Χριστός Ανέστη θάνατον πατήσας!… Μεγάλη βδομάδα και το Μαρούσι κάτω από τον αττικό ουρανό, λουσμένο στον ανοιξιάτικο ήλιο και μυρωμένο: από τα αρώματα της ακακίας που τότε φύτρωνε παντού στον πανέμορφο Τόπο μας, της βιολέτας, του γαρύφαλλου, της μπαξιάνας, της γλυσσίνιας, της πασχαλιάς στις αυλές των σπιτιών και του αγριόδυοσμου στις άκρες των αμπολών οι οποίες έζωναν με ασημοκελαριστό δροσερό νεράκι το Μαρούσι για το πότισμα των χωραφιών του.
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
«Μεγάλη Δευτέρα. Ο Χριστός στη μαχαίρα» μάς έλεγε η μητέρα και οι ετοιμασίες για την Ανάσταση, ξεκινούσαν ή τελείωναν με την πάστρα του δρόμου. Έπρεπε να αστράψουν οι πεζούλες, οι μάντρες, οι τοίχοι από το ευλογημένο εκείνο υλικό που το λέγανε… ασβέστη!
Το ασβέστωμα βεβαίως αφορούσε και στην αυλή. Ό,τι έπρεπε να «φρεσκαριστεί» γινόταν με πηχτό-πηχτό ασβεστόνερο που ενίοτε έπαιρνε μέσα λίγο λουλάκι για να μην κιτρινίζει από τον ήλιο.
Κοτέτσια, πλυσταριά, πηγάδια, γλάστρες, ασπρίζονταν για να αναδειχθούν από τούτο το λευκό, τα χρώματα της μαρουσιώτικης Άνοιξης και τα ταπεινά στοιχεία τα οποία συνέθεταν το ελληνικό νοικοκυριό…
«Μεγάλη Τρίτη. Ο Χριστός εκρίθη». Εκρίθη… από τους κριτές Του, συνέχιζε η μάνα μας η Μαρουσιώτισσα που τα ήξερε καλά τα πράματα και τα έλεγε και σ’ εμάς. Να τα μαθαίνουμε, όπως τα είχε μάθει κι εκείνη από μάνα και γιαγιά.
Μάθαμε και κάπου στη συνέχεια της ζωής, άρχισε το ψάξιμο για τα πάρα πέρα: Για… αιτίες, συσχετισμούς, δρόμους για την Αλήθεια.
Αυτήν που… «εκρίθη» και κατεκρίθη, διότι καθώς φαίνεται, η Αλήθεια γκρεμίζει είδωλα κι αυτό έρχεται σε απευθείας σύγκρουση μ’ εκείνους που τα χτίζουν και τα διατηρούν σαν «καλά και συμφέροντα»…
Μεγάλη Τρίτη βάφονταν κόκκινα τα αβγά – εκτός κι αν πήγαιναν για την Μ. Πέμπτη. Οι λαμαρίνες με τα πασχαλινά κουλουράκια, τα ανεπανάληπτα κουλούρια της μαμάς, έπαιρναν το δρόμο για το φούρνο του Παπασυμεών, ή του Τσεκούρα.
Πήγαιναν άψητα και επέστρεφαν στο σπίτι σκέτοι πειρασμοί που μας «κόλασαν» κάποιες φορές ως παιδιά, γιατί δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε στη μοσχοβολιά και στη νοστιμιά τους!…
Η νηστεία: η αποχή από ό,τι αρτύσιμο ακόμα κι από το λάδι, ήταν δεδομένη και παραδομένη από τα βάθη των γενεών των Ελλήνων, που πέρασε και στους Έλληνες Χριστιανούς. Οι αφορμές άλλαξαν μέσα στους αιώνες. Η ουσία παραμένει η ίδια.
Φασολάδα χωρίς λάδι λοιπόν, αγκινάρες και κουκιά –που ήταν και της εποχής– λαπάς με μπόλικο λεμονάκι, πατάτες βραστές, χαλβάς, ελιές, ψωμί βρεγμένο με στρώμα τη ζάχαρη από πάνω και έξω στο δρόμο ή στις ατέλειωτες αλάνες για παιχνίδι.
Ο εκκλησιασμός απαραίτητος και η μαμά πάντα έκλαιγε με τα Πάθη του Χριστού και πάντα… «κολαζόταν» από τους γύρω ψίθυρους που πολλές φορές ανάγκαζαν τους ιερείς οι οποίοι λειτουργούσαν, να επιβάλλουν τη σιωπή για…λίγο και πάλι από την αρχή, αφού οι φιλενάδες δεν είχαν αποτελειώσει το κουβεντολόι. Και μη μου πει κανένας πως δεν μιλάγαμε στις εκκλησίες μας, γιατί τα έχω ζήσει τα «φαινόμενα».
«Μεγάλη Τετάρτη. Ο Χριστός εχάθη»…
Γιατί εχάθη μαμά; Πήγε να προσευχηθεί. Να πάρει δύναμη διότι η συνέχεια θα ήταν πολύ δύσκολη και δεν μπορούσε να την σηκώσει μόνος Του. Προσευχήθηκε στο Θεό να Αντέξει το Μαρτύριο που γνώριζε πως Τον περίμενε, αφού ήξερε ότι Όποιος πάει κόντρα στη Σκοτεινή Δύναμη που κατάφερε να κυριαρχεί μέσω των Εξουσιών επί της Γής, τιμωρείται ΠΑΝΤΑ!!!…
Είχε έρθει λοιπόν και η δική Του σειρά κι ας ήταν ο Τέλειος Άνθρωπος που πέρασε από αυτόν εδώ τον Πλανήτη.
Και είναι ο Τέλειος Άνθρωπος, διότι ενσάρκωσε την Απόλυτη Αγάπη και για μένα, είπε το κορυφαίο: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν» !!!
Όποιος «θέλει» παιδιά. Ούτε επιβολές, ούτε πειθαναγκασμοί, ούτε εκφοβισμοί του τύπου… καζάνια της κόλασης, σαν αυτά τα οποία «επέβαλαν» οι διάφορες θρησκείες και ξεστρατίζουν τους ανθρώπους οδηγώντας τους στα ερέβη του φόβου.
«Εγώ ειμί το Φως». Και δεν υπάρχει πιο ΑΠΛΕΤΟ, πιο Όμορφο, πιο Ζεστό, πιο Χαρούμενο από Εκείνο το Φώς.
Το Φως της Αγάπης χωρίς διακρίσεις. Της Αγάπης για Όλους και για Όλα τα Δημιουργήματα της Πλάσης…
Το απόγευμα εμείς τα παιδιά, έπρεπε να πάμε σε νονούς, σε θείους και θείες, σε γιαγιά και παππού στο μπαμπά και στη μαμά και να ζητήσουμε «συγχώρεση» γιατί αύριο το πρωί θα πηγαίναμε να κοινωνήσουμε…
«Μεγάλη Πέμπτη. Ο Χριστός ευρέθη»
Τον υπέδειξε στους διώκτες Του, ο μαθητής του ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, κι όποτε ο μπαμπάς μάς τσάκωνε να «καρφώνει» η μία αδελφή την άλλη, έλεγε: «Ά βρε Ιούδα Ισκαριώτη»! Συνδέοντάς το λοιπόν αυτό, με την προδοσία του Δάσκαλου, κατάλαβα πως το να μαρτυράς τον άλλον είναι κακό. Κι αυτό το πέρασα και στην κόρη μου, πράγμα που στο…σχολείο –και μάλιστα στο Δημοτικό– το πλήρωσε με διάφορες τιμωρίες από δασκάλα που ήθελε… καρφιά μέσα στην τάξη της και δυστυχώς δεν ήταν η μόνη…
Τελικά, ΤΙΠΟΤΑ δεν διδαχθήκαμε από την… περιπέτεια του Χριστού σαν να μη μας αφορά. Η «πληροφορία» πως Εκείνος ήταν Υιός Θεού, έχει παίξει το ρόλο της! Εμείς άραγε, ποιανού παιδιά αποφασίσαμε πως είμαστε;…
Αφού λοιπόν η Ιστορία αφορά αποκλειστικά στον «Θεάνθρωπο», εμείς… «ανευθυνόμαστε» –όπως έγραφε μια ταμπέλα κάποτε– που ενθαρρύνουμε – εκτρέφουμε και Άννες και Καϊάφες και Πόντιους Πιλάτους και Ιούδες και στήνουμε Σταυρούς Μαρτυρίου όπου και όποτε το απαιτούν οι Ανομίες μας.
Μεγάλη Πέμπτη απόγευμα και όταν μεγαλώσαμε πια, παίρναμε μέρος στον στολισμό του Επιταφίου των Αγίων Αναργύρων. Της παλιάς, μικρής, πανέμορφης εκκλησιάς μας με την υπέροχη χορωδία, που λόγος και μελωδία σε έστελναν Εκεί που πρέπει να πηγαίνει ο Χριστιανός με τον εκκλησιασμό του…
«Μεγάλη Παρασκευή. Ο Χριστός στο καρφί».
Αυτή η μέρα ήταν συνήθως «μουντή». Με βουρκωμένο τον ουρανό, με πληγωμένο τον αέρα που μετέφερε μέσα στην ησυχία εκείνου του Τόπου τον πένθιμο χτύπο από τις καμπάνες όλων των εκκλησιών του Μαρουσιού.
Μυστήρια Μέρα κι Αυτή! Έχει πόνο, έχει τη γλύκα από το «Έαρ», έχει το γδάρσιμο των τύψεων, έχει το σίγουρο της Ανάστασης.
Συναισθήματα αντικρουόμενα τα οποία η ψυχή θέλει να ξεδιαλυθούν, μα οι αισθήσεις που εκπέμπουν στο μυαλό δεν βοηθάνε. Κι είναι μια Μέρα γεμάτη θλίψη για μένα όπου «δεν θέλω ν’ αντικρύσω άνθρωπο ούτε για καλημέρα» που λέει και το τραγούδι, πλημμυρισμένη από ένα τεράστιο «ΓΙΑΤΙ;!!!»…
Το βράδυ στις 9 οι Επιτάφιοι της Παναγίας με τις πάντοτε λευκές βιολέτες και την υπέροχη ιστορία τους που μάς αφηγήθηκε στο προηγούμενο φύλλο της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ ο κ. Δημήτρης Μασούρης, του Αγίου Νικολάου και των Αγίων Αναργύρων, συναντιούνταν στο Σταθμό, γινόταν η σύγκριση για το ποιος ήταν ο πιο όμορφος και ακολουθούσαν τα καθιερωμένα όπως κάθε χρόνο μέχρι τώρα…
«Μεγάλο Σαββάτο. Ο Χριστός στον τάφο».
Ήταν η συνέχεια της Ιστορίας και το τέλος της, διότι το βράδυ στις 12 η ώρα, το Μαρούσι με τις καμπάνες του, τα βαρελότα, το Άγιο Φως που μεταδιδόταν από λαμπάδα σε λαμπάδα, διέδιδε το χαρμόσυνο – ελπιδοφόρο «νέο»…
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας…
❍❍ ❍
Τώρα πια, Ανταριασμένοι μου φίλοι, από το ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ είστε όλοι προσκεκλημένοι στο γλέντι που θα στήσουμε στους 2013 ΟνειρόΚυκλους. Γλέντι ελληνικό, γλέντι με τραγούδια και χορούς που θα τελειώσει αργά το βράδυ με μια καντάδα από ΟΛΟΥΣ μας (Μαρούλα μην τυχόν και δεν είσαι μαζί με τους Αθμονείς σου) σε στίχους Λίτσας Παπαζαχαροπούλου και μουσική Τερψιχόρης Παπαστεφάνου στις οποίες και το αφιερώνω. Όσο για τα παιδιά της χορωδίας της, είναι απαραίτητα σε τούτη την Αναστάσιμη καντάδα.
Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά και συντονισμένοι στους Ονειρόκυκλους της Ανάστασης…
