3. Φρανσουά Πουκεβίλ
Ο Φρανσουά Πουκεβίλ είναι ο, επί χρόνια, πρώην Γάλλος Πρόξενος στην Άρτα και την Πάτρα και αδελφός του τότε Γάλλου Προξένου εκεί, όταν ο Μωριάς ξεσηκώνεται στην ελληνική επανάσταση κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κάτω από τη φλογερή -και μοιραία για τον ίδιον– παρακίνηση του Γρηγόριου Δικαίου – Φλέσσα («Παπαφλέσσα»).
Είναι ο Πουκεβίλ που μας «επέβαλε» την 25η Μαρτίου και την Αγία Λαύρα και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Κι έτσι, ήρθε κι έδεσε η φερόμενη ως ημερομηνία του ξεσηκωμού με τη θρησκευτική γιορτή του Ευαγγελισμού – προς μεγάλη τέρψη του «παλαντζάροντος» Ιερατείου.
Διαφορετικές ημερομηνίες έναρξης της Επανάστασης διατείνονται οι Καλαματιανοί –την 22η Μαρτίου 1821– και οι Μανιάτες στην Τσίμοβα (σημερινή Αρεόπολη) – την 17η Μαρτίου 1821.
Βέβαιον είναι ότι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κήρυξε και ξεκίνησε την Επανάσταση στο Ιάσιο -της σημερινής Ρουμανίας και, τότε, οθωμανικής επικράτειας –την 24η Φεβρουαρίου 1821.
Με την ευκαιρία: Αξίζει να διαβάσει κανείς τις Διακηρύξεις εκείνου του αρχικού ξεσηκωμού, με την υπογραφή του Αλέξανδρου Υψηλάντη, για να κλάψει και για να αισθανθεί το μεγαλείο της διαχρονικής κι αιώνιας Ελληνικής Φυλής.
Ταυτόχρονα, βέβαια, μπορεί κανείς να διαβάσει τις τρεις (ή τέσσερις, δεν θυμάμαι) Αποκηρύξεις της Επανάστασης από τον, τότε, Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄ (Πέμπτο).
Η Επανάσταση, πέτυχε με ξένα δεκανίκια.
Οι επαναστάτες είχαν αρχίσει να τρώγονται μεταξύ τους ήδη από το 1824.
Πρώτον -από τους μεγάλους οπλαρχηγούς-, φάγαμε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, γιατί, δήθεν, τα είχε βρει με τον Δράμαλη και τον άφησε να περάσει στα Νότια. Τα κατοπινά ιστορικά ευρήματα, μας φανερώνουν ότι ο Οδυσσέας είχε ειδοποιήσει τους Μωραΐτες οπλαρχηγούς για την αδυναμία του να σταματήσει το στράτευμα του Δράμαλη, αλλά και για την πρόθεσή του να στραγγαλίσει το στράτευμα αυτό από πολεμοφόδια και τροφικό ανεφοδιασμό, ώστε να αποδυναμωθεί εκ των πραγμάτων. Οι όποιοι διέταξαν τον ανεγκέφαλο Γκούρα να του συνθλίψει (του Οδυσσέα) τους όρχεις ανάμεσα σε δύο πέτρες και, τελικά, να τον πετάξει από το ύψος της Ακρόπολης, ανακουφίστηκαν.
Δεύτερον, καθαρίσαμε τη μέγιστη στρατιωτική ιδιοφυΐα που η Επανάσταση ανέδειξε: τον Γ. Καραϊσκάκη. Όταν έφαγε τη σφαίρα στη βουβωνική χώρα (στ΄ «αχαμνά του»), όντας έφιππος, από κάτω προς τα επάνω, -κατά τα γραφόμενα του γραμματέα του, του Αινιάν- είπε ότι «θα τους κανονίσω αυτούς που το έκαναν», μόλις θα τέλειωνε με τη μάχη του Φαλήρου. Δεν ήταν γραφτό. Πέθανε.
Με την επικράτηση της ρωσόφιλης παράταξης του Θ. Κολοκοτρώνη, πείστηκε ο –αρνούμενος μέχρι τότε– υπουργός Εξωτερικών της Τσαρικής Ρωσίας, Ι. Καποδίστριας, ν΄ αναλάβει ως πρώτος Κυβερνήτης τη σύσταση αυτού, του νεοελληνικού κράτους.
Το πρώτο Σχολείο που φτιάχτηκε από τον Καποδίστρια στο νέο κράτος, στέκει ακόμα. Στην Αίγινα, με Διευθυντή τον μετακληθέντα απ΄ τη Ρωσία Ανδρέα Μουστοξύδη. Πιο γνωστό έγινε το κτίριο, αργότερα, όταν μετατράπηκε στις –κακόφημες επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά, αλλά και επί Γερμανών– φυλακές της Αίγινας.
Επί Καποδίστρια, ο Υδραίος Ναύαρχος Μιαούλης (Ανδρέας Βώκος ήταν τ΄ όνομά του), και τα κοπέλια του, πυρπολήσανε τον ελληνικό στόλο, που ναυλοχούσε στον Πόρο, όταν ο Καποδίστριας ανακοίνωσε ότι θα δημιουργούσε ατμοκίνητο στόλο κι όχι ιστιοφόρο.
Το τέλος του Ι. Καποδίστρια, είναι γνωστό. Έκτοτε, όλοι οι Δήμοι της Χώρας έχουν και μιαν οδό «Μαυρομιχάλη»! (Για να μην απορούν οι εξ ημών Μικρασιάτες, με τόσες οδούς «Γούναρη» ανά την επικράτεια. Το παν είναι, να είσαι συνεπής έναντι των ολεθρίων σου!).
Μετά την εξόντωση του Καποδίστρια, ήρθε κι η σειρά του Θ. Κολοκοτρώνη. Το Βαυαρικό Δικαστήριο -με Εισαγγελέα / Κατήγορο ένα εγγλέζικο ρετάλι, δικηγόρο στο Ναύπλιο, (Έντουαρντ Μέισον το όνομα), τον καταδίκασε σε θάνατο και τον φυλάκισε στο Κάστρο του Παλαμηδιού.
Ο Θ. Κολοκοτρώνης, ήταν κοντός με στεντόρια φωνή. Γι΄ αυτό, στις μάχες, με τους Τούρκους ή τους μισθοφόρους Αλβανούς, πρώτα χούγιαζε και απειλούσε. «Κάλλιο να μας ακούνε, παρά να μας βλέπουνε», φημολογείται ότι έλεγε.
Το κελί του, είναι εκεί. Πηγαίνετε να το δείτε. Για να διαπιστώσετε πώς τιμά αυτή η πατρίδα όποιον ξεφεύγει απ’ τη γραμμή.
Αν δεν υπήρχαν ο Γεώργιος Τερτσέτης κι ο Αναστάσιος Πολυζωΐδης, που προκάλεσαν την τελική απονομή χάριτος από τον Όθωνα, ο Γέρος του Μωριά θα είχε αφήσει σ΄ εκείνο το κελλί τα κόκκαλά του.
Το νεοελληνικό κράτος δομήθηκε από τους Βαυαρούς! Ως Γερμανοί, το έκαναν σαν τα μούτρα τους. Εάν σκεφτεί κανείς ότι την εποχή που οι πολεμιστές επαναστάτες επαιτούσαν το βιός τους, με τις λερές φουστανέλλες τους, στους χωματόδρομους της νέας πρωτεύουσας (της Αθήνας) το 1834, ο Βασιλιάς Όττο (καθ΄ ημάς «Όθων») θεωρούσε ως επαρκές του σπιτάκι (home, sweet home) το σημερινό κτίριο της Βουλής!
Παρασύρθηκα κι έγραψα περισσότερα από όσα ήθελα.
Άλλωστε, τι είναι η Ιστορία, παρά το σύνολο των στρεβλώσεων που εξυπηρετεί τις εθνικές υποστάσεις των λαών, μέσα από την προβολή ατόμων ή καταστάσεων ή μέσα από την αποσιώπηση και εξαφάνιση ατόμων ή καταστάσεων!
4. Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ
Και ένα δικό μου ερώτημα: Ο ίδιος ο Πουκεβίλ αναφέρεται στην καταστροφή της Χίου.
Η Χίος, λόγω της μοναδικότητας της μαστίχας της, είχε εξ αρχής αποδοθεί στη διαχείριση της Κοτζά – Σουλτάνας κι όχι του Σουλτάνου (της Πύλης). Κατά συνέπεια, οι Χιώτες την «έβγαζαν ζάχαρη», μέχρι σημείου τρυφηλότητας, που να μην ξεχωρίζουν οι άντρες από τις γυναίκες (κατά Πουκεβίλ). Για κακή τους τύχη, αυτοί οι μόνιμοι επαναστάτες, οι Σαμιώτες, με αρχηγό τον Λυκούργο Λογοθέτη, τους υποδαύλισαν και τους ξεσήκωσαν.
Το αποτέλεσμα (πάντα, κατά τον Πουκεβίλ): Από τον συνολικό πληθυσμό των 60.000 ατόμων, περί τις 45.000 θανατώθηκαν και οι υπόλοιποι πουλήθηκαν ως ανδράποδα. Ελάχιστοι ξέφυγαν, κρυμμένοι στα βράχια της παραλίας και φυγαδεύτηκαν με πλοιάρια και βάρκες, προς τα Δυτικά. (Αυτά, το Πάσχα του 1822).
[Παρεμπιπτόντως: Ο Πουκεβίλ αναφέρει ότι όταν τα πλοιάρια με τους διασωθέντες Χιώτες πέρναγαν από τη Σύρο, είδαν τους Συριανούς να ψήνουν αρνιά και να το έχουν στήσει στον χορό. Κι αυτό, θα αποτελούσε κηλίδα στην ιστορία της Σύρου. Η δική μου εξήγηση: Μήπως ήταν Φραγκοσυριανοί, που από μισαλλοδοξία για την καταστροφή της Χίου, το γλένταγαν; Ποτέ δεν ξέρεις με άτομα που διακατέχονται από φανατισμούς (θρησκευτικούς, φυλετικούς, χρωματικούς, ακόμα και ποδοσφαιρικούς)].
Η Χίος σήμερα κατέχει τα σκήπτρα (παγκοσμίως) στον εφοπλισμό και τις θαλάσσιες επιχειρήσεις – και όχι μόνο. Ποιοι είναι αυτοί οι νέοι Χιώτες; Είναι Μικρασιάτες που πέρασαν στο Νησί μετά την καταστροφή; Είναι και Κρητικοί, που βρήκαν καταφύγιο από τους διωγμούς στη Μεγαλόνησο; Βέβαιον είναι ότι έχουν επιδείξει μεγάλην ικανότητα, συνοδευόμενη από σταθμισμένη ριψοκινδυνότητα και έχουν φθάσει στην κορυφή.
Λεωνίδας Μαγκλής, Δικηγόρος
