Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος
Με αφορμή το απολύτως αδικαιολόγητο θόρυβο που δημιουργήθηκε, επειδή, λέει, δεν σήκωσε την Σημαία ο Αμίρ το Αφγανόπουλο, λυπάμαι που μας αναγκάζει να επανέλθουμε στο παλιό θέμα του αν δικαιούται ένας αλλοδαπός να κρατήσει την Σημαία κατά τις παρελάσεις κυρίως. Έννοιες απλές και συμπεράσματα αυτονόητα, έχουν δημιουργήσει μιαν αδικαιολόγητη σύγχυση στην ελληνική κοινωνία. Όπως θα αναλύσω πιο κάτω, τούτο οφείλεται στις ιδεοληψίες της αριστεράς, που δεν δέχονται την ύπαρξη κρατών και εθνών, άρα δεν υπάρχουν σύμβολα όπως η Σημαία και ασφαλώς δεν χρειάζονται και παρελάσεις που τονίζουν την εθνική συνείδηση και τον πατριωτισμό των Ελλήνων. Επειδή δεν τους ήταν εύκολο να καταργήσουν τις παρελάσεις, γιατί οι Έλληνες τις θέλουν και αναγνωρίζουν την αξία και την πατριωτική σκοπιμότητα τους. Τελευταία κατάργησαν να την φέρει ο άριστος, διότι η αριστεία είναι μπαμπούλας και εχθρός για τους αριστερούς, αφού οι άνθρωποι όλοι πρέπει να είναι ισοϋψείς. Ο άριστος ξεχωρίζει και αυτό δεν γίνεται δεκτό στην αριστερά. Η αριστερά γενικά έχει πολλές ισοπεδωτικές εκπλήξεις να μας παρουσιάσει, και όχι μόνο, αν την διατηρήσουμε στην εξουσία!
Η στρεβλή αυτή νοοτροπία κατά κάποιο περίεργο τρόπο, έχει επεκταθεί στην αφελή και ευκολόπιστη κοινωνία μας, επιτρέψτε μου τον χαρακτηρισμό, φαινόμενο που συμβαίνει συνήθως σε χρόνους ειρήνης, ησυχίας και έλλειψη ιδιαιτέρων προβλημάτων. Τα οικονομικά προβλήματα δεν είναι ικανά να ανατρέψουν τις δήθεν «ανοικτόμυαλες» και «προοδευτικές» έννοιες και ιδέες. Αυτές εμπεριέχονται στα δήθεν ανθρωπιστικά συναισθήματα και κατ’ αντιδιαστολή, παραφράσεις της ρατσιστικής συμπεριφοράς, που χρησιμεύουν ως πολιορκητικοί κριοί για να εκπορθήσουν την καλόπιστη αλλά ευαίσθητη συνείδησή μας. Αλλά ας δούμε λίγο τις έννοιες που εμπεριέχονται σε όλη αυτή την υπόθεση της παρέλασης και της Σημαίας, χωρίς εξάρσεις και ακρότητες, με απλά, ήρεμα και αληθινά λόγια, για να γίνει αντιληπτό, όχι από όλους φοβάμαι, το μεγάλο λάθος να συγχέουμε τον ανθρωπισμό και τον αντιρατσισμό, με μια καθαρά Ελληνική και Εθνική υπόθεση. Η χώρα μας από αρχαιοτάτων χρόνων περιβάλλονταν από εχθρούς και οφείλαμε να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε. Πιστεύω ότι κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι γείτονές μας, εποφθαλμιούν τη χώρα μας ή στην καλύτερη περίπτωση, μέρος της χώρας μας και ως εκ τούτου θα πρέπει να μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι είμαστε πάντοτε οι νικητές, διότι είχαμε ανεπτυγμένο το αίσθημα της ελευθερίας και του πατριωτισμού.
Οι παρελάσεις λοιπόν, συμβάλουν πρώτον να τιμήσουμε τους προγόνους μας που έπεσαν αγωνιζόμενοι για την πατρίδα και την ελευθερία και δεύτερον να τους υποσχεθούμε ότι αν ποτέ χρειαστεί, θα πολεμήσουμε όπως εκείνοι, για να προστατεύσουμε τα ίδια αυτά ιδανικά. Με την ένδοξη σημαία μας μπροστά λοιπόν, όπως και στις μάχες των προγόνων μας, παρελαύνουμε με καμάρι και υπερηφάνεια για κείνους που με την ανδρεία τους και τις θυσίες τους, μας χάρισαν την ελευθερία μας, που ποτέ δεν θα ξεχάσουμε και όποτε προκύψει ανάγκη να πολεμήσουμε και εμείς με ανδρεία και αυτοθυσία για να φανούμε αντάξιοι εκείνων, για να διατηρήσουμε κι να χαιρόμαστε την ελευθερία και την δημοκρατία. Ποιος μπορεί άραγε να αμφισβητήσει την αξία, την εκτίμηση και την αναγκαιότητα να μας κρατά ζωντανή τη μνήμη μας και ψηλά το ηθικό και την φιλοπατρία μας, με τις παρελάσεις με μπροστάρη την ένδοξη σημαία μας που θα την κρατάει περήφανα το άριστο Ελληνόπουλο.
Είναι ποτέ δυνατό, το αλλοδαπό παιδί να αισθανθεί τον εθνικό αυτό παλμό, όπως τον δίδαξε μέσα από την ιστορία, ή που θα έπρεπε να είχε διδάξει και να εξάρει ο δάσκαλος στο σχολείο τα Ελληνόπουλα; Να τα κάνει να νιώσουν υπερήφανα και ενθουσιασμένα από τα επιτεύγματα των άξιων προγόνων μας, έτοιμα να πέσουν στη μάχη με θάρρος και αυταπάρνηση για την πατρίδα και την ελευθερία; Ασφαλώς όχι! Με ανθρωπισμό και ευαισθησία φιλοξενούμε τα αλλοδαπά παιδιά, και τους παρέχουμε αγάπη, κάθε φροντίδα και ανάγκη τους, ακόμη και την μόρφωσή τους, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο και από τα δικά μας παιδιά. Όμως το να τους αναθέσουμε ρόλους που δεν τους ανήκουν και δεν τους δικαιούνται και που δεν αντιλαμβάνονται την σημασία τους και ενδεχομένως τις ευθύνες και πιθανούς τους κινδύνους, αφού οι παρελαύνοντες υπόσχονται να πέσουν στη μάχη όπως εκείνοι, έννοιες και αξίες που εμπεριέχονται σε αυτές τις διαδικασίες.
Οι αξίες και οι έννοιες αυτές, είναι ασφαλώς terra incognita για τους αριστερούς, Δεν δέχονται αυτές τις αξίες και σκοπιμότητες και αφού δεν μπορούν να καταργήσουν τις παρελάσεις, τις βλέπουν ως μια περιττή φιέστα και κατά συνέπεια δεν έχει ουδεμία διαφορά ποιος θα παρελάσει και ποιος θα κρατήσει τη σημαία, αν είναι Έλληνας ή αλλοδαπός. Έτσι προέκυψε θέμα με τον καημένο τον Αμίρ, όπως όταν το πρώτον αναδείχθηκε, με τον Αλβανό Οδυσσέα στη Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, από κάποιους αριστερούς καθηγητές του σχολείου και έγινε πανελλήνιο θέμα και ακούστηκαν του κόσμου τα παράδοξα και περίεργα τότε, και καθιερώθηκε, υπερισχύουσες οι αριστερές σκέψεις, να κρατά τη σημαία ο καλύτερος μαθητής, έστω και αν ήταν αλλοδαπός. Να σημειώσουμε ότι ο νόμος προέβλεπε, και πολύ σωστά, μόνο Έλληνας να σηκώνει τη σημαία. Η διάταξη αυτή του νόμου, ισχύει ακόμη, διότι δεν τόλμησαν να φέρουν το θέμα στη Βουλή για να αλλάξει. Να σημειώσουμε επίσης ότι ο Έλληνας που θα γίνει λιοντάρι για να νικήσει τον εχθρό στη μάχη, στο καιρό της ειρήνης, είναι απλά ένα ήρεμο αρνάκι, που ζει ήρεμα με την οικογένειά του και έτσι οι πάντοτε «επαναστατικοί» αριστεροί, υπερισχύουν. Έχουν κολλήσει στην παρερμηνεία του λόγου του Ισοκράτη, ότι «Έλλην είναι ο έχων την ελληνική παιδεία», αντί του «Έλλην είναι αυτός που είναι έτοιμος να πεθάνει για την πατρίδα»
Αλήθεια πως έγινε γνωστό ότι επαναλήφθηκε η κλήρωση στο σχολείο; Ποιος αριστερός, για να μην πω ανθέλληνας, άδραξε την ευκαιρία για να εκφράσει τα «προοδευτικά» του προσόντα και τις «επαναστατικές» του σκέψεις, αυτός που είναι βέβαιο ότι δεν γνωρίζει την έννοια της φιλοπατρίας και της ελευθερίας και συνοδεύει τους μαθητές του, κατ’ ανάγκη, στην παρέλαση ως μπουλούκι, χωρίς να γνωρίζουν γατί παρελαύνουν. Ασφαλώς οι προπηλακισμοί στο σπίτι του μικρού Αμίρ, ήταν απαράδεκτοι και καταδικαστέοι. Αλλά να ξεσηκωθεί όλη η κυβέρνηση για να «αποκαταστήσει» το δίκιο και να «ευπρεπίσει» το έγκλημα, πάει πολύ. Να φθάσουμε μέχρι του σημείου να επισκέπτεται απολογούμενος την οικογένεια του μικρού Αμιρ ο Υπουργός και να τους συνοδεύει, εν χορδαίς και οργάνοις, στο μέγαρο Μαξίμου και να τους υποδέχεται ο Πρωθυπουργός, καταντά από γελοίο μέχρι αντεθνικό. Αντιλαμβανόταν ο κ.Πρωθυπουργός, όταν του έδινε την Ελληνική Σημαία, ως δωράκι εξευμενισμού και διόρθωσης του «εγκλήματος», ότι ευτέλιζε την Ελληνική Σημαία; Όλα τα ΜΜΕ ολημερίς να σαλπίζουν και να φωνάζουν στεντόρεια το «κακό» που προξενήθηκε στον μικρό Αμίρ, αποδεικνύει τουλάχιστον την άγνοια, την ελαφρότητα και επιπολαιότητα των ανθρώπων αυτών.
Αλήθεια ποιος ενδιαφέρθηκε για τα βασανιστήρια της ογδοντάχρονης γυναίκας, που την βασάνισαν, την έκαψαν με το σίδερο και την λήστεψαν; Είμαστε απλά συνηθισμένοι από ληστείες και κακοποιήσεις ανθρώπων, οπότε δεν μας συγκινεί; Ή στην περίπτωση του μικρού Αμίρ υπερίσχυσε έντονα η ιδεοληψία, που κανείς δεν μας εμποδίζει, ούτε η Τρόϊκα, να την εκφράσουμε, με τα απωθημένα μας αισθήματα, για να μην ξεχνιόμαστε; Το θλιβερό και απογοητευτικό συμπέρασμα που μπορεί κανείς να εξάγει από την φαρσοκωμωδία αυτή είναι, να ευχόμαστε να μην χρειαστεί να υπερασπιστούμε την πατρίδα!!! Είναι βέβαιο ότι οι «προοδευτικάριοι» αυτοί, θα με ξεσκίσουν. Δεν πειράζει, θα τους περάσει. Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου για την φιλοπατρία μου και τον τρόπο που εξασφαλίζεται η ελευθερία και η δημοκρατία! Θα δεχθώ την όποια σκληρή κριτική, αλλά μόνο με επιχειρήματα.
