Υπάρχουν δύο περιπτώσεις κατά τις οποίες ο δημοσιογράφος μπορεί να αισθανθεί αμήχανα μπροστά στο λευκό χαρτί, το οποίο θα πρέπει να γεμίσει με σκέψεις, απόψεις ή αναλύσεις. Η πρώτη, όταν η ειδησεογραφία είναι «φτωχή» -συνήθως κάπου εκεί περί τον Αύγουστο- και η δεύτερη όταν οι εξελίξεις «τρέχουν» με καταιγιστικό ρυθμό.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, βιώνουμε τη δεύτερη κατάσταση. Ο χρόνος έχει πυκνώσει ασύλληπτα, με αποτέλεσμα τα όσα βιώνουμε τους τελευταίους μήνες -στην οικονομία, την κοινωνία, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο- να μπορούν άνετα να συγκριθούν σε αλλαγές που άλλοτε θα χρειάζονταν δεκαετίες για να συμβούν.
Το άρθρο αυτό γράφεται ενώ ήδη έχει εμφανιστεί το ισχυρότερο «ρήγμα» στην τρικομματική κυβέρνηση, από συστάσεώς της, χωρίς προς το παρόν να διαφαίνεται ο τρόπος που αυτό μπορεί να «επουλωθεί». Μπορεί μέχρι τη στιγμή που θα διαβάζει κάποιος τούτες τις γραμμές να έχει μεσολαβήσει και νέα συνάντηση των τριών πολιτικών αρχηγών που συμμετέχουν στην κυβέρνηση και να έχει ανευρεθεί κάποια «χρυσή τομή» στις μεταξύ τους αντιθέσεις, ώστε να αποφύγουμε τον «σκόπελο». Όμως, ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, το «γυαλί» φαίνεται να έχει «ραγίσει» και σε τούτο υπάρχουν μεγάλες ευθύνες κυρίως εκτός Ελλάδος.
Η ευρωπαϊκή και παγκόσμια πολιτική ελίτ, είτε μέσω απευθείας δηλώσεων, είτε μέσω της απαράδεκτης εμμονής που επιδεικνύουν οι «τροϊκανοί» απεσταλμένοι τους, αντί να ενισχύουν, αποδυναμώνουν καθημερινά την τιτάνια προσπάθεια που κάνει η χώρα για να ανακόψει την κατηφόρα και να επανέλθει σε τροχιά ανάπτυξης. Όσα «κτίζονται» καθημερινά στον τόπο, με μεγάλους κόπους και θυσίες -και μάλιστα άνισα κατανεμημένες- τα «γκρεμίζουν» εν μια νυκτί οι «επαΐοντες» των ευρωπαϊκών σαλονιών, σπρώχνοντας την Ελλάδα όλο και βαθύτερα στην κρίση.
Μόνο που αυτή η τακτική δεν κρύβει κινδύνους μόνο για τη χώρα μας, αλλά απειλεί να «τινάξει στον αέρα» όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αυτό που δεν γνωρίζουν όσοι επιμένουν να ακολουθούν αυτή την οικονομικά αποτυχημένη και ηθικά απαράδεκτη συνταγή, είναι ότι πιθανή κατάρρευση της Ελλάδας θα ξεσηκώσει πλήθος αντιδράσεων και θα προκαλέσει σωρεία συνεπειών σε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη και όχι μόνο. Όσο και αν τα διεθνή Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας κατηγορούνται για κατευθυνόμενη-ελεγχόμενη πληροφόρηση, υπάρχουν αρκετοί που έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι Έλληνες καταβάλλουν σκληρότατες προσπάθειες ώστε να διορθώσουν τα λάθη του παρελθόντος και να επανασυστήσουν το κράτος τους.
Αλλά ακόμη και όσοι παραμένουν ανενημέρωτοι για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, όταν θα πληροφορηθούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ουσιαστικά εγκατέλειψε ένα μέλος της, βυθίζοντάς το στη φτώχεια και την αναρχία, θα ζητήσουν εξηγήσεις από τους υπεύθυνους. Πόσο μάλλον, όταν μιλάμε για μια χώρα που δεν έχει και αμελητέα συνεισφορά στη δημιουργία των ευρωπαϊκών, αν όχι των παγκόσμιων
ιδεωδών. Χωρίς καμία διάθεση εθνικισμού, που ούτως ή άλλως δεν χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη στήλη, η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, απλούστατα δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι Ευρώπη.
Διανύουμε ίσως τις πλέον κρίσιμες ώρες της ευρωπαϊκής διαδρομής μας. Οι εξελίξεις των επομένων ημερών θα κρίνουν την τύχη όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. Ως λαός μέχρι σήμερα έχουμε δείξει, τουλάχιστον στην πλειοψηφία μας, ότι -παρά τις σκληρές θυσίες που μας ζητούνται- εμείς επιμένουμε να παραμένουμε στο ευρωπαϊκό μονοπάτι. Ωστόσο, θα ήταν ανόητος όποιος ευρωπαϊκός ή άλλος εγκέφαλος, φαντάζεται ότι αυτή η ευρωπαϊκή προσήλωσή μας μπορεί να μετατραπεί σε αποκήρυξη της εθνικής ταυτότητας και της αξιοπρέπειάς μας.
Και μιας και είμαστε μια ανάσα από τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, ας λάβουν κάποιοι υπόψη και το εξής: Ελάχιστοι ρεαλιστές πίστευαν όταν «κουρελιάζαμε» το ιταλικό τελεσίγραφο, τον Οκτώβριο του 1940, ότι θα βγαίναμε αλώβητοι από την πολεμική περιπέτεια στην οποία αποφασίζαμε να μπούμε. Οι περισσότεροι γνώριζαν ότι, φεύγοντας για το μέτωπο, το πιθανότερο ήταν να χάσουν όλα εκείνα για τα οποία είχαν αγωνιστεί μέχρι εκείνη τη μέρα, πλην ενός· της υπερηφάνειας να λέγονται Έλληνες.
Ιστορικά έθνη δεν είναι αυτά που δεν κάνουν λάθη, δεν βιώνουν περιόδους παρακμής, δεν αγγίζουν ακόμη και τον πάτο του ιστορικού βαρελιού. Ιστορικά έθνη είναι αυτά που, ακόμη και όταν βρίσκονται θεωρητικά με την «πλάτη στον τοίχο», καταφέρνουν να υψώνουν το ανάστημά τους και να αντιστρέφουν ακόμη και τον ρου της Ιστορίας. Κι αυτό η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει…
