσιας.
Ειδικότερα, από το πρωί που ξεκινάει η μέρα του καθενός από εμάς μέχρι το βράδυ που τελειώνει, δε παύει η σκέψη να βασανίζεται με υποθετικά ερωτήματα προς τη προσέγγιση του σωστού. Από το πιο ασήμαντο δίλημμα που μπορεί να υπάρχει απλά και μόνο μες στο μυαλό μας, μέχρι το πιο ζωτικής σημασίας , ο καθένας καλείται από μόνος του να πάρει την αρίστη απόφαση. Καφές με γάλα ή χωρίς; παγωτό κρέμα ή σοκολάτα; μαύρα ή άσπρα παπούτσια; Γυαλιά ή φακοί επαφής; Πίτσα ή σουβλάκια; Όλα αυτά είναι λίγα από τα διλήμματα που λίγο-πολύ όλοι συναντάμε στη καθημερινότητά μας. Όμως, τα διλήμματα αυτά δεν είναι καθοριστικά για τη ζωή μας και οι επιλογές μας δεν θα επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό τη ποιότητα της. Έτσι, ανεμπόδιστα και ανεπηρέαστα οδηγούμαστε στην εύκολη, γρήγορη και ανώδυνη επίλυσή τους και με ελεύθερη βούληση δηλώνουμε καθαρά την αίρεσή μας.
Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις που τα διλήμματα τίθενται εκβιαστικά και απρόσμενα κυρίως από πολιτικά πρόσωπα, χωρίς να δίνεται στους ανθρώπους ο απαιτούμενος χρόνος για να τα επεξεργαστούν πρωτίστως και δευτερευόντως να τα επιλύσουν ,καθώς και δεν τους παρέχονται αναλυτικά και εις βάθος λεπτομέρειες πάνω στα διλήμματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Έτσι, αιφνιδιαστικά και απάνθρωπα βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε δύο μεγάλα «ΑΝ».
Αν επιλέξουν τη πρώτη επιλογή τι θα γίνει, και αν επιλέξουν τη δεύτερη τι στη πραγματικότητα θα επακολουθήσει; Ως εκ τούτου δεν μπορούν να δηλώσουν ανεμπόδιστα τη προτίμησή τους και να εκφράσουν τη θέλησή τους, με αποτέλεσμα να γίνονται ευάλωτοι στις δημαγωγίες των πολιτικών, περιμένοντας λανθασμένα από εκείνους να κάνουν την επιλογή για αυτούς. Μια επιλογή όμως, για την οποία το δίλημμα δημιούργησαν οι ίδιοι οι κυβερνόντες, γιατί αλλιώς δεν θα ήταν δυνατό να κατηγορηθούν για αποφάσεις που παίρνουν εξ ονόματος μας, μιας και αυτό προστάζει ο αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας του πολιτεύματος μας. Τέτοιες επιλογές μπορούν να οδηγήσουν από τη μια στιγμή στην άλλη κράτη σε χρεοκοπία ή εμφύλιες συρράξεις και να διαταράξουν συθέμελα την κοινωνική συνοχή. Τέλος, πολιτικά διλήμματα που στόχο είχαν να εξαπατήσουν και να προσεταιριστούν για κάποιο σκοπό το λαό , έχουν ήδη περάσει στην ιστορία ως μερικά από τα πιο μαύρα και επαίσχυντα παίγνια του πολιτικού συνθηματικού λόγου.
Παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές επιλογές είναι μείζονος σημασίας γιατί καθορίζουν τη ποιότητα της ζωής μας, και γι’ αυτό θα έπρεπε να παίρνονται με εντιμότητα και γνώμονα το γενικό συμφέρον, αυτό δε συμβαίνει με ολέθρια αποτελέσματα για κάποιους συμπολίτες μας που εκφράζονται ανελεύθερα υπό τη σκιά του φόβου και των απειλών. Πράγματι, οι αποφάσεις που αφορούν τη πολιτική ζωή είναι προσχηματικές , προσυμφωνημένες σε πολλές περιπτώσεις, και σίγουρα μόνο τη γενική ευδαιμονία δεν έχουν ως προτεραιότητα. Πολλοί συνάνθρωποί μας, βλέποντας ότι τα πολιτικά διλήμματα που τίθενται είναι δυσανάλογα των γνώσεων τους και υπερβαίνουν τις δυνάμεις τους, οδηγούνται στην απελπισία. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη κρίσιμη οικονομική πραγματικότητα που βρίσκεται τόσο η χώρα μας όσο και ο πλανήτης ολάκερος, τους ωθεί σε τάσεις αυτοκαταστροφής, δίνοντας τους τη χαριστική βολή. Έτσι με μια τσακισμένη ψυχολογία, με το αίσθημα ότι δεν ορίζουν τις τύχες τους και φυσικά με την έλλειψη πόρων για να ζήσουν τις οικογένειες τους, πολλοί άνθρωπου οδηγούνται στην αυτοκτονία. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το τελευταίο χρόνο, οι άνθρωποι που οδηγήθηκαν στο απονενοημένο διάβημα είναι χιλιάδες. Ένα στατιστικό τρομακτικό αν αναλογιστεί κανείς το πληθυσμό της χώρας μας και το γεγονός ότι η Ελλάδα κατείχε πάντοτε μια από τις τελευταίες θέσεις στις λίστες των χωρών με τα ποσοστά αυτοκτονιών.
Συμπερασματικά, οι άνθρωποι στη ζωή έρχονται αντιμέτωποι με πολλά διλήμματα καθημερινά, άλλα εκ των οποίων είναι ασήμαντα και τα προσπερνούν και άλλα καθοριστικά για τη ζωή τους . Κάποια από αυτά εύκολα ή δύσκολα είναι κοινά γα όλους μας. Το μόνο που διαφέρει στο πώς τα αντιμετωπίζουμε είναι η ετοιμότητά μας. Άλλοι από εμάς είναι πιο δυνατοί και άλλοι λιγότερο. Είναι ανώφελο να αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι ο κανόνας που διέπει τη φύση. Ο δυνατότερος επιβιώνει. Ίσως τελικά όλη μας ύπαρξη να ξεκινάει με ένα αιώνιο σαιξπηρικό δίλημμα. Να ζει κανείς ή να μη ζει;…
Ιωάννης Στεργίου
