Χρόνος: Τετάρτη 21.5.2014 τρεις μέρες μετά τον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών, με τα γνωστά αποτελέσματα για το Δήμο μας.
Τόπος: Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του 5ου Γυμνασίου Αμαρουσίου.
Θέμα: Θεατρική παράσταση του έργου «Τρόμος και αθλιότητα του Γ’ Ράιχ» του Μπέρτολντ Μπρεχτ, από τη θεατρική ομάδα μαθητριών και μαθητών του σχολείου, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του συλλόγου γονέων.
Είχα την τύχη να παρακολουθήσω, την πρώτη παράσταση της θεατρικής ομάδας του 5ου Γυμνασίου Αμαρουσίου που σκηνοθέτησαν ο Μανόλης Γιούργος και η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου.
Μια εξαιρετική προσπάθεια να αποδοθεί ένα τόσο πλούσιο σε νοήματα, τόσο επίκαιρο και διαχρονικό έργο, από μια ομάδα μαθητριών και μαθητών, που άρχισαν να διδάσκονται θέατρο πριν λίγους μήνες. Κάποιες και κάποιοι από αυτούς ίσως να μην έχουν παρακολουθήσει ποτέ έως σήμερα κάποια επαγγελματική θεατρική παράσταση, αντίστοιχου ποιοτικού έργου.
Πολλές οι σκέψεις κατά τη διάρκεια της παράστασης:
◊ Τα παιδιά που έπαιζαν και αυτά που παρακολουθούσαν κατάλαβαν κάτι από το έργο;
◊ Αντιλήφθηκαν τις ομοιότητες με το σήμερα;
◊ Υποψιάστηκαν τους κινδύνους μια μελλοντικής φασιστικής – ναζιστικής κοινωνίας;
◊ Διαπίστωσαν πως ο φασισμός γεννιέται και ενισχύεται από την φτώχεια, την απόγνωση, την έλλειψη κοινωνικών αντιστάσεων και αλληλεγγύης;
Μάλλον όχι. Και πως είναι δυνατόν να συμβεί αυτό σε παιδιά 14-15 χρονών, όταν τόσο τα μαζικά κοινωνικά πρότυπα που προβάλλονται από την T.V. δε βοηθούν όσο και οι αντίστοιχες συζητήσεις στο σπίτι με τους γονείς τους, αλλά και στο σχολείο με τους εκπαιδευτικούς είναι ελάχιστες.
Πολλές φορές βλέπουμε παιδιά να έλκονται από απόψεις ρατσιστικές, να υιοθετούν την αυτοδικία, να συντάσσονται με τους δυνατούς και όχι με τους δίκαιους. Πεδίο προνομιακό για τις φασιστικές ιδέες και πρακτικές.
Και εμείς οι υπόλοιποι τι κάνουμε βλέποντας αυτή την εξέλιξη; Λυπούμαστε άβουλοι, ή αντιδρούμε και αντιπαραθετόμαστε στον επερχόμενο φασισμό;
Η προσπάθεια που ξεκίνησε στο 5ο Γυμνάσιο και μακάρι να συνεχιστεί σε όλα τα σχολεία του Αμαρουσίου, δείχνει το δρόμο.
Ο φασισμός τόσο ως σύστημα, όσο και ως καθημερινότητα θα νικηθεί μόνο με τον πολιτισμό και την αλληλεγγύη.
Η βία θα ηττηθεί μόνο με το διάλογο, τη συζήτηση, τον προβληματισμό, το θέατρο και τις άλλες τέχνες.
Η κοινωνική αποδοχή του «ανίκητου άρχοντα» θα πάψει να υπάρχει όταν στο σύστημα αξιών των συμπολιτών μου θα ιεραρχηθεί ο άνθρωπος και όχι τα κέρδη, το κοινωνικό καλό και όχι το ατομικό μικροσυμφέρον, η αισθητική και όχι ο νεοπλουτισμός, η λογική και όχι ο τσαμπουκάς, οι εκβιασμοί και οι γυαλιστερές φωτογραφίες.
Η Αριστερά ως στάση ζωής συγκρούεται καθημερινά με τα «πρότυπα» και τις μοδάτες «αξίες», που δημιουργούν κενούς πολίτες, έτοιμους να αποδεχτούν το φασισμό σε όλες τις εκφάνσεις του.
Από την έκβαση αυτής της σύγκρουσης, στο επίπεδο των αξιών, των οραμάτων και της στάσης ζωής θα κριθεί και το μέλλον μας.
«Αυτά που βλέπεις μπορεί να είναι το μέλλον μας» είπε μια μητέρα σε ένα μαθητή του σχολείου…
