Σε εποχές, όπως η σημερινή, η μόνη, εύκολη λύση είναι να γκρινιάζεις για τα πάντα και να μην κάνεις το παραμικρό να αλλάξεις όλα αυτά που σου χαλούν την ηρεμία και την αισθητική.
Ως κοινωνία έχουμε συνηθίσει σε όλα τα στραβά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας, κρυβόμενοι μόνιμα πίσω από το ασφαλές συμπέρασμα πως «όλα είναι θέμα Παιδείας και Παιδεία στην Ελλάδα δεν έχουμε» και όλα καλά. Και, ναι, η Παιδεία ξεκινάει από το σπίτι και, βεβαίως, είναι επίσης μετατόπιση ευθυνών να το περνάμε στα ψιλά, αλλά, ταυτόχρονα, η Παιδεία περνάει και από το σχολείο. Αυτό είναι επίσης κάτι που δεν έχουμε το δικαίωμα να το αφήνουμε στην τύχη του.
Και αν για το σχολείο υπάρχει η πολύ σημαντική δυσκολία ότι έχει αφεθεί στην μοίρα του από το Κεντρικό Κράτος, με την τεράστια υποστελέχωση και τις ελλείψεις διδακτικού προσωπικού, οι Δήμοι είναι το τελευταίο «οχυρό» της προστασίας του.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν τα 5,3 εκατομμύρια ευρώ που περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό του Δήμου Κηφισιάς είναι αρκετά για να καλύψουν τις ανάγκες των σχολείων της πόλης, όμως, σε κάθε περίπτωση είναι ένα ποσό ικανό να γίνουν σημαντικές παρεμβάσεις, με στόχο πρωτίστως την ασφάλεια των παιδιών και την βελτίωση της καθημερινότητάς τους.
Αν επενδυθούν με σχέδιο και πρόγραμμα, η διοίκηση θα μπορεί να καυχηθεί ότι έχει, πράγματι, μια σημαντική προσφορά στην πόλη. Μην ξεχνάμε ότι εκπτώσεις μπορούν να έχουν γίνει στα πάντα σήμερα, αλλά κανένας γονιός δεν θα κάνει την παραμικρή έκπτωση σε ό,τι αφορά στην ασφάλεια του παιδιού του.
Η αξιοποίηση ενεργών προγραμμάτων και το ξεκλείδωμα χρηματοδοτήσεων από διάφορα εργαλεία, για τα οποία ο Δήμος Κηφισιάς έχει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, λόγω και των δεδομένων καλών σχέσεων του δημάρχου με κυβερνητικά στελέχη και την ηγεσία της Περιφέρειας, μπορούν να αποτελέσουν εφαλτήριο για μια καλή χρονιά ως προς την βελτίωση των σχολικών υποδομών.
Το αν αυτή η συγκυρία θα αξιοποιηθεί, αυτό είναι κάτι που θα αξιολογηθεί σε βάθος χρόνου και σίγουρα όχι πριν την ολοκλήρωση του έτους και τον απολογισμό, λίγο πριν την κατάρτιση του επόμενου σχεδίου προϋπολογισμού.
Το βέβαιο και ίσως πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι το εξής. Το σχολείο αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα διαμόρφωσης της προσωπικότητας των παιδιών μας. Σίγουρα, πάνω από όλα, ο άνθρωπος είναι αυτός που θα κάνει τη διαφορά και όχι τα ντουβάρια. Όμως, όταν το παιδί βρεθεί σε ένα περιβάλλον που νιώθει όμορφα και ασφαλές, είναι πιο πιθανό να ξεδιπλώσει το ταλέντο του και το χαρακτήρα του και να οδηγηθεί σε καλύτερα μονοπάτια. Όλοι πήγαμε σχολείο και θυμόμαστε ότι κανένας δεν είχε καμία όρεξη να μάθει γνωμικά και εξισώσεις, ενώ έπεφταν σοβάδες πάνω από το κεφάλι του.
Αν, λοιπόν, θέλουμε να έχουμε μια οριστικά τελευταία ελπίδα να προσφέρουμε στην επόμενη γενιά κάτι καλύτερο από αυτό που έζησε η προηγούμενη, η επένδυση στις σχολικές υποδομές θα πρέπει να ληφθεί ως μια πολύ σοβαρή υπόθεση.
Και μια διοίκηση που θα πάρει τα παιδιά και το μέλλον τους στα σοβαρά, στο τέλος της ημέρας δεν θα έχει να απολογηθεί παρά για ελάχιστα και αμελητέα.
