Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 24/01/2026
«Κάποτε το Μαρούσι ήταν χωριό. Με δρόμους χωριού. Που χωρούσαν ένα κάρο με άλογα, άντε και κάποιο αυτοκίνητο όταν αυτά πρωτοεμφανίστηκαν. Στη συνέχεια, γύρω από αυτό το χωριό οικοδομήθηκε μια ολάκερη πόλη και μετά ήρθε και το υπερτοπικό κέντρο κατά μήκος της Λεωφόρου Κηφισιάς. Πώς περιμένουμε εμείς να λύσουμε το κυκλοφοριακό στο κέντρο λοιπόν ή να διευθετήσουμε ρέματα και αποχευτευτικά δίκτυα όταν τα πάντα χτίστηκαν άναρχα και παντού;».
Αυτό μας είχε πει πριν από πάρα πολλά χρόνια έμπειρος Μαρουσιώτης αυτοδιοικητικός με ενεργή παρουσία και σήμερα. Μια κυνική, αλλά άκρως ρεαλιστική και πικρή παραδοχή που όμως περιγράφει απόλυτα και τη μεγάλη εικόνα του Λεκανοπεδίου της Αττικής.
Την ίδια παραδοχή έκανε κατ’ ουσία και ο περιφερειάρχης Νίκος Χαρδαλιάς με φόντο τη μεγάλη βροχόπτωση της Τετάρτης 21 Ιανουαρίου. Για «παθογένειες δεκαετιών» και για «παλιές υποδομές» έκανε λόγο και παρέθεσε τα υπό υλοποίηση ή σε δρομολόγηση έργα υποδομής σε κομβικά σημεία της Αττικής ώστε να περιοριστούν οι ακραίες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε όλοι μας σε κάθε κακοκαιρία και οι οποίες ενίοτε, όπως δυστυχώς και στην τελευταία περίπτωση, θρηνούμε και ανθρώπινες απώλειες.
Δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να διαφωνήσει με τις παραδοχές του. Βέβαια, μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι ο ίδιος υπήρξε υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας για περίπου 3 χρόνια και πλέον είναι περιφερειάρχης Αττικής για περίπου άλλα 3, δηλαδή συνολικά 6 χρόνια. Διάστημα αρκετό για να έχουν γίνει αρκετά περισσότερα και επί θητείας του στις αντιπλημμυρικές υποδομές της Αττικής. Όπως βέβαια θα μπορούσαν να γίνουν κι επί Ρένας Δούρου και επί Γιώργου Πατούλη και επί άλλων υπουργών και σε βάθος χρόνου.
Διότι το θέμα είναι αυτό ακριβώς: οι «παθογένειες δεκαετιών». Η αστυφιλία αρχικά, η εσωτερική μετανάστευση από το αθηναϊκό κέντρο προς τα προάστια εν συνεχεία. Συσσώρευση του μισού πληθυσμού της χώρας και στη συνέχεια διασπορά του σε μια άναρχη real estate ανάπτυξη, που περισσότερο έδινε έμφαση στις ωραίες και ελκυστικές κατοικίες και ελάχιστη προσοχή στις υποδομές. Συνοικίες με ανύπαρκτο ή υποτυπώδες δίκτυο ομβρίων. Κτίσματα στις παρυφές ή και εντός των ρεμάτων είτε με νόμιμη πολεοδομική «σφραγίδα» είτε με «στραβά μάτια». Αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος δίχως απαραίτητες υποδομές και διευθετήσεις. Σπίτια και οικισμοί πολυτελείας μέσα σε βουνά, δάση, αιγιαλούς.
Όποιος δήμαρχος ή νομάρχης έβλεπε μπροστά, έπραττε τα δέοντα. Όποιος δεν τα έπραξε, οι επόμενοι τρέχουν και δεν φτάνουν. Γι’ αυτό βλέπουμε περιοχές πολλών ταχυτήτων ανά κακοκαιρία. Άλλοι ανταπεξέρχονται καλύτερα στις βροχές, άλλοι στα χιόνια, άλλοι «πνίγονται» και άλλοι αποκλείονται, άλλοι μένουν δίχως ρεύμα για λίγο ή για ώρες (ή μέρες), άλλοι έχουν αποτελεσματική Πολιτική Προστασία άλλοι όχι, άλλοι έχουν βατό γεωγραφικό ανάγλυφο, άλλοι πιο τραχύ, άλλοι είναι τσιμεντοποιημένοι, άλλοι ζουν μέσα στα δένδρα, τα ρέματα και τους λόφους. Τα πάντα παίζουν τον ρόλο τους και κάθε ένας Δήμος πρέπει να έχει το δικό του σχέδιο πάνω στα δικά του δεδομένα, το οποίο όμως θα συνδέεται με το κεντρικό, καθώς πρόκειται για «αλυσίδες».
Ο περιφερειάρχης δήλωσε ότι κάνει ό,τι μπορεί για να βελτιώσει την κατάσταση με έργα σε περιοχές υψηλού κινδύνου. Το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας φέρνει νέο νομοσχέδιο για να εστιάσει στην πρόληψη και το έχει θέσει σε διαβούλευση για να ακούσει προτάσεις και παρατηρήσεις. Το μεγάλο «στοίχημα» είναι αν ο ένας ακούει τον άλλον κι αν το τελικό αποτέλεσμα θα μπορέσει να ανακουφίσει τις διαρκείς πληγές του Λεκανοπεδίου επί της ουσίας και δεν θα μείνει και πάλι στα «χαρτιά».
Δεν είμαστε αισιόδοξοι, ελπίζουμε να διαψευστούμε…
