Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 30/05/2026
Το κοινό τους σημείο είναι ότι τα ονόματα και των δύο ξεκινούν από «Ε». Κάπως έτσι θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει συνοπτικά την πολιτική επικαιρότητα, η οποία περιστρέφεται γύρω από τα νέα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού, που πήραν σάρκα και οστά. Από τη μια πλευρά έχουμε λοιπόν την ΕΛΑΣ: Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, η οποία παρουσιάστηκε από τον ίδιο στο Θησείο, σε μια εκδήλωση που θύμισε πολλά από τα… παλιά – ακόμα και από το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’70, ενώ το όνομα ήταν αυτό που πραγματικά έκλεψε την παράσταση και συζητήθηκε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είτε θετικά είτε αρνητικά. Και από την άλλη πλευρά βέβαια, έχουμε την «Ελπίδα» για τη δικαιοσύνη της Μαρίας Καρυστιανού, ύστερα από τη γενέθλια πράξη της την περασμένη εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη.
Ήδη οι πρώτες δημοσκοπήσεις αρχίζουν να καταγράφουν τη δύναμή τους σε κανονικές και όχι σε εικονικές συνθήκες και τα δεδομένα δείχνουν να είναι δύο. Πρώτον, ότι η ΕΛΑΣ θα δώσει μάχη με το ΠΑΣΟΚ για τη δεύτερη θέση πίσω από τη ΝΔ. Και δεύτερον, ότι η «Ελπίδα» φλερτάρει με διψήφιο ποσοστό, με την ανακατανομή των ψήφων προς τα μικρότερα κόμματα. Εάν μάλιστα επιβεβαιωθούν και οι φήμες που θέλουν και τον Αντώνη Σαμαρά να εξετάζει σοβαρά τη δημιουργία νέου κόμματος, τότε το τοπίο θα γίνει ακόμη πιο σύνθετο.
Εκτός από το «Ε» όμως, ένα ακόμη σημείο είναι κοινό σε ό,τι αφορά το πολιτικό τοπίο γενικότερα: η πολυδιάσπασή του. Η οποία ασφαλώς δυσκολεύει την προοπτική της αυτοδυναμίας για τη ΝΔ, ανεξαρτήτως της εκλογικής της επίδοσης. Εάν μάλιστα ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι με βάση τον ισχύοντα εκλογικό νόμο εφόσον η επίδοση του πρώτου κόμματος είναι κάτω από 25%, τότε χάνεται το μπόνους των 50 εδρών και οδηγούμαστε σε απλή αναλογική – και ακυβερνησία.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση επιδιώκει να στραφεί στα ζητήματα της καθημερινότητας και με διάφορες παρεμβάσεις, όπως π.χ. για την ακρίβεια, και τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επιμένει πως οι εκλογές θα γίνουν κανονικά το 2027, δηλαδή στο τέλος της τετραετίας. Το φθινόπωρο ωστόσο είναι πιο κοντά απ’ όσο όλοι νομίζουμε…
