Η δυσάρεστη είδηση της απώλειας της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου, έφερε στο προσκήνιο με δραματικό τρόπο ένα σημαντικό πρόβλημα που βιώνουν συχνά πυκνά οι εκπαιδευτικοί κατά την διάρκεια της παρουσίας τους στις αίθουσες διδασκαλίας.
Συγκεκριμένα φίλοι και συνάδελφοι της αναφέρουν πως η άτυχη εκπαιδευτικός, το τελευταίο διάστημα φέρεται να είχε δεχτεί ισχυρή πίεση στο επαγγελματικό της περιβάλλον, καθώς όπως υποστηρίζουν είχε βρεθεί αντιμέτωπη με δύσκολες καταστάσεις εκφοβισμού μέσα στην τάξη.
Αποτέλεσμα της πίεσης ήταν να βρεθεί στη ΜΕΘ με εγκεφαλική αιμορραγία, όπου μετά από τριήμερη μάχη έχασε την μάχη.
Όπως αναφέρουν οι μαρτυρίες, αντιμετώπιζε συμπεριφορές όπως οι μαθητές να κάνουν έντονη φασαρία, να κτυπούν θρανία να μιμούνταν κραυγές ζώων, να πετούν αντικείμενα ή να κλείνουν την έξοδο της αίθουσας τοποθετώντας θρανία στην πόρτα.
Και μη νομίζεται ότι αυτά αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά φέρνει στο προσκήνιο ένα ευρύτερο πρόβλημα που αφορά την αυξανόμενη βία, τις λεκτικές επιθέσεις και την απαξίωση απέναντι στους εκπαιδευτικούς.
Οι εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν, ότι το κλίμα εκφοβισμού και πίεσης μέσα στα σχολεία επιβαρύνει καθημερινά τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι καλούνται να ανταποκριθούν σε αυξημένες απαιτήσεις χωρίς επαρκή θεσμική στήριξη και δεν μπορώ να πω ότι έχουν άδικο.
Αν μάλιστα αναρωτηθεί κανείς πως «λύγισε» μια εκπαιδευτικός με την εμπειρία της εκλιπούσης – είχε διατελέσει διευθύντρια σε ΕΠΑΛ – σκεφτείτε τι θα τραβάνε νεαρότεροι καθηγητές που τώρα ξεκινούν την σταδιοδρομία τους.
Από την άλλη όμως δεν βλέπω τους συνδικαλιστές να στηλιτεύουν την αντίδραση της διευθύντριας της που μπροστά στις καταγγελίες της την παρέπεμψε ως πνευματική αδύναμη να ανταπεξέλθει στο έργο της!
Αυτό νομίζω μάλιστα ότι της έδωσε την χαριστική βολή…
Εδώ θα πρέπει να αναλογιστούμε όμως και τις δικές μας ευθύνες σαν κοινωνία και σαν γονείς απέναντι στο πρόβλημα, το οποίο δεν είναι δικό τους – των εκπαιδευτικών – αλλά είναι όλων μας.
Αν πολλοί εκπαιδευτικοί σήμερα φοβούνται να πάνε στη δουλειά τους, μας αφορά όλους, ενώ αν ελαφρά την καρδία ρίχνουμε το φταίξιμο και κατηγορούμε τα παιδιά, όπως διαβάζω στις σχετικές αναρτήσεις κάτω από το τραγικό περιστατικό, μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι εκπαίδευση προσφέρουμε εμείς στο σπίτι;
Αλήθεια τι καταλαβαίνει ένα παιδί, όταν βλέπει τον γονιό του να έρχεται στο σχολείο για να λύσει ένα πρόβλημα και το πρώτο που ακούει είναι ότι «…το παιδί μου αποκλείεται να έκανε αυτό…».
Όταν εμείς οι γονείς αδιαφορούμε για το τι έγινε πραγματικά περνάμε το μήνυμα στο παιδί ότι μπορεί να συνεχίσει να κάνει ό,τι θέλει χωρίς καμία συνέπεια.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν τι κάνουμε γιατί όταν μια κοινωνία αφήνει μόνους τους δασκάλους της, αφήνει μόνα και τα παιδιά της…
