Η Κυβέρνηση, τα στελέχη των δύο Κομμάτων της πλειοψηφίας, αλλά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, όταν στριμώχνονται πολιτικά, ανασύρουν πάντα το χαρτί του ηθικού πλεονεκτήματος, αφήνοντας έντεχνα να δράσει σ’ ένα βαθύτερο συναισθηματικό επίπεδο το επιχείρημα: μπορεί να ψηφίζουμε «μνημόνια», να σας μειώνουμε το εισόδημα, αλλά εμείς είμαστε ηθικοί, ενώ οι προηγούμενοι ήταν ανήθικοι. Και όταν ζητούνται από την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ συγκεκριμένα ονόματα διεφθαρμένων, καταλήγουν πάντα στον κ. Σταύρο Παπασταύρου, σύμβουλο του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος εμφανίζεται εμπλεκόμενος τόσο στα «Panama papers» όσο και στη Λίστα Λαγκάρντ. Τελικά είναι τόσο διεφθαρμένος ο κ. Σταύρος Παπασταύρου, ώστε να αποτελεί το σύμβολο της ελληνικής διαπλοκής και διαφθοράς, όπως τον παρουσιάζουν η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός; Για να απαντήσουμε στο συγκεκριμένο ερώτημα, ας ξεκινήσουμε από τα «Panama papers».
Ο Παναμάς είναι ένα σημαντικό υπεράκτιο κέντρο του Δυτικού Ημισφαιρίου, που ανήκει στον τρίτο – εκ των τεσσάρων – πυλώνα του υπεράκτιου κόσμου, ο οποίος «πατάει» στις Ηνωμένες Πολιτείες και περιλαμβάνει, εκτός των άλλων, και ένα δίκτυο δορυφόρων στο εξωτερικό (Νήσοι Μάρσαλ, Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι, Λιβερία, Παναμάς). Το μικρό κράτος του Παναμά ήρθε πρόσφατα στην επικαιρότητα, όταν μέσω του δικτύου Wikileaks αποκαλύφθηκαν τα αρχεία της εταιρίας Mossak Fonseca. Συγκεκριμένα μια διαρροή-μαμούθ 11,5 εκατομμυρίων αρχείων της έκανε γνωστό στον πολύ κόσμο ότι μια νομική εταιρία του εξωτικού Παναμά απέκρυψε σε 214.000 εξωχώριους λογαριασμούς και εταιρίες (βρώμικα;) χρήματα της παγκόσμιας πολιτικο-οικονομικής ελίτ.
Και μετά τον Παναμά ας εξετάσουμε τις επαγγελματικές δραστηριότητες του κ. Παπασταύρου, που φθάνουν μέχρι τον Παναμά. Ο περί ου ο λόγος φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Harvard, δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα, που του έδωσαν τη δυνατότητα να αποκτήσει επαφές με την εγχώρια και την παγκόσμια πολιτικο-οικονομική ελίτ, επαφές χρήσιμες και απαραίτητες στην άσκηση του επαγγέλματός του ως δικηγόρου. Σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα ο κ. Παπασταύρου εμφανίζεται στο ΔΣ της εταιρίας παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών «MG Capital Advisor AE», της οποίας πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος ήταν η Μαρέβα Γκραμπόφσκι, σύζυγος του προέδρου της ΝΔ. Εμφανίζεται να έχει σχέση με την offshore εταιρία Stabri Ltd των Βρετανικών Παρθένων Νήσων, που ανήκουν στο δεύτερο πυλώνα του υπεράκτιου κόσμου, ο οποίος «πατάει» στο Σίτυ του Λονδίνου. Επίσης στη λίστα Λαγκάρντ, εκτός του ιδίου προσωπικά, περιλαμβάνεται και λογαριασμός της συγκεκριμένης offshore με υπόλοιπο 5,3 εκατ. δολαρίων στην ελβετική HSBC. Προκειμένου να σταματήσει η ποινική έρευνα σε βάρος του για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος ο κ. Παπασταύρου κατέβαλε το ποσό των 3,3 εκατ. ευρώ, αν και ισχυρίστηκε ότι η εταιρία ανήκει στον οικογενειακό του φίλο Σάμπυ Μιωνή. Στην προανακριτική επιτροπή της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ κατηγορήθηκε ότι ήταν συνδιαχειριστής επενδυτικού fund, συνδεόμενου με κατάθεση ποσού 550 εκατ. δολαρίων. Τέλος από τα διαρρεύσαντα αρχεία της νομικής εταιρίας Mossak Fonseca φαίνεται ότι έχει σχέση με τρεις παναμέζικες offshore εταιρίες: Green Shamrock Foundation, Diman Foundation, Aisios Foundation. Και μετά όλα τα παραπάνω σίγουρα γεννάται το ερώτημα: Τι στο καλό κάνει ο Παπασταύρου σε τόσες εταιρίες; Μα φίλοι μου αυτή ακριβώς είναι η δουλειά του: να συμμετέχει στο «στήσιμο» και στη διαχείριση offshore εταιριών. Αυτό είναι παράνομο; Σύμφωνα με τους κανόνες του χρηματο-οικονομικού καπιταλισμού όχι. Και ο ίδιος άλλωστε ισχυρίζεται: «δεν είχα κάνει κάτι μεμπτό και παράνομο». Η παρανομία αρχίζει από τη στιγμή που οι offshore εταιρίες στις οποίες συμμετέχει με οποιαδήποτε σχέση ο κ. Παπασταύρου εμπλέκονται στα οικονομικά εγκλήματα της μεγάλης φοροδιαφυγής και του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος. Με απλά λόγια αν ο κ. Παπασταύρου απλά υποψιάζεται – και όχι απαραίτητα γνωρίζει – ότι μέσω των offshore εταιριών κάποιοι πελάτες του φοροδιαφεύγουν – σε ποσό μεγαλύτερο των 150.000 ευρώ ετησίως – ή ξεπλένουν χρήματα που προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες (ναρκωτικά, λαθρεμπόριο, πορνεία, κ.ά), είναι υποχρεωμένος βάσει του ισχύοντος σχετικού νόμου να το καταγγείλει στην αρμόδια Αρχή πρόληψης και καταστολής της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, προς περαιτέρω διερεύνηση των ύποπτων συναλλαγών. Αν δεν το έχει κάνει, τότε ο κ. Παπασταύρου είναι ένοχος. Δηλαδή η απόδειξη της αθωότητας ή της ενοχής του Παπασταύρου εξαρτάται τελικά από την απόδειξη της νόμιμης προέλευσης ή όχι των περιουσιακών στοιχείων των πελατών του, τα οποία διαχειρίζεται. Όπως καταλαβαίνετε η συγκεκριμένη μορφή διαφθοράς – εφόσον αποδειχθεί – δεν έχει σχέση με υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, είναι ευνόητο ότι ο κ. Παπασταύρου δεν ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για να συζητήσει με την ελβετική κυβέρνηση το θέμα με τις λίστες των ελλήνων καταθετών στα εκεί τραπεζικά ιδρύματα, αποστολή που του είχε αναθέσει ο πρώην πρωθυπουργός.
Τα υπεράκτια κέντρα στα οποία επεκτείνεται η επαγγελματική δραστηριότητα του κ. Παπασταύρου είναι η κρυφή επίλεκτη δύναμη κρούσης του νεοφιλελευθερισμού, στη μάχη ενάντια στις πολιτικές του «ανθρωπιστικού» καπιταλισμού (Νιου Ντιλ, σοσιαλδημοκρατία) και έχουν συμβάλει τα μέγιστα σε παγκόσμιο επίπεδο στην τεράστια αύξηση της φοροδιαφυγής και του «ξεπλύματος βρώμικου» χρήματος, ως και στη σύγχρονη μεγάλη οικονομική κρίση. Πρόκειται για τον πλέον σύγχρονο μηχανισμό για τη μεταφορά πλούτου και ισχύος από τους φτωχούς στους πλούσιους, αν και η λειτουργία του και οι επιδράσεις του είναι σχεδόν αόρατες, λόγω και της συνένοχης σιωπής των ανίσχυρων παγκόσμιων φορέων εποπτείας (Financial Action Task Force (FATF), ΟΟΣΑ). Όλα αυτά συμβαίνουν υπό την καθοδήγηση δικηγορικών και λογιστικών γραφείων, καθώς και μεγάλων τραπεζών παγκόσμιας εμβέλειας, που παρέχουν τις υποδομές και τα δίκτυα για την υποστήριξη αυτού του διεφθαρμένου καθεστώτος. Τι ακριβώς κάνει αυτό το τριμερές κύκλωμα υποστήριξης, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ο κ. Παπασταύρου; Απλά ικανοποιεί τις προσωπικές ανάγκες του πελάτη, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα τυχόν ανησυχίες και φόβους του. Πιο αναλυτικά αν ο πελάτης επιθυμεί να ελαχιστοποιήσει τα έξοδα ίδρυσης της εταιρίας του, αυτή στήνεται στις Παρθένους Νήσους. Αν προέχει η ασφάλεια των κεφαλαίων του στην αμερικανική Πολιτεία του Ντέλαγουερ, ενώ αν ο πελάτης φοβάται μήπως αποκαλυφθεί η ταυτότητά του και αναζητεί τη μέγιστη δυνατή εχεμύθεια η offshore στήνεται στον Παναμά. Σύμφωνα με το δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης (TJN) τουλάχιστον 25 τρις δολάρια ιδιωτικού πλούτου κρύβονται σε φορολογικούς παραδείσους, χωρίς να έχουν δηλωθεί. Σκεφθείτε την τεράστια επίδραση που θα είχε στην ισότητα και το αίσθημα δικαίου, την ανάπτυξη, την ανεργία, το κοινωνικό κράτος η φορολόγηση αυτού του ιλιγγιώδους ποσού.
Και ενώ το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός – καζίνο και τα υπεράκτια κέντρα με τις offshore εταιρίες, προσέξτε τώρα τη δόλια πολιτική στρατηγική της Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού. Με μια επιδέξια λαθροχειρία στρέφεται εναντίον του δυστυχή Παπασταύρου, τον οποίο εμφανίζει ως σύμβολο της ελληνικής διαφθοράς και διαπλοκής, αντί να στραφεί ως Αριστερά της ισότητας και της δικαιοσύνης – με όσες δυνάμεις διαθέτει – εναντίον ενός εκμεταλλευτικού και αδίστακτου παγκόσμιου συστήματος, που με κύριο εργαλείο τα εξωχώρια κέντρα φτωχοποιεί τους πολλούς και μεταφέρει τον παγκόσμιο πλούτο σε μια μικρή ελίτ, υποσκάπτοντας ταυτόχρονα τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Και καταφεύγει σε αυτή τη λαθροχειρία με ένα και μοναδικό σκοπό, τη διατήρηση της εξουσίας, η εξουσία ως αυτοσκοπός. Με απλά λόγια στοχοποιεί τον Παπασταύρου, ώστε ο παραπλανημένος και άσχετος με αυτά τα θέματα λαός, με απλοϊκούς συνειρμούς να στοχοποιήσει τον Σαμαρά και τον Μητσοτάκη και τελικά την «επάρατη» και «διεφθαρμένη» Δεξιά. Και τι μπορεί να κάνει ως αντίδραση σ’ αυτή τη δόλια στρατηγική ο Μητσοτάκης; Αν υπερασπιστεί τον Παπασταύρου και τις επαγγελματικές του δραστηριότητες, θα εμφανιστεί ως υπέρμαχος του διεφθαρμένου καπιταλισμού – καζίνο, με τα διεφθαρμένα εξωχώρια κέντρα και τις offshore εταιρίες του. Για να μην πέσει σ’ αυτή την παγίδα που του έχει στήσει η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός επιλέγει ως αντίδραση στην επίθεση ηθικής που δέχεται να μιλά για το «πόθεν έσχες» του Σταθάκη με τα ξεχασμένα ακίνητα και τις καταθέσεις και την αθώωσή του από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής (και με την ψήφο του εκπροσώπου της Τράπεζας της Ελλάδος). Έτσι όμως η πολιτική από ευγενές άθλημα εξάσκησης της κριτικής σκέψης και αναζήτησης της καλύτερης μορφής οργάνωσης της πολιτείας υποβαθμίζεται και ποδοσφαιροποιείται και ο λαός χάνει τελικά τη μπάλα…
Αθήνα, 23 Απριλίου 2016
Δημήτρης Σουλιώτη,
Συγγραφέας
