Την ώρα που ο πλανήτης κολυμπάει στα απόνερα της επανεκλογής Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ και όσα – δεινά κατά πάσα πιθανότητα – μας περιμένουν τα επόμενα χρόνια, στο μικρό «στρουμφοχωριό» των Βαλκανίων όπου ζούμε, συμβαίνουν πράγματα το λιγότερο εξοργιστικά, αν όχι επικίνδυνα.
Η είδηση είναι από μόνη της εξωφρενική. Δασκάλα στο 3ο Δημοτικό Ταύρου και ο διευθυντής του σχολείου απειλούνται με πειθαρχική δίωξη επειδή, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Ειρήνης προέτρεψαν τους μαθητές τους να δημιουργήσουν ένα πανό, στο οποίο να αναφέρονται στο θέμα της Παλαιστίνης. Το… έγκλημά τους προκάλεσε την άμεση και έντονη αντίδραση του διευθυντή Π.Ε Αθήνας, ο οποίος, έχοντας προφανώς λύσει όλα τα άλλα προβλήματα των σχολείων, έκρινε σκόπιμο, αφού πρώτα απαίτησε να κατέβει το πανό, να ενημερώσει το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο, με τη σειρά του κάλεσε τόσο τη δασκάλα όσο και τον διευθυντή σε γραπτή απολογία στην Διεύθυνση της Δ΄ Αθήνας η οποία μάλιστα εξετάζει και το ενδεχόμενο πειθαρχικής δίωξης εναντίον τους.
Η Διεθνής Ημέρα Ειρήνης μπορεί να μην είναι κάποια σοβαρή παγκόσμια γιορτή, όπως ας πούμε το Halloween που γιόρτασε το σύμπαν προ ολίγων ημερών ή η Black Friday στην οποία θα σπεύσουμε να ξοδέψουμε τα ρέστα μας σε λίγες εβδομάδες, αλλά για όσους δεν γνωρίζουν καθιερώθηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 1981 και από το 2001 τιμάται κάθε χρόνο στις 21 Σεπτεμβρίου, με στόχο να διαδώσει και για να δυναμώσει τα ιδανικά της ειρήνης και της μη βίας ανάμεσα στα έθνη.
Για όσους, επίσης, επιμένουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, η αιματοχυσία και η δολοφονία αμάχων στη Γάζα, συνιστά ένα παγκόσμιο έγκλημα που δεν χωράει αμφισβήτηση, παρά μόνον από λοβοτομημένους ή έχοντες ξεπουλήσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας στο βωμό των πολεμικών βιομηχανιών, ποιος ξέρει με ποια ίδια συμφέροντα. Και αυτή δεν είναι μια αριστερίστικη, ιδεολογική μπαλαφάρα, όπως ισχυρίζονται πολλοί, αλλά είναι η στυγνή πραγματικότητα. Ως γονιός, καλούμαι καθημερινά να εξηγήσω στο παιδί μου γιατί αυτά τα παιδάκια κλαίνε. Και γιατί κλαίμε κι εμείς βλέποντας παιδάκια να πεθαίνουν την ώρα που αγχωνόμαστε αν το πακέτο από το Temu έχει καθυστερήσει να φτάσει. Θα ήθελα να πιστεύω ότι η πλειονότητα των ανθρώπων θα σκεφτόταν το ίδιο.
Το Υπουργείο, που σε άλλες περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια, την στελέχωση, την αναβάθμιση των σχολικών δομών, δείχνει αντανακλαστικά χελώνας, αυτή τη φορά ξεπέρασε την ταχύτητα του Γιουσέιν Μπολτ στην επιβολή μιας ξεκάθαρα ιδεοληπτικής, εκδικητικής πειθαρχικής δίωξης. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε. Είναι το Υπουργείο μιας Κυβέρνησης που χωρίς αιδώ και λόγο, παίρνει θέση σε έναν πόλεμο που δεν θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει, στέλνοντας σφαίρες και ποιος ξέρει τι άλλα, τα οποία, προς τιμήν τους οι εργάτες στο λιμάνι εμπόδισαν και συνεχίζουν να προσπαθούν να εμποδίσουν.
Λυπάμαι για όσους πέφτουν στην κλασική παγίδα να κολλάνε ταμπέλες, αλλά σε αυτά, δεν υπάρχει καμία ιδεολογική αφετηρία. Όπου υπάρχει πόλεμος, ανεξάρτητα πού ανήκεις πολιτικά, είτε είσαι με το αίμα, είτε είσαι με την Ειρήνη.
Η επιλογή των παιδιών ήταν, είναι και θα είναι πάντα ξεκάθαρη. Και οφείλουμε να τα ενθαρρύνουμε να φωνάζουν, να ουρλιάζουν υπέρ της Ειρήνης. Και καμία δασκάλα, κανένας διευθυντής δεν μπορεί να διώκεται επειδή διδάσκει στα παιδιά την Ειρήνη. Πρέπει να το κάνουμε ξεκάθαρο: Δεν είναι η Παλαιστίνη ή το Ισραήλ, ανόητε άνθρωπε. Είναι ο αγώνας για την Ειρήνη. Για την Ελευθερία. Για τη Δικαιοσύνη. Τα παιδιά δεν ξέρουν ποιοι πολεμούν. Ξέρουν μόνο ότι κάποιοι πολεμούν και σκοτώνουν αθώες ψυχές.
Πόλεμος δεν είναι οι ζωγραφιές. Πόλεμος είναι η ανελέητη, χυδαία προσπάθεια να πνιγεί η ελευθερία της έκφρασης ακόμα και στα πιο αθώα πλάσματα. Τα παιδιά. Και να σας πω κάτι; Θυμάστε τι είχε πει ο Χατζηδάκις για τα παιδιά και τις μολότοφ; Ε, όποιος έχει ελάχιστη ανθρωπιά μέσα του, θα είναι πάντα με το μέρος των παιδιών. Και, εύχομαι, όταν θα έρθει η ώρα των απολογισμών, να μην μας πάρουν εκείνα με τις μολότοφ. Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, δεν θα σταματήσω ποτέ να παλεύω, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να ντραπώ να αντικρύσω ένα παιδί στα μάτια.
