Ώρα μηδέν για την Τ. Αυτοδιοίκηση

Είναι άραγε αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι στην Πόλη μας και γενικότερα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ή μήπως η αγωνία ορισμένων περιορίζεται και πάλι στην επιλογή του τάδε ή του δείνα δημοτικού σχήματος που ίσως συγκεντρώσει περισσότερες πιθανότητες εκλογικής νίκης; 

Θα δούμε αυτή τη φορά να γίνεται αντιπαράθεση επί πολιτικών θέσεων για την κατεύθυνση που απαιτείται να πάρει ο Δήμος μας ή και πάλι θα παραμείνουμε στο άκουσμα ευφυολογηματικών διαξιφισμών μεταξύ των υποψηφίων;

 Θα διαβουλευτούν οι υποψήφιοι με τους δημότες αντιμετωπίζοντάς τους ως πολίτες που χρειάζονται ένα Δήμο Πρόνοιας, Μέριμνας και Κοινωνικής Προσφοράς ή θα τους αντιμετωπίσουν και πάλι ως «πελάτες», που διαθέτουν με την ψήφο τους την κρίσιμη εκλογική μάζα που οδηγεί στην «κατάκτηση» του Δήμου, ως λάφυρο κάποιας σκιώδους και φανταστικής πολεμικής αναμέτρησης;

 Θα δούμε άραγε υποψήφιους που αυτή τη φορά δεν θα επαίρονται πως για ό,τι καλό έχει γίνει, αυτό επιτεύχθηκε κατόπιν των «προσωπικών ενεργειών» τους και πως για ό,τι κακώς κείμενον, ευθύνονται αποκλειστικά οι αντίπαλοί τους; 

 Θα υπάρξουν αυτή τη φορά υποψήφιοι που δεν θα «βαφτίζουν» την ερημοποίηση που επέφεραν με την ανικανότητά τους, ως δήθεν «σοβαρή προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης», ή αντίθετα να ονοματίζουν ως τάχα «μεγάλη παραγωγή κοινωνικού πλεονάσματος», την κατασπατάληση και τη διασπάθιση του δημοτικού χρήματος, που έκαναν; 

 Θα εμφανιστούν σ’ αυτήν την αναμέτρηση νέα πρόσωπα που πραγματικά αγωνιούν για την Πόλη και που θέλουν να προσφέρουν, ή θα δούμε κάποια «νέα πρόσωπα» που, αφού επί σειρά ετών συνωστίζονταν στα κομματικά γραφεία καταλαμβάνοντας κομματικές και κυβερνητικές θέσεις, θυμήθηκαν αίφνης την Τοπική Αυτοδιοίκηση; 

 Θα ψηφίσει αυτή τη φορά ο κόσμος του ενιαίου Δήμου μας με κριτήρια τέτοια ώστε να διασφαλίζεται το ότι εκείνοι που θα εκλεγούν στο Δημοτικό Συμβούλιο θα έχουν τη διάθεση και τις δυνατότητες να προσφέρουν στο Δήμο μας και ότι δεν θα θέλουν να ικανοποιήσουν μόνο τις προσωπικές μικροφιλοδοξίες τους;

 Θα γίνουμε πάλι θεατές άλλης μιας… «αιρετοδρομίας» όπου υπάρχουν τα «φαβορί» και τα «αουτσάιντερ» και όπου στο τέρμα του «στίβου» υπάρχουν οι καρέκλες του Δημοτικού Συμβουλίου, τις οποίες και θα καταλάβουν οι είκοσι επτά πρώτοι;

 Μήπως όμως αυτή τη φορά είναι έτοιμο το εκλογικό σώμα, να ανατρέψει τις ισορροπίες και τους συσχετισμούς που, επί σειρά τετραετιών, έχουν γίνει καθεστώς στην Πόλη μας;

 Επειδή θεωρώ αυτονόητες τις απαντήσεις επί όλων των παραπάνω ερωτημάτων, λαμβάνω το θάρρος να παραθέσω τις απόψεις μου για το πώς πρέπει να είναι ο Δήμος μας και πώς στο μέλλον να διοικείται, μιας και αναμφίβολα, για την Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει πλέον σημάνει η «ώρα μηδέν».

 Ως νέος άνθρωπος που ζω και δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά και κοινωνικά στην Πόλη την οποία έχω υπηρετήσει ως αιρετός και από θέση υψηλών καθηκόντων και αρμοδιοτήτων, θεωρώ ότι ήρθε πλέον η ώρα για τη συμμετοχή όλων μας και για τη συναπόφαση επί των ζητημάτων που την αφορούν, με όρους απόλυτης διαφάνειας

 Πιστεύω σε ένα Δήμο στον οποίο ο Πολίτης θα είναι καθημερινά στο προσκήνιο έχοντας λόγο, ρόλο και θέση για τη συνδιαμόρφωση των κατευθύνσεων που θα δώσουν τις λύσεις επί όλων των θεμάτων και όχι να είναι απλά ο θεατής των εξελίξεων που δέχεται αδιαμαρτύρητα τις αποφάσεις του Δημάρχου και των Δημοτικών Συμβούλων.

 Διεκδικώ να είμαι ανάμεσα στους αιρετούς ενός Δήμου, ο οποίος θα ιεραρχεί τις προτεραιότητες του έργου και των δράσεών του σύμφωνα με τις ανάγκες της Κοινωνίας του και όχι σύμφωνα με αυτές της επικοινωνιακής προβολής του εκάστοτε Δημάρχου.

 Θέλω και αγωνίζομαι, ώστε ο Δήμος να έχει πλήρη αυτοτέλεια των αυτοδιοικητικών του δράσεων ώστε από απλός διεκπεραιωτής των εντολών της υπερκείμενης Διοίκησης, να γίνει πραγματικά ο Δήμος Πρόνοιας και Κοινωνικής Προσφοράς που στέκεται δίπλα και στηρίζει τον Πολίτη απέναντι στην ανυπαρξία του αποστεωμένου Κρατικού μηχανισμού.

 Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, θεωρώ ως επιτακτική την ανάγκη ανατροπής του δημαρχοκεντρικού συστήματος, ώστε το Δημοτικό Συμβούλιο να είναι ένα πραγματικό όργανο πολιτικής διαβούλευσης, αντιθέτως με τον επικυρωτικό μηχανισμό των προσωπικών αποφάσεων του Δημάρχου, που, δυστυχώς, είναι σήμερα.

 Σε ό,τι αφορά στα «νέα πρόσωπα», θεωρώ ότι είναι πλέον καιρός αυτά να αναδειχθούν από την ίδια την Κοινωνία του Δήμου μας και όχι από τα «εύοσμα» κομματικά γραφεία, τα οποία χρίζουν «εργολαβικά» λαμπερούς και ατσαλάκωτους «επαγγελματίες» Δημάρχους και Δημοτικούς Συμβούλους.

 Είναι ξεκάθαρο ότι στις επικείμενες Δημοτικές εκλογές, η Κοινωνία της Πόλης θα επιλέξει νέα πρόσωπα των οποίων η διαυγής διαδρομή θα εγγυάται ότι δεν θα ανήκουν σε εκείνους που θα επικυρώνουν ληφθείσες αποφάσεις, αλλά θα διαβουλεύονται ισότιμα με τους Πολίτες και μαζί τους θα συναποφασίζουν. Είναι άλλωστε γνωστό πια σε όλους μας, ότι τα κομματικά γραφεία το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να προσπαθήσουν και πάλι να «προτεινοεπιβάλλουν» κάποια «νέα πρόσωπα», των οποίων το κόστος μεταφοράς τους στην… «πολιτική χωματερή», θα υπερέβαινε κατά πολύ την όποια αξία τους.

 Σε ό,τι αφορά στον εαυτό μου, ας μου επιτραπεί να παραμείνω πεισματικά στη μερίδα των ανθρώπων που καταγγέλλουν και κατακρίνουν συλλήβδην όλους τους μηχανισμούς.

 Δεν ανήκω στη μερίδα εκείνων που καταγγέλλουν και κατακρίνουν τους μηχανισμούς, μόνο και μόνο γιατί δεν εντάσσονται και οι ίδιοι σε αυτούς.

 Γνωρίζω πολλούς που θα έπαιρναν πρώτοι και καλύτεροι την πέτρα για να λιθοβολήσουν τη… «μοιχαλίδα», όχι για τον λόγο ότι εκείνη «μοίχευσε», αλλά γιατί το αμάρτημά της δεν το διέπραξε μαζί τους.

 Έχοντας πάντα τη βεβαιότητα ότι η «αιδώς» δεν είναι απλά εκείνη η λέξη που ορίζει την «ντροπή», αλλά είναι το συναίσθημα που κινείται μέσα στην ψυχή κάποιου που ευτυχεί, όταν αυτός συναντάει κάποιον άλλον που δυστυχεί, θεωρώ περιττό να εξηγήσω περαιτέρω τους λόγους για τους οποίους πρέπει όλοι μαζί να διεκδικήσουμε να έχουμε ένα Δήμο πολλών και υψηλής ποιότητας κοινωνικών παροχών.

 Αφού ευχηθώ σε όλους μια καλή και δημιουργική νέα χρονιά, αισθάνομαι την υποχρέωση να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο που διαθέσατε προς ανάγνωση αυτών των θέσεων και των προβληματισμών μου, επί των οποίων είχα την παρόρμηση και την ανάγκη, να αποτυπώσω στο χαρτί.