Τα χρόνια που ήμασταν παιδιά, εκτός από την αυτονόητη ευλογία της νιότης, είχαμε και μια άλλη πολύ μεγάλη τύχη. Η γειτονιά μας ήταν γεμάτη αλάνες, χώρους ελεύθερους, όπου ξεχυνόμασταν καθημερινά και λυσσάγαμε μέχρι να σκοτεινιάσει κι ακόμα περισσότερο.
Δεν χρειάζονταν πολλά. Χώρος άπλετος υπήρχε, δυο πέτρες από τη μια, δυο πέτρες από την άλλη και το αυτοσχέδιο γήπεδο γινόταν ο χώρος που ξεδιπλώνονταν τα όποια ταλέντα είχαμε και τα όνειρά μας. Άλλοτε, βρίσκαμε μια παλιά ρόδα ποδηλάτου, ξηλώναμε τις ακτίνες και την καρφώναμε σε κάποια κολόνα και παίζαμε ατελείωτες ώρες μπάσκετ. Στους καιρούς της μεγάλης οικιστικής ανάπτυξης, όλο και κάποιο δοκάρι από κάποια παρακείμενη οικοδομή ξεκλέβαμε, στήναμε αυτοσχέδια δοκάρια και το γήπεδο γινόταν ακόμα πιο όμορφο. Όταν δε, είχε και λαϊκή, περιμέναμε να περάσει η ώρα που θα άρχιζαν να μαζεύουν και πηγαίναμε στον πατατά, παίρναμε άδεια τσουβάλια και τα πλέκαμε μαζί για να φτιάξουμε δίχτυα για τα τέρματα ή τη στεφάνη. Και όταν, κατά καιρούς, ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου αποφάσιζε να χτίσει και το περιέφραζε, παίρναμε τα δοκάρια μας και πηγαίναμε στο διπλανό ή σε κάποιο παραπέρα. Χώροι υπήρχαν, άπλα είχαμε, ελάχιστα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν, οι γονείς ένιωθαν ασφάλεια και όχι αγωνία για την τύχη μας, η άθληση και το παιχνίδι ήταν κομμάτι της καθημερινότητας.
Αρκετές δεκαετίες μετά, η εικόνα στην πόλη έχει, μοιραία, αλλάξει. Η δόμηση έχει ξεπεράσει κάθε όριο, οι αλάνες δεν υπάρχουν πια, τα αυτοκίνητα έχουν φτάσει στο σημείο που δεν χωράει πια άλλα και όσο για την ασφάλεια, είναι μια πονεμένη, πολύ πονεμένη, ανάμνηση.
Σε κάθε γειτονιά, όποιου αστικού Δήμου κι αν αναφερθούμε, η δυνατότητα άθλησης και παιχνιδιού πλέον εξανεμίζεται. Οι μόνες επιλογές πλέον είναι κάποιοι ελάχιστοι χώροι και κλειστά γυμναστήρια, που είναι μεν χρήσιμα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ανεμελιά και την συνύπαρξη, τη συνεργασία, το ομαδικό παιχνίδι. Οι παιδικές χαρές σπανίζουν και οι αθλητικοί χώροι δεν είναι ποτέ αρκετοί.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι Δήμοι να εξαντλούν κάθε δυνατότητα απόκτησης των ελάχιστων εναπομείναντων χώρων, προκειμένου να δημιουργήσουν αθλητικές υποδομές και χώρους ψυχαγωγίας και αναψυχής.
Οι εργασίες ανακαίνισης του Ζηρινείου και, βεβαίως, το νέο αθλητικό Κέντρο «Ο Κηφισός» που εγκαινιάστηκε πριν από λίγες μέρες, αποτελούν σημαντικές ανάσες για τα σωματεία και τους δημότες της πόλης. Μπορούν να αποτελέσουν διέξοδο άθλησης, εκτόνωσης της καθημερινής πίεσης, κοινωνικοποίησης και αποφόρτισης της κοινωνίας από άλλα μονοπάτια που οδηγούν στη βία, την εξάρτηση από τις οθόνες και την απομόνωση.
Θα μου πείτε, σε έναν Δήμο όπως η Κηφισιά είναι αυτά αρκετά; Σαφέστατα, οι ανάγκες δεν τελειώνουν εδώ. Από κάπου, ωστόσο, πρέπει να γίνεται μια αρχή. Και, όπως συμβαίνει συνήθως, τρώγοντας έρχεται η όρεξη.
Με τις εθνικές κάλπες να βρίσκονται κάθε μέρα και πιο κοντά, με την «κάνουλα» να ανοίγει, όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις και με δεδομένες τις καλές σχέσεις σε προσωπικό και πολιτικό επίπεδο του δημάρχου Κηφισιάς με τα κυβερνητικά στελέχη, αλλά και με την υψηλού επιπέδου, ομολογουμένως, συνεργασία και αξιοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας για κάλυψη βασικών αναγκών, είναι μια καλή συγκυρία για επιπλέον εξασφάλιση χρηματοδοτήσεων και δωρεών, ώστε αυτοί οι πυρήνες άθλησης να αυξηθούν και να δοθούν επιπλέον επιλογές στο κοινό.
Μην ξεχνάμε ότι ποτέ, καμία κοινωνία δεν έχασε επενδύοντας στον μαζικό αθλητισμό και τα όσα οφέλη απορρέουν. Οι χειρισμοί της διοίκησης προς αυτήν την κατεύθυνση δείχνουν πως το έχει αντιληφθεί.
Ας είναι οι παραπάνω χώροι μια καλή αρχή. Και, μακάρι, σύντομα, να γράψουμε και για επόμενους. Άλλωστε, ο ίδιος ο δήμαρχος προανήγγειλε πως εντός του έτους θα ξεκινήσει η κατασκευή δύο ακόμη κλειστών γηπέδων μπάσκετ και βόλεϊ, θέτοντας τον στόχο εντός της θητείας του να έχουν δημιουργηθεί συνολικά τέσσερις κλειστές αθλητικές εγκαταστάσεις.
Αν, πράγματι, συμβεί αυτό, θα μιλάμε σίγουρα για μια σημαντική επένδυση στον μαζικό αθλητισμό. Λογικά, θα είναι μια ενδιαφέρουσα πρόκληση και για την ίδια τη δημοτική Αρχή. Εδώ θα είμαστε.
