Με αφορμή την συμπλήρωση πενήντα δύο χρόνων από την πτώση της δικτατορίας και την επανακυκλοφορία της εφημερίδας «Χριστιανική» στις 27 Ιουλίου 1974, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, σε συνδυασμό με τη συμπλήρωση 50 ετών από τη φυλάκιση του ιδρυτή της Νίκου Ψαρουδάκη (Ιούνιος-Οκτώβριος 1976) για «περιύβριση αρχής» επειδή επέκρινε το απαλλακτικό για τα 104 μέλη των δικτατορικών κυβερνήσεων βούλευμα του Αρείου Πάγου, η Χριστιανική Δημοκρατία εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:
1. Η επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 και το επτάχρονο χουντικό καθεστώς ήταν η φυσική εξέλιξη των αυταρχικών παθογενειών του μετεμφυλιακού κράτους, που νόθευε τη λειτουργία της Δημοκρατίας και συντηρούσε ανεξέλεγκτους ακροδεξιούς παρακρατικούς μηχανισμούς, οι οποίοι έγιναν κυβέρνηση μετά το χουντικό πραξικόπημα.
2. Στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, ο καπιταλιστικός δυτικός συνασπισμός, αξιοποιώντας τη μαχητική αθεΐα που προέβαλλε ο αντίπαλός του ανατολικός, εμφανίστηκε ως ο θεματοφύλακας της χριστιανικής πίστης.
3. Αυτού του είδους η προπαγάνδα εντάθηκε στην Ελλάδα, στο μετεμφυλιακό κράτος, όπου Δεξιά και Ακροδεξιά εμφανίστηκαν θεματοφύλακες της χριστιανικής πίστης επικαλούμενες τον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Σε αυτό το αφήγημα στηρίχτηκε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, με τη χουντική διακυβέρνηση να προβάλλει το σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».
4. Η Χριστιανική Δημοκρατία από την ίδρυσή της το 1953 αγωνίστηκε να ξεσκεπάσει την εργαλειοποίηση της χριστιανικής πίστης από την άρχουσα τάξη και τη συστημική θεολογία, η οποία λειτούργησε ως ιδεολογικός απολογητής του μετεμφυλιακού κράτους, μετατρέποντας τη χριστιανική διδασκαλία σε ακίνδυνο κώδικα μιας φαρισαϊκού τύπου ατομικής ηθικής που κλείνει τα μάτια στην τυραννία και στην κοινωνική αδικία. Ο αντιδικτατορικός αγώνας της Χριστιανικής Δημοκρατίας ήταν η φυσική συνέχεια του αγώνα αυτού.
5. Ο αντιδικτατορικός αγώνας της ΧΔ είχε ιδιαίτερο βάρος, επειδή με τον αυτοθυσιαστικό αγώνα του Νίκου Ψαρουδάκη και των στελεχών του, αποδόμησε το χουντικό αφήγημα, στη βάση των Γραφών και της χριστιανικής διδασκαλίας. Ειδικά ο Νίκος Ψαρουδάκης είχε υποστηρίξει δημόσια ότι “η 21η Απριλίου δε μπορεί να σταθεί χριστιανικά” και ότι δεν είναι “επανάστασις”, αλλά “στάσις” (στασιασμός).
6. Αν για τον ακίνδυνο συστημικό χριστιανισμό η Δημοκρατία ήταν “λεπτομέρεια” χωρίς σημασία, αφού εκθύμως στήριξε το τυραννικό καθεστώς, δεν συνέβαινε το ίδιο με τους Χριστιανοδημοκράτες της Ελλάδας, οι οποίοι είχαν ήδη διαμορφωθεί στο πλαίσιο του Κινήματος ως δημοκράτες εκ πεποιθήσεως και από την πρώτη στιγμή στρατεύθηκαν στον αντιδικτατορικό αγώνα. Η δημοκρατικότητα, και το ασυμβίβαστο της χριστιανικής διδασκαλίας με κάθε μορφής τυραννία ήταν εξαρχής θεμελιώδης θέση και στάση ζωής για τους πρωτεργάτες του Κινήματος τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Ξεκίνησαν τον αντιδικτατορικό αγώνα την ίδια μέρα της επιβολής της δικτατορίας με τη συμμετοχή του αείμνηστου Μανώλη Μηλιαράκη και του π. Χρήστου Χριστοδούλου στο αντιδικτατορικό συλλαλητήριο του Ηρακλείου Κρήτης.
7. Η άρνηση της εφημερίδας να κυκλοφορήσει υπό καθεστώς προληπτικής λογοκρισίας ήταν μια πρώτη πράξη αντίστασης και αυτοθυσίας, αφού στελέχη που είχαν εγκαταλείψει τις εργασίες τους και αφιερωθεί στη διάδοσή της έμειναν χωρίς πόρους για να ζήσουν. Το πρώτο αντιστασιακό κείμενο ήταν το βιβλίο «Κριτική του Συντάγματος υπό το φως του Χριστιανισμού» το 1968, που δεν αρκείται στην κριτική της τυραννίας και της καταστολής των δημοκρατικών ελευθεριών, αλλά με πρωτόγνωρο θάρρος υπό δικτατορικό καθεστώς, αναδεικνύει την κοινωνική αδικία του αστικού καθεστώτος συνολικότερα. Το βιβλίο κατασχέθηκε σύντομα από φορείς της παπαδοπουλικής δικτατορίας.
8. Από τον Ιανουάριο του 1970 επανακυκλοφόρησε η εφημερίδα υπό τον τίτλο “Χριστιανική”, σε συνέχεια της άρσης της προληπτικής λογοκρισίας. Επίσης, κυκλοφόρησε και το παράνομο αντιστασιακό έντυπο “Χαραυγή” για ένα διάστημα. Η εφημερίδα κλιμάκωσε τον αντιδικτατορικό της λόγο, στήριξε το φοιτητικό κίνημα και την εξέγερση του Πολυτεχνείου, κατάγγειλε την απόπειρα της Χούντας να νομιμοποιηθεί πολιτικά με τη λεγόμενη “φιλελευθεροποίηση”. Προειδοποίησε για τους κινδύνους των μεθοδεύσεων της Χούντας στην Κύπρο, που οδήγησαν στην κυπριακή τραγωδία.
9. Μετά το κλείσιμο της εφημερίδας τον Δεκέμβριο του 1973 από τη δικτατορία και την εξορία του Νίκου Ψαρουδάκη στη Γυάρο, οι Χριστιανοδημοκράτες του εξωτερικού κυκλοφόρησαν το αντιστασιακό έντυπο “Καινούργιοι Ορίζοντες” μέχρι τον Ιούλιο του 1974.
10. Μετά την πτώση της δικτατορίας ο Νίκος Ψαρουδάκης επέστρεψε από την εξορία. Η εφημερίδα ξανακυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου 1974. Ο αντιδικτατορικός αγώνας τελείωνε και άρχιζε νέος αγώνας για την ολοκληρωμένη αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα. Κορύφωση του αγώνα αυτού ήταν η καταγγελία εκ μέρους της εφημερίδας της απαλλαγής από την ποινική δίωξη των 104 μελών των κυβερνήσεων της δικτατορίας με βούλευμα του Αρείου Πάγου, με το οποίο το πραξικόπημα χαρακτηρίστηκε έγκλημα «στιγμιαίο» αντί για «διαρκές», όπως είχαν κρίνει τα κατώτερα Δικαστήρια. Το πρωτοσέλιδο άρθρο του Νίκου Ψαρουδάκη είχε τίτλο «Διαρκές το δικό σας έγκλημα κ.κ. Αρεοπαγίτες». Του ασκήθηκε ποινική δίωξη για «περιύβριση αρχής», αδίκημα καταργημένο σήμερα. Πρωτόδικα καταδικάστηκε στη εξοντωτική ποινή φυλάκισης 16 μηνών. Σε δεύτερο βαθμό η ποινή μειώθηκε στους 4 μήνες. Ο Ψαρουδάκης τότε, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αρνήθηκε να την εξαγοράσει και την εξέτισε στις φυλακές του Κορυδαλλού.
11. Ενώ τον Ιούλιο του 1974 ο Νίκος Ψαρουδάκης επέστρεφε από την εξορία της Γυάρου, στις 30 Ιουνίου του 1976, 50 χρόνια από σήμερα, διάβαινε τις πύλες των φυλακών του Κορυδαλλού, όπου κρατήθηκε έως τον Οκτώβριο και συνέγραψε το βιβλίο του «Η φυλακή μου», με ριζοσπαστικές, βαθιά φιλάνθρωπες προτάσεις για τη μεταρρύθμιση του σωφρονιστικού συστήματος και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των φυλακισμένων, ελάχιστες από τις οποίες υλοποιήθηκαν στη συνέχεια από το μεταπολιτευτικό κράτος.
12. Με τον αγώνα αυτόν ο Νίκος Ψαρουδάκης μαζί με ελάχιστους άλλους ανάγκασαν οργανώσεις και κόμματα να γίνουν πιο μαχητικά στη στάση τους, στην κατεύθυνση της ολοκληρωμένης λειτουργίας της Δημοκρατίας και της εξουδετέρωσης των στεγανών του παρακράτους, που μετά τον εμφύλιο σπαραγμό δρούσαν ανεξέλεγκτα στην κατεύθυνση της ανωμαλίας και έγιναν κυβέρνηση με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.
13. Σύμπτωμα της διασύνδεσης του μετεμφυλιακού κράτους με τους συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών ήταν και νόμος της δικτατορίας με τον οποίο τα μέλη των «Ταγμάτων Ασφαλείας» συνταξιοδοτήθηκαν ως «αντιστασιακοί». Το νομοθέτημα αυτό κατάγγειλε η εφημερίδα σε άρθρο του εισαγγελέα και οπλαρχηγού της Αντίστασης (ΕΟΚ) στην Κρήτη Γεωργίου Ξενάκη τον Μάιο του 1973, με αποτέλεσμα Ψαρουδάκης και Ξενάκης να μηνυθούν από μέλος των Ταγμάτων στην Εύβοια. Η δίκη έγινε το Νοέμβριο του 1974 και κατέληξε σε αθώωση των κατηγορουμένων, ενώ οι μάρτυρες στη δίκη ανέδειξαν τον δωσιλογικό ρόλο των Ταγμάτων στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής.
14. Η «Χριστιανική» κυκλοφορεί αδιάλειπτα από τις 27 Ιουλίου του 1974 μέχρι σήμερα με μόνο στήριγμα τους αναγνώστες και συνδρομητές της. Η μνήμη του αντιδικτατορικού αγώνα είναι πολύτιμη παρακαταθήκη προκειμένου η ιστορική εφημερίδα μας να παραμένει ένα προπύργιο κριτικής σκέψης σε μια περίοδο καθολικής πτώσης και αποσύνθεσης του πολιτισμού και της δημοκρατικής ιδεολογίας των Ελλήνων.
Καταγγέλλοντας στη βάση του κοινωνικού μηνύματος του Ευαγγελίου τις νέες μορφές φασισμού και τυραννίας που ολοένα εμφανίζονται στις μέρες μας σε όλο και πιο ύπουλη μορφή, όπως και την κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η οποία έχει στις μέρες μας θεριέψει κι αποκτηνωθεί,
