Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 31/01/2026
H φράση του τίτλου ανήκει στον προπονητή της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού Γιώργο Μπαρτζώκα και την είπε κατά τη συνέντευξη Τύπου ενόψει του αγώνα με τη Μπαρτσελόνα την περασμένη Πέμπτη, αναφερόμενος στις αλλεπάλληλες τραγωδίες που έχουμε όλοι βιώσει το τελευταίο δεκαήμερο.
Θεωρούμε ότι δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα κάποιος. Έστω κι αν εμείς ως δημοσιογράφοι, από τη φύση του επαγγέλματός μας, έχουμε τις λέξεις ως εργαλείο μας και αυτές οφείλουμε να χρησιμοποιούμε για να ενημερώνουμε το κοινό, υπάρχουν στιγμές που πραγματικά δεν ξέρεις τι να πεις και τι να γράψεις που να αποτυπώνουν πλήρως την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση μετά από τέτοια (και απανωτά) «χτυπήματα».
Όταν στο προηγούμενο κείμενο αναφερόμασταν στα διαχρονικά αίτια και τις ευθύνες της Πολιτείας σε όλες της τις εκφάνσεις που οδήγησαν στην απώλεια της ζωής μιας γυναίκας στην Άνω Γλυφάδα και τεράστιες ζημιές στην περιοχή και αλλού στο Λεκανοπέδιο από την καταρρακτώδη βροχή, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας δεν θα μπορούσαμε να δούμε τα όσα αδιανόητα ακολούθησαν.
Ένα εργοστάσιο στα Τρίκαλα, μια έκρηξη, μια μεγάλη φωτιά, πέντε γυναίκες της βιοπάλης νεκρές και αρκετές τραυματισμένες. Φεύγουμε από τις ευθύνες της Πολιτείας, μπαίνουμε στα χωράφια του ιδιωτικού επιχειρείν. Τα θέματα ασφάλειας, προστασίας και συντήρησης στους χώρους εργασίας, προβληματισμοί και ανησυχίες των εργαζομένων που (συνήθως) δεν εισακούονται από την εργοδοσία. Ένα τεράστιο τραύμα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο για μια ολόκληρη περιοχή, που θα αργήσει αρκετά να επουλωθεί.
Ένα βανάκι με οπαδούς μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, εν προκειμένω του ΠΑΟΚ. Μια οδική εκδρομή προς τη Λυών της Γαλλίας, μέσω ρουμανικών δρόμων. Ένας ολέθριος χειρισμός στο τιμόνι που αναμένει επίσημη εξήγηση, μια αδιανόητη σύγκρουση με νταλίκα στο αντίθετο ρεύμα. Τραγικός θάνατος επτά νέων ανθρώπων και τραυματισμός τριών ακόμη.
Ένας διαρκής θρήνος και πένθος που διατρέχει την ελληνική κοινωνία και πολλά συνειδητά ή/και υποσυνείδητα μηνύματα στο μυαλό όλων μας. Όχι μόνο στο παρόν. Η «πληγή» των Τεμπών παραμένει ανοιχτή και αιμορραγεί ακόμη, μην ξεχνιόμαστε…
«Τι πηγαίνει λάθος»; «Γιατί τόσο θανατικό μαζεμένο»;
Λογικά ερωτήματα, με τις απαντήσεις που επιχειρούμε να δώσουμε, άλλες να είναι βασισμένες σε λογικά υπόβαθρα, άλλες σε μεταφυσικές κατευθύνσεις, άλλες να στρέφονται σε θεωρίες συνωμοσίας.
Κάθε περίπτωση όμως έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Τις δικές της αιτίες. Τις δικές της συνέπειες. Αυτό που οφείλουμε να πράττουμε είναι να τις εξετάζουμε ως τέτοιες με λογική, ψυχραιμία και διάθεση για αλήθεια. Και να διδασκόμαστε. Για να βελτιωνόμαστε. Ή τουλάχιστον να προσπαθούμε.
Πράγματι ο κόουτς Μπαρτζώκας έχει δίκιο. Πολλές φορές οι λέξεις αδικούν τα συναισθήματα. Όμως στο βάθος, ως ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, αναμένει πάντα η λογική. Να της μιλήσουμε, να μας υπαγορεύσει τα λόγια και τα γραπτά μας. Για να μην επαναλαμβάνουμε μοιραία λάθη, με τραγικές συνέπειες.
