Ερώτηση 1η: Γιατί κάθε Σεπτέμβρη οι Ερυθραιώτες κοιτούν στον ουρανό και παρακαλούν να βρέξει;
Απάντηση: Για να φυτρώσουν μανιτάρια
Ερώτηση 2η: Γιατί κάθε Νοέμβρη οι Ερυθραιώτες όταν βαδίζουν κοιτάζουν το έδαφος;
Απάντηση: Ψάχνουν για… μανιτάρια
Του Νίκου Καραφωτίου*
Αληθινά πολύ περίεργη και σπάνια αυτή η τοπική παραδοσιακή συνήθεια. Το θέμα απαιτούσε κοινωνιολογική έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας συμπερασματικά είναι τα ακόλουθα:
Το χαρμόσυνο άγγελμα
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή η πλειονότητα του ανδρικού πληθυσμού της Μικρασιάτικης Νέας Ερυθραίας βρίσκεται σε διαρκή κατάσταση εκνευριστικής αναμονής. Ιδού τα πρώτα νέα που μεταδίδονται από στόμα σε στόμα με ραγδαίες εξελίξεις: «Ο Αποστόλης ο Γκρέκος και Μίλτος ο Κουτούγκας έφεραν από την Τσούκα, οι Μπατζακαίοι από το Καρπενήσι και ο Ανδρέας ο Βουβούτσης από τη Σέτα».
Οι καλές ειδήσεις πληθαίνουν και μέρη συγκομιδής κοντοζυγώνουν: «Οι Μυλωνάδες και ο Γιώργος ο Πασάς (Γεώργιος Δημάκης) βρήκαν κάμποσα στην Θήβα. Ο Θανάσης ο Κουτουκάκης και ο Τάκης Ανδρεαδάκης στα νταμάρια του Ντουμάνη στην Μαλακάσα».
Το τελικό χαρμόσυνο άγγελμα δεν αργεί να έρθει: «Βγήκαν τα πρώτα στο Κατηφόρι (Άγιος Στέφανος) και στο Μπάφι (Κρυονέρι). Τα έφερναν ο Κώστας ο Αλεξάκης και ο Ζανό ο Τσαγκέτας».
«Η Ελαφριά Ταξιαρχία»
Τα τελευταία νέα είναι το κλειδί που αποτελεί το σύνθημα έναρξης της εκστρατείας για την ανακάλυψη του καλά κρυμμένου θησαυρού. Αυτόματα, άνδρες, πιστοί εραστές του καναπέ και της τηλεόρασης, θαμώνες φανατικοί του καφενείου μεταμορφώνονται σε ανήμερα αγρίμια του βουνού και του λόγγου. Αμέσως συγκροτούν την περιβόητη «ελαφρά ταξιαρχία» των Ερυθραιωτών μανιταράδων. Ο εξοπλισμός τους απλός, ρούχα πρόχειρα και άνετα, άρβυλα ή μπότες, καπελάκι, μαχαιράκι, καλαθάκι ή τσάντες. Μερικοί μάλιστα ταμαχιάρηδες (πλεονέκτες) έχουν πλεκτά μέχρι τον αγκώνα γάντια και τσουγκράνες με κοντό στειλιάρι.
Η εκστρατεία
Ο τόπος του τελικού προορισμού που θα αποτελέσει το πεδίο της σκληρής μάχης διαφέρει και εξαρτάται από τις προηγούμενες μακροχρόνιες εμπειρίες τους. Οι κλασσικοί εξορμούν παραδοσιακά στις τοποθεσίες του πρώην βασιλικού κτήματος: Λοβέρδου, Βαρυμπόμπη, Τατόι, Κατσιμίδι, Άγιο Μερκούριο. Οι ανυπόμονοι, στη Ρέα, Διόνυσο και τη Ραπεντώσα. Οι πιο τολμηροί στην Πάρνηθα και στη Χασιά και προς βορρά σε Καπανδρίτι, Μαλακάσα, Κάλαμο, μέχρι και Αυλώνα. Όλοι αυτοί, άφοβοι και αυθαίρετοι καταπατητές, παραβιάζουν στο διάβα τους περιφράξεις ιδιωτικών εκτάσεων. Ακούραστοι πεζοπόροι κατηφορίζουν σε δύσβατες ρεματιές και ανηφορίζουν σε πευκόφυτες ραχούλες. Με επιμονή και υπομονή, με βλέμμα άγρυπνο και κορμί σκυφτό ερευνούν και σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, αφήνοντας πίσω τους… ορνιθοσκαλίσματα. Όταν στην πορεία τους συναντήσουν φυσικό εμπόδιο από πυκνή συστάδα άγριων θάμνων δεν υποχωρούν ούτε διστάζουν, χώνονται άφοβα μέσα και εξέρχονται από την άλλη πλευρά γρατζουνισμένοι και καταϊδρωμένοι.
