Να μου συγχωρήσουν οι αγαπητοί αναγνώστες την… γηπεδική αναφορά, αλλά, όπως και να το κάνουμε, έχουμε τις αδυναμίες μας. Τον οργανισμό του Ιωνικού τον κουβαλάω μέσα μου 40 ολόκληρα χρόνια! Ήταν το μακρινό 1986, όταν απέκτησα το πρώτο δελτίο αθλητή της ζωής μου, εντασσόμενος στα τμήματα ενόργανης γυμναστικής του συλλόγου και, λίγο αργότερα, μεταπήδησα στην θρυλική ομάδα χάντμπολ των Αλεπουδέα, Ιατρούδη, Χαριτωνίδη και των άλλων σπουδαίων αθλητών του. Στο ενδιάμεσο, η αφεντομουτσουνάρα μου πέρασε σε κάτι καρέ ως παραληρούν κοινό στα γυρίσματα της ταινίας «Ο Δρόμος προς τη Δόξα», με πρωταγωνιστές τον εκλιπόντα εδώ και λίγους μήνες Αλμπέρτο Εσκενάζυ και το απόλυτο θηλυκό της εποχής, Γκέλυ Γαβριήλ.
Φιλαδελφειώτης ουσιαστικά δεν ήμουν ποτέ, αν και γεννήθηκα στην περιοχή Νησίδα, όπου έζησα τα πρώτα δυο χρόνια της ζωής μου και, αργότερα, τα δύο τελευταία της εργένικης – πώς τα φέρνει όμως! – αλλά αυτά τα γαλανόλευκα που φέρνουν και λίγο σε Εθνική Ομάδα, τα τιμώ και τα υποστηρίζω με θέρμη, έστω κι αν δεν έχω καταφέρει να δω πολλούς αγώνες εδώ και καιρό.
Έχουμε ξαναγράψει για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Σύλλογος μετά τα προβλήματα που προέκυψαν από το κλείσιμο του κλειστού γηπέδου «Ζαχαρίας Αλεξάνδρου», προκειμένου να γίνουν εργασίες αποκατάστασης, που κρίθηκαν απαραίτητες μετά τους προσεισμικούς ελέγχους που έδειξαν προβλήματα για την ασφάλεια αθλούμενων και επισκεπτών.
Ένας σύλλογος… πρόσφυγας μέσα στην ίδια του την πόλη, να ψάχνει και να παρακαλά από δω κι από κει για έδρες που να πληρούν τις προϋποθέσεις για να μπορέσει να συμμετάσχει στα πρωταθλήματα και να συνεχίσει τη μακρά παράδοσή του στην προσφορά στον αθλητισμό. Με απόλυτο σεβασμό στην ιστορία του, στην πόλη του, στις προσφυγικές καταβολές του και, πάνω από όλα, στην παραγωγή ταλέντων και την δημιουργία ενός ζωντανού κυττάρου ανάδειξης του μαζικού αθλητισμού, του «ευ αγωνίζεσθαι» και της ευγενούς άμιλλας.
Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, η ομάδα χάντμπολ έχει ήδη περάσει με χαρακτηριστική άνεση στα ημιτελικά του Πρωταθλήματος, έχει εξασφαλίσει ήδη το ευρωπαϊκό της εισιτήριο και ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό, με μειονέκτημα έδρας, με στόχο την υπέρβαση και την πρόκριση στον τελικό του Πρωταθλήματος.
Την ίδια ώρα, τα κορίτσια της ομάδας μπάσκετ, ολοκληρώνουν τη διαδικασία των play off και ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τον Κρόνο Αγίου Δημητρίου, με στόχο την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α2 και την άνοδό τους στην Α1. Πέρσι, ο στόχος δεν επετεύχθη για λεπτομέρειες, φέτος το πάθος ξεχειλίζει και η επιτυχία ίσως είναι πιο κοντά από ποτέ.
Ταυτόχρονα, η ομάδα Παίδων του χάντμπολ αυτές τις μέρες συμμετέχει σε διεθνές τουρνουά στο Λουξεμβούργο, αφήνοντας πολύ καλές εντυπώσεις.
Πείτε μου, λοιπόν, ότι δεν θα γινόσασταν φίλαθλοι ενός τέτοιου συλλόγου! O Ιωνικός όχι μόνο αντέχει, αλλά τα καταφέρνει και με το παραπάνω. Το μόνο που ζητά είναι να ολοκληρωθούν οι εργασίες και να επιστρέψει στην φυσική του έδρα με ασφάλεια και ηρεμία, όπως του αξίζει.
Ο δήμαρχος της πόλης, Γιάννης Τομπούλογλου δήλωσε επίσημα πως η μελέτη για την πλήρη αποκατάσταση και αναβάθμισή του ήδη βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και, ουσιαστικά, δρομολογεί τις προϋποθέσεις για την επαναλειτουργία του γηπέδου και δεσμεύτηκε πως θα στηρίξει έμπρακτα τα όνειρα των αθλητών του συλλόγου. Δεν έχουμε λόγο να τον αμφισβητήσουμε. Είναι προς το συμφέρον όλης της πόλης, αυτή τη δέσμευση να την κάνει πράξη.
Έως τότε, με τις ευχές ημών των παλαιών αθλητών του συλλόγου να συντροφεύουν τους σημερινούς – και αυριανούς – πρωταγωνιστές της ιστορίας του, σε κάθε νέα επιτυχία οποιουδήποτε τμήματος, θα έρχεται πάντα στο μυαλό εκείνο το παλιό σύνθημα από τη δεκαετία του ’80: «Σεισμός, σεισμός, Ιωνικός»!
