Ένας ποιμενάρχης που… ΔΕΝ ξέχασε!!! Το ότι έχω… δια βίου, ένα θεματάκι με τους «Αρχιερείς», δεν το έκρυψα ποτέ Ανταριασμένοι εν Χριστώ Αδελφοί μου.
Ανταριάζει δε, με πολλά μποφόρ ετούτος ο καημός, όποτε οι κοινωνίες των ανθρώπων μαστίζονται από δυσβάστακτα δεινά, αλλά εκείνοι είναι ΑΠΟΝΤΕΣ!!!
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
-Απόντες από την κοινωνία, η οποία απομένει να «δέρνεται» σαν την καλαμιά στον κάμπο, με λεηλατημένα τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί με Αγώνες και Θυσίες πολλών γενεών.
– Απόντες από τον δοκιμαζόμενο Ελληνικό Λαό –«καλή ώρα» που είναι κακή και ψυχρή– όταν τα παιδιά του λιποθυμούν από την πείνα, όταν η νεολαία του αλέθεται στα «απορριμματοφόρα» της Ανεργίας σαν τα σκουπίδια και όταν χιλιάδες νοικοκυραίοι, κατάντησαν «ζητιάνοι» στα παζάρια στα οποία παραγωγοί μοιράζουν δωρεάν τρόφιμα.
– Απόντες, εν ολίγοις, από εκεί όπου με Λόγο και με Έργο θα πρέπει να Υπερασπιστούν το ποίμνιό τους, να το Εμψυχώσουν, να βρεθούν μπροστάρηδες στα δίκια του, με το λάβαρο της Αγάπης του Χριστού να το οδηγεί εκεί που ΠΡΕΠΕΙ!!!
Τώρα, πώς μπορούν να συμβούν τούτα τα… φευγάτα, όταν οι ιεράρχες της του «Χριστού Εκκλησίας» κατάντησαν (γιατί για μένα είναι κατάντια) να αποδέχονται τίτλους της… ιεροσύνης, που είναι πάνω κι από Θεό κι από Αγίους και από Οσίους, δεν μπορεί νομίζω να απαντηθεί με το… «δισκο-πότηρο» της Χριστότητας «μισογεμάτο».
– «Κύριος-κύριος». Προσφωνούνται οι αρχιεπίσκοποι.
Ο Θεός και ο Χριστός παρεμπιπτόντως, είναι σκέτοι Κύριοι.
– «ΠΑΝ-αγιότατος». Είναι μία ακόμη καλοδεχούμενη ρεβεράντζα. Οι Άγιοι, είναι νέτα-σκέτα Άγιοι.
– «ΠΑΝ-οσιολογιότατος». Άλλοι αυτοί! Ο υπερθετικός βαθμός δε σε τούτα τα ειδικά ήθη, βρήκε πεδίον δόξης…
Όσον αφορά στην αναζήτηση, του από πού οι ιεράρχες μας κληρονόμησαν τέτοια μεγαλεία, μάλλον θα πρέπει να ανατρέξει κανείς στη Βίβλο, προκειμένου να αποφύγει τα αυθαίρετα συμπεράσματα.
Εκεί νομίζω, έχουν καταγραφεί ρόλοι, συμπεριφορές, νοοτροπία, ενδυματολογία και πολλά στοιχεία, τα οποία υιοθετήθηκαν ως εργαλεία, για την… εποικοδομητική άσκηση εξουσίας των εκπροσώπων του Θεού, επί των ανθρώπων.
Όσο για τη στάση που κράτησαν –εις τους αιώνας– απέναντι στον Υιό Του τον Αγαπητό, τον Ιησού Χριστό, ήταν η… κλασική στάση κάθε ιερατείου που σέβεται τον εαυτό του, όταν απειλείται το «οικοδόμημα» το οποίο εντέχνως επί αιώνες διατηρεί εν λαμπρότητι!!!
«Οικοδόμημα», μέσα στο οποίο ενθρονίζεται ο Πλούτος, η Δύναμη της Θρησκευτικής Εξουσίας και ό,τι έχει να κάνει με τα «καλά και συμφέροντα» της «αγιοσύνης» τους.
Και πάμε πάρα κάτω.
❍ ❍ ❍
Το ότι το Μαρτυρικό –στην κυριολεξία– νησί της Κύπρου ξαναμάτωσε, κατεγράφη κι αυτό στην Ιστορία του.
Το 1974 ήταν η εισβολή των Τούρκων του Αττίλα που πότισε το Βόρειο τμήμα του με αίμα Ελλήνων – Χριστιανών. Ανάμεσά τους και ο Χρήστος Θωμά από του Μόρφου, αδελφός του πατέρα μου.
Χθες, τον Μάρτη του 2013, το ελεύθερο τμήμα του «χρυσοπράσινου φύλλου» βυθίστηκε στο «πέλαγο» της Παγκοσμιοποιμένης Οικονομικής Βαρβαρότητας των Ανθρωποφάγων. Της Οικονομικής Βαρβαρότητας, την οποία τροφοδοτεί η Αφροσύνη, Πρόσκαιρης Υπερφίαλης Εξουσίας σαν ετούτη της Αδόλφου Μέρκελ και των συνοδοιπόρων της, επί της οδού της Απωλείας. Οδός, η οποία, όπως ΔΙΔΑΣΚΕΙ η Ιστορία της Ανθρωπότητας, δεν πάει μακριά!…
Την ώρα λοιπόν που η Κύπρος ξαναχτυπήθηκε από οικονομικό αυτή τη φορά εισβολέα, έρχεται ο «Καλός Ποιμήν» και καθησυχάζει, εμψυχώνει, στέκεται μπροστάρης στο ποίμνιό του, με Λόγο και με Έργο, διότι Εκείνος ο Αρχιερέας ΔΕΝ ξέχασε!…
