Οι πρόγονοι σε κρίση
Την προηγούμενη Κυριακή 17 Ιανουαρίου, την ώρα που παίρναμε το πρωινό μας τεμπέλικα με την Αθηνά, μου θύμισε πως ήταν του Αγίου Αντωνίου, ημέρα που γιόρταζε ο πατέρας μου. Ο κυρ-Αντώνης, όπως τον φωνάζαμε όλοι. Εγώ, οι συμμαθητές μου και οι φίλοι του. Τώρα, πως έγινε και εγώ από «πατέρα» που τον αποκαλούσα μικρός, έφτασα να τον αποκαλώ «κυρ-Αντώνη» δεν το θυμάμαι ακριβώς. Θυμάμαι μόνον πως όταν ήμουν γύρω στα 15, μου πρόσφερε τσιγάρο (!) από την κασετίνα «Δελφοί Φίλτρα» και επειδή με αιφνιδίασε και (φυσικά) δεν πήρα, μου είπε φιλικά και χωρίς «να μου κουνήσει το δάχτυλο», ότι αφού δεν πήρα από τα δικά του καλό θα ήταν να μην πάρω από κανέναν, διότι «δεν ξέρεις τι χαρμάνι είναι και δεν ξέρεις τι μπορεί να σου έχει βάλει μέσα, έτσι για πλάκα». Τον άκουσα και έκτοτε δεν το έβαλα ποτέ στο στόμα μου.
Τι δεν έγραψα
Ύστερα από αυτό το flashback, κάπως μου ήρθε. Έτσι, κάθισα μπροστά στο PC μου και έγραψα μια ανάρτηση στο blog μου «Υποκείμενα», με τίτλο «Ο κυρ-Αντώνης». Για να μην πολυλογώ, η ανάρτηση αυτή δέχτηκε πάρα πολλές επισκέψεις, ενώ στο Facebook που την κοινοποίησα, είχε αρκετά Like και μάλιστα από ανθρώπους που δεν είναι κολλητοί μου, ή ξαδέρφια μου που τον γνώριζαν. Γράφτηκαν δε και κάποια σχόλια τόσο όμορφα, που με συγκίνησαν περισσότερο απ’ όσο όταν έγραφα την ανάρτηση. Ένα πράγμα μόνο, δεν είχα γράψει σ’ εκείνη την ανάρτηση το πρωί της 17/1/16: Ότι ο πατέρας μου είχε χάσει δυο αδέρφια στο Αλβανικό Μέτωπο και πως ο ίδιος στην Κατοχή μοίραζε παράνομο Τύπο, ενώ τα ξαδέρφια του πολέμησαν στην Αντίσταση. Θα μου πείτε τώρα γιατί το θυμήθηκα αυτό;
Ο Ιάσονας και η Χρυσή Ευκαιρία
Το θυμήθηκα, επειδή την επομένη διάβασα ένα μακροσκελές κείμενο που έγραψε ο 28χρονος Ιάσονας (και γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ) στο left.gr με το οποίο προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί μέλη της οικογένειάς του και μια φίλη του διορίστηκαν στο Δημόσιο: Δεν αναφέρθηκε στις σπουδές και στα πτυχία των διορισθέντων και για το πόσο ήσαν απαραίτητοι, ή επειδή είχαν ειδικές γνώσεις και εξαιρετική πείρα για τις θέσεις που διορίστηκαν. Επικαλέστηκε το γεγονός, ότι ο ίδιος και οι πρόγονοί του κατέχουν περίοπτες θέσεις στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής Αριστεράς από το ΕΑΜ μέχρι τους αφισοκολλητές του ΣΥΡΙΖΑ («βάλανε πλάτη», έγραψε).
Μια από τα ίδια
Σέβομαι τους αγώνες των προγόνων μας, αλλά επειδή στα νιάτα μου είχα αγανακτήσει με τα Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων που ζητούσαν οι τότε «εθνικόφρονες» για κάθε διορισμό στη δημόσια διοίκηση, ομολογώ πως δεν περίμενα ότι η Αριστεροί θα επανέφεραν το θεσμό, με τον τρόπο που το έθεσε ο γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ. Είχα μια Ελπίδα, αλλά φαίνεται ότι έχασε το δρόμο. Έτσι το ξαναγράφω: Αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα.
