Γράφει ο Αθανάσιος Ε. Τσιούμας, δικηγόρος και πτυχιούχος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Είμαι καθημερινός επιβάτης του μετρό. Ένα σύνηθες φαινόμενο είναι ερωτικές κινήσεις νέων, τις οποίες οι συνεπιβάτες παρακολουθούν με απάθεια. Προ ημερών, μια μαθήτρια καθόταν στα πόδια ενός μαθητή. Το γεγονός αυτό με οδήγησε στις μαθητικές μου μνήμες όταν φοιτούσα στο Γυμνάσιο νυν Λύκειο στην κωμόπολη της καταγωγής μου Σπερχειάδα Φθιώτιδος. Έτσι, ο γράφων αποβλήθηκε από το Λύκειο (τότε Γυμνάσιο) Σπερχειάδας γιατί κατά το επίσημο αναρτηθέν αιτιολογικό της διήμερης αποβολής του «…συνελήφθη από καθηγητή του Γυμνασίου, να παρακολουθεί κινηματογραφική ελληνική ταινία (σσ: στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Γιάννης Γκιωνάκης) επιδείξας ούτω, συμπεριφορά πάνυ απάδουσα προς την μαθητική ιδιότητα…»!!!
Πίσω από αυτό το κείμενο [σήμερα βάζουμε άφοβα και δικαιολογημένα δέκα θαυμαστικά απορίας… Τότε όμως ο γράφων έφυγε, σαν βρεγμένη γάτα από το Λύκειο και πήγε σπίτι του, όπου τον περίμενε από πάνω και ένα, όχι αναπάντεχο, γερό ξύλο από τον πατέρα του. Μήπως αυτό (το ξύλο) δεν ακούγεται και σήμερα σαν απίθανο γεγονός; Τη «μεσαιωνική» εκείνη εποχή ένας συμμαθητής μου «μετατέθηκε» σε άλλο Γυμνάσιο της Φθιώτιδας γιατί ακούσθηκε να έχει συνάψει «δεσμό» με συμμαθήτρια του!!! (Βέβαια τι δεσμό; Ερωτικά γραμματάκια που κατέληγαν στη φράση: Σε φιλώ θερμά και αβέρτα).
Όταν τελειώσαμε το Λύκειο, ο πατέρας μου ρώτησε τους καθηγητές μου έναν-έναν αν αξίζω να δώσω στο Πανεπιστήμιο. Ένας από αυτούς, ο θεός ας τον συγχωρέσει, απάντησε στον πατέρα μου, ειρωνικά μάλιστα: «…Βαγγέλη, θες την αλήθεια για το γιο σου; Δεν κάνει για Πανεπιστήμιο. Βάλτον στη δουλειά σου, ο μικρός (δηλαδή εγώ) είναι αλητάκος γιατί παίζει ποδόσφαιρο και καπνίζει»!!! Η αλήθεια είναι ότι ποδόσφαιρο έπαιζα, αλλά το τσιγαράκι ουδέποτε, αλλά και σήμερα, δεν το είχα βάλει στο στόμα μου. Υποθέτω ότι ο άδολος και καλός μου καθηγητής υπέθετε τότε ότι όσα «αλητάκια» παίζουν ποδόσφαιρο συνακόλουθα είναι και καπνιστές, και έτσι αναμφίλεκτα κατά την τότε άποψή του αποκλείονται a priori της ακαδημαϊκής κοινωνίας!!!!
Από τέτοια και παρόμοια περιστατικά έβριθε η προ πολλών δεκαετιών μαθητική μας εποχή π.χ. ένας άλλος μαθητής που μετέπειτα διέπρεψε ως αξιωματικός κατακτήσας ταυτόχρονα και άλλα πολιτικά πανεπιστημιακά διπλώματα, είχε αποβληθεί από το Γυμνάσιο γιατί, κατά λάθος, είχε εισέλθει στο ξεχωριστό προαύλιο των μαθητριών, για το οποίο προσφάτως είχε εκδοθεί ειδική ρηματική απαγορευτική ανακοίνωση! Στο ίδιο αόρατο από τους μαθητές προαύλιο έκαναν ξεχωριστά οι μαθήτριες το μάθημα της γυμναστικής με σορτς μέχρι το γόνατο.
Βέβαια ο γράφων όπως και όλη σχεδόν η τάξη του, καπνιστές και μη, πέτυχαν στα πανεπιστήμια. Μάλιστα δε ένας έγινε καθηγητής της Ιατρικής, γνωστός πανευρωπαϊκά και όχι μόνο. Ένας άλλος, διοίκησε τις Ένοπλες Δυνάμεις και ένας τρίτος έγινε Αρεοπαγίτης. Ο γράφων δεν κάπνισε ποτέ μέχρι σήμερα, αλλά και το «χούι» του ποδοσφαίρου (της μπάλας) δεν το έκοψε… Ο μετατεθείς συμμαθητής μου σε άλλο Γυμνάσιο, που τότε είχε την ατυχία να είναι εμφανίσιμος (μπάνικος, όπως έλεγε ο καθηγητής) έγινε πλουσιοβιομήχανος με γνωστή πανελλήνια ανάλογη φίρμα στο είδος του. Την τύχη της εμφανίσιμης κοπελίτσας που «συνδεότανε» μαζί του, δεν την έχω πληροφορηθεί μέχρι σήμερα. Όλοι την έχουμε χάσει… Και θα ήμουν πιστεύω δικαιολογημένα περίεργος να μάθω την εξέλιξή της… Χάθηκε σαν να την κατάπιε ο τιτανικός! Ίσως να βασανίζεται ακόμη για το αισθηματικό «έγκλημά» της… σέρνοντας ακόμη ενδόμυχα, τον τότε «κοινωνικό στιγματισμό της»! θυμάμαι όμως, πολύ καλά, μέχρι και σήμερα το μελαγχολικό της, νεανικό, χαμόγελο που άφηνε έντονα το όμορφο πρόσωπό της και θυμάμαι -αλλά και αυτή θα θυμάται- ότι, ένας καθηγητής την επέπληττε με τη φράση «κλωτσάει μέσα σου», υπονοώντας ο αδίστακτος ότι, ήταν έγκυος, που όμως δεν ήταν. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί τότε συμμαθητές μου, μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, θα έχουν ανάλογες εμπειρίες.
Σήμερα, καθημερινά μπορεί να βλέπεις στο μετρό την προπεριγραφείσα κατάσταση και να μη σου κάνει καμία εντύπωση.
Οι παραπάνω θύμισες που γέννησαν τις συγκρίσεις των εποχών, με προβλημάτισαν έντονα με εστίαση των σκέψεων μου στην άκρως ακραία αλλαγή και κυριολεκτικά ανατροπή των ηθών της κοινωνίας μας. Οι καθηγητές μας βέβαια, οι άνδρες και όχι οι γυναίκες, όχι όλοι, ενεργούσαν τότε, σύμφωνα με τα ήθη που κρατούσαν στην εποχή τους. Και βέβαια ούτε λόγος να γίνεται για την αξιολόγηση των ψυχολογικών τραυμάτων που προκαλούσαν στην εφηβική μας προσωπικότητα οι παραπάνω αποκρουστικές από κάθε άποψη ακραίες ενέργειες, που σήμερα, με τα τότε επικρατούντα ήθη, θεωρούνται και είναι «εγκληματικές». Και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις επιπτώσεις που είχαν σίγουρα στον καθένα μας στη μετέπειτα προσωπική, ακαδημαϊκή, οικογενειακή και κοινωνική μας εξέλιξη.
Από την άλλη μεριά, δεν έχουμε σήμερα την απαίτηση οι καθηγητές μας τότε να είχαν προβλέψει ότι το «αμαρτωλό» ποδόσφαιρο θα είχε κατακτήσει τον πλανήτη μας, με δισεκατομμύρια «καρφωμένους» τηλεθεατές, μέσω τηλεοπτικών δορυφόρων, και ότι στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο προβάλλεται καθημερινά σκληρό πορνό. Πολύ δε περισσότερο δεν είχαν προβλέψει οι καθηγητές μας ότι το τσιγαράκι σήμερα είναι πλέον αθώο (άλλο τσιγαράκι είναι το ένοχο), το δε αθώο σήμερα το καπνίζουν μάλιστα περισσότερο οι γυναίκες (αυτό κι αν ήταν τότε έγκλημα καθοσιώσεως) και ότι, η κοινωνία μας θα γέμιζε από την πράγματι εγκληματική μάστιγα των ναρκωτικών.
Με δεδομένα τα ανωτέρω, και την ανατροπή των ηθών και των ιδεών που έχει και προστατεύει η δημοκρατία μας, ο έρωτας ως υπέρτατο αγαθό, μετά την υγεία, ανήκει αποκλειστικά στην ελευθερία της σκέψης, της διανόησης και της δράσης του κάθε ατόμου. Στην Ελλάδα όμως, οι γεννήσεις μειώνονται, όχι περιέργως, αλλά αυτό είναι ένα θέμα με άλλες διαστάσεις που δεν είναι του παρόντος να αναπτυχθούν.
