Τους στόχους και τη φιλοσοφία του Προγράμματος ΔΙΑΥΓΕΙ@, που αποτελεί πλέον νόμο του κράτους, ανέπτυξε από το βήμα της Βουλής, ο υπουργός Εσωτερικών, Γιάννης Ραγκούσης, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων ότι θα αποτελέσει ένα πανίσχυρο όπλο για τον περιορισμό της διαφθοράς στον δημόσιο τομέα.
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, νομίζω ότι έχουμε ακόμα μία μεγάλη ευκαιρία -όπως είχαμε και το προηγούμενο διάστημα- να θυμίσουμε κάτι που βεβαίως, είναι ακόμη πολύ νωπό στη μνήμη του ελληνικού λαού. Αυτό δεν είναι άλλο από την εντολή του. Μία εντολή που το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε και πήρε στις πρόσφατες εκλογές. Μία εντολή του ελληνικού λαού που στη συνέχεια μετετράπη σε μία ψήφο εμπιστοσύνης προς αυτή την Κυβέρνηση, από την Κοινοβουλευτική Πλειοψηφία.
Μία ψήφο εμπιστοσύνης άρρηκτα συνδεδεμένη με την υποχρέωση της Κυβέρνησης να κάνει πράξη αυτό το οποίο ζήτησε ο ελληνικός λαός. Αυτό είναι μία μεγάλη, μία βαθιά, μία πλατιά, μία ριζική αλλαγή στο κράτος που -όπως κατ’ επανάληψη έχουμε αναλύσει, έχουμε εξηγήσει και τεκμηριώσει- είναι η βασικότερη από τις προϋποθέσεις που υπάρχουν για να μπορέσει η Ελλάδα να μπει σε μία νέα τροχιά ανάπτυξης, για να μπορέσει ο ελληνικός λαός να βγει από αδιέξοδα και από κρίσεις που, όταν ζητούσαμε να πάρουμε την εντολή του ελληνικού λαού, κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί το μέγεθος, αλλά και τη βιαιότητά τους.
Η Κυβέρνηση εδώ και περίπου εννέα μήνες, κάνει ό,τι περισσότερο και ό,τι καλύτερο μπορεί ανθρωπίνως να γίνει, προκειμένου να κάνει πράξη αυτήν την εντολή του ελληνικού λαού. Το νομοσχέδιο για το «Πρόγραμμα Διαύγεια» στη λειτουργία όλου του δημοσίου, όλου του κρατικού και κατ’ επέκταση και πολιτικού δυναμικού της χώρας, είναι ακόμα ένα μεγάλο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.
Βεβαίως, επειδή κανείς δεν μπορεί να ορίσει τα πραγματικά δεδομένα της ζωής, ταυτόχρονα η Κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει το ξέσπασμα μίας κρίσης δημοσιονομικής, που κατέληξε να γίνει και κρίση χρέους της χώρας, μία κρίση που ξέσπασε με τρομερή βιαιότητα για πρώτη φορά τα τελευταία τριανταπέντε χρόνια. Αυτή η κρίση ήταν υποχρεωτικό να αντιμετωπιστεί από την Κυβέρνηση, ήταν υποχρεωτικό να αντιμετωπιστεί από τη χώρα, γιατί αν δεν αντιμετωπίζονταν οι περαιτέρω συζητήσεις, θα ήταν συζητήσεις χωρίς νόημα για την Ελλάδα.
Εάν η ελληνική Κυβέρνηση και ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν είχαν καταφέρει να εξασφαλίσουν το μεγαλύτερο ποσό πιστωτικής βοήθειας, που ποτέ υπήρξε προς κράτος παγκοσμίως -το ποσό των εκατόν δέκα δισεκατομμυρίων ευρώ για να μπορεί η Ελλάδα να αποπληρώσει χρέη, τα οποία είχαν συσσωρευτεί είναι αλήθεια στο διάστημα των τελευταίων δεκαετιών και είχαν ζήσει οι Έλληνες τη μεγάλη έξαρση αυτού του δανεισμού τα τελευταία πέντε χρόνια- τότε όχι για αλλαγές στο κράτος δεν θα μπορούσε κανείς να μιλάει, αλλά στην πραγματικότητα ούτε καν για τη στοιχειώδη λειτουργία του κράτους.
Ένα κράτος το οποίο, αν έπαυε να λειτουργεί, οι πρώτοι που θα υφίσταντο τις δραματικές συνέπειες μίας τέτοιας εξέλιξης, βεβαίως θα ήταν οι αδύνατοι, θα ήταν όσοι στερούνται ισχυρών βοηθημάτων και ισχυρών προσωπικών ή οικογενειακών προοπτικών, οι πολίτες οι οποίοι ανήκουν στα περίφημα «χαμηλά και μεσαία εισοδήματα». Αν η ελληνική Κυβέρνηση δεν εξασφάλιζε εκατόν δέκα δισεκατομμυρίων ευρώ, για να μπορεί η χώρα να σταθεί στα πόδια της, ούτε τα νοσοκομεία θα μπορούσαν να λειτουργούν, ούτε τα σχολεία, ούτε οι δημόσιες υπηρεσίες, ούτε οι υπάλληλοι να πληρώνονται, ούτε οι συνταξιούχοι να παίρνουν τις συντάξεις τους.
Αυτή είναι μία πραγματικότητα η οποία δεν επιδέχεται αμφισβήτησης ή αν κάποιος επιχειρήσει να την αμφισβητήσει πρέπει να είναι σε θέση πειστικά –και το υπογραμμίζω το «πειστικά»- να πει στον Ελληνικό λαό πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, πού αλλού θα μπορούσαν να έχουν βρεθεί αυτά τα περίφημα εκατόν δέκα δισεκατομμύρια ευρώ, για να συνεχίσει το ελληνικό κράτος τη λειτουργία του.
Η Κυβέρνηση, λοιπόν, έχει αυτή τη δύσκολη αποστολή να φέρει σε πέρας: Από τη μία να αντιμετωπίσει αυτή τη βαθιά κρίση, από την άλλη όμως απαρέγκλιτα να προχωρήσει τις βαθιές αλλαγές στο κράτος.
Αυτή είναι πράγματι με το «Πρόγραμμα Διαύγεια» μία νέα μεγάλη αλλαγή που γίνεται και θα το αποδείξω αυτό στη συνέχεια. Είναι μια ακόμη αλλαγή μετά την αλλαγή που κάναμε, όπως ανέφερε ο εισηγητής της Πλειοψηφίας, αλλά και πάρα πολλοί συνάδελφοι βουλευτές της πλειοψηφίας- στην πλήρη υπαγωγή των προσλήψεων σε σύστημα αντικειμενικό και αξιοκρατικό, δηλαδή στη δικαιοδοσία του ΑΣΕΠ, μετά την αλλαγή που για πρώτη φορά έγινε στη χώρα για την αντικειμενική, την αξιοκρατική, άρα τη δίκαιη και αμερόληπτη προαγωγή των στελεχών της δημόσιας διοίκησης, μετά την μεγάλη αλλαγή της νέας αρχιτεκτονικής στην αυτοδιοίκηση και στην διοίκηση που, επίσης, πραγματοποιήσαμε με το πρόγραμμα ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ.
Σήμερα, έρχεται πράγματι η ώρα να κάνουμε μία ακόμα μεγάλη αλλαγή. Αλλά πριν πω δύο λόγια γι’αυτήν και απαντήσω βεβαίως και στις παρατηρήσεις επί των άρθρων που τέθηκαν από συναδέλφους Βουλευτές, να πω ότι έχει μεγάλη αξία και για την Ολομέλεια, και για το Κοινοβούλιο και για κάθε Βουλευτή ξεχωριστά από όλους μας, αλλά πολύ περισσότερο για τον ελληνικό λαό, ότι αυτές οι αλλαγές που αναφέρθηκαν, δεν είναι απλώς αλλαγές τις οποίες μπορεί πια να τις έχει κανείς γραπτές σε νομοθετικά κείμενα.
Είναι αλλαγές, είναι νόμοι που ήδη εφαρμόζονται και στο σκέλος των προσλήψεων, όπου πια καμία πρόσληψη δεν μπορεί να γίνει στο Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αν δεν έχει την δικαιοδοτική έγκριση του ΑΣΕΠ, υπό όποια έννοια μπορεί να το δει κανείς αυτό, ανάλογα την περίπτωση. Καμία προαγωγή αυτή την στιγμή δεν μπορεί να γίνει έξω από τον νόμο για τη θέσπιση του ΕΙΣΕΠ, που ψήφισε το Ελληνικό Κοινοβούλιο και ήδη και αυτή η αλλαγή εφαρμόζεται και σε επίπεδο προπαρασκευαστικό, αλλά όχι μόνο. Ήδη και στη λειτουργία των Δήμων πολλές διατάξεις που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, έχουν τεθεί σε εφαρμογή.
Το «Πρόγραμμα Διαύγεια» -κάτι για το οποίο έχει μιλήσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός εδώ και πολλά χρόνια- είναι μία πολύ μεγάλη αλλαγή γιατί πράγματι είναι κάτι πολύ σημαντικό και πολύ πρωτότυπο. Γιατί είναι σημαντικό; Διότι δεν είναι απλώς η συζήτηση ή οι προβλέψεις αυτού του νομοσχεδίου μία σειρά από ευχές, μία σειρά από οδηγίες ή από εντολές που δίνονται στη διοίκηση, αλλά η διαύγεια -και εδώ είναι η μεγάλη της σημασία- είναι συνδεδεμένη απόλυτα, αναντίλεκτα με την υποχρέωση όλων πια να δημοσιοποιούν τις αποφάσεις τους, για να μπορούν να τις εκτελέσουν.
