Από τον δημότη και ιδρυτή της Ομάδας Πεύκη-Pefki στο Facebook Γιώργο Ανδρουλιδάκη λάβαμε την παρακάτω επιστολή – άρθρο:
«Εδώ και μήνες, όπως και πολλοί άλλοι συνδημότες μας, παρακολουθώ σιωπηλός, με μείγμα δυσφορίας και θυμηδίας, τα αλλεπάλληλα κωμικοτραγικά επεισόδια στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Λυκόβρυσης – Πεύκης. Κάθε φορά νομίζω, ή τουλάχιστον ευελπιστώ, ότι η κατάσταση ασφαλώς έφτασε στο μη περαιτέρω. Δεδομένης όμως και της κραυγαλέας ανεπάρκειας του προέδρου Τάσου Μαυρίδη, κάθε επερχόμενη συνεδρίαση μας επιφυλάσσει νέες δυσάρεστες εκπλήξεις μέχρι πού μπορεί να φτάσουν η καταρράκωση και η γελοιοποίηση ενός θεσμικού οργάνου σαν το Δημοτικό Συμβούλιο.
Όπως προκύπτει από ρεπορτάζ της Αμαρυσίας (έντυπη μορφή: 20 Οκτωβρίου 2012, σ. 12, «Υπό… αίρεση στα Βόρεια»· ιστοσελίδα: http://www.amarysia.gr/ypo-airesi-likovrisi-pefki/46605–2010.html), στην τελευταία συνεδρίαση μάλιστα δεν χρειάστηκε καν η υστερική αντιπολιτευτική τακτική του αρχηγού της μείζονος μειοψηφίας Γιάννη Θεοδωρακόπουλου, ο οποίος αρέσκεται να φορτίζει ή και να δυναμιτίζει προγραμματικά το κλίμα με στερεότυπα μελοδραματικές καταγγελίες ή ιερεμιάδες εν ονόματι -αλλά ουσιαστικά ερήμην- των αναξιοπαθούντων δημοτών. Ήρθαν βέβαια να προστεθούν αντισταθμιστικά οι γνώριμοι φαιδροί λεονταρισμοί και τραμπουκισμοί του ανεξάρτητου δημοτικού συμβούλου Παναγιώτη Μπόλλα -σημειωτέον, και πάλι εναντίον μιας γυναίκας, της αντιδημάρχου Ευαγγελίας Βαλσαμά αυτή τη φορά. Καθώς φαίνεται ωστόσο, η θλιβερή τροπή της συνεδρίασης ήταν προδιαγεγραμμένη, αφού ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, έστω και χωρίς οποιαδήποτε παρέμβαση ή προστριβή, κατά τεκμήριο διαθέτει το σπάνιο χάρισμα να δημιουργεί από μόνος του ανυπέρβλητα εμπόδια και ζοφερά αδιέξοδα.
Γενικότερα, μέσα στη δίνη της σημερινής οικονομικοπολιτικής κρίσης, όλοι μας καλούμαστε ή οδηγούμαστε εκ των πραγμάτων να επανεξετάσουμε τη στάση μας στα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, να σκεφτούμε -αν μη τι άλλο- ποιους αναδεικνύουμε με την ψήφο μας στη Βουλή και στους υπουργικούς θώκους.
Το ίδιο όμως, πιστεύω, ισχύει κι εδώ, στον στενότερο περίγυρό μας, στη μικρότερη κλίμακα της τοπικής αυτοδιοίκησης: κατεξοχήν σήμερα, σε αυτή την πολλαπλά κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα και την κοινωνία μας, οφείλουμε να αναλογιστούμε αν μας ικανοποιούν ή αν μας αξίζουν τόσα και τέτοια κρούσματα ανικανότητας, εμπάθειας και καφρίλας, τα οποία ισοδυναμούν εντέλει με εγωκεντρική αδιαφορία, συντεχνιακή περιφρόνηση και ηθική βλάβη εις βάρος του χειμαζόμενου κοινωνικού (και εκλογικού) σώματος».
