Απαλλαγμένος από τα βάρη του υπουργείου Οικονομικών, ο νέος υπουργός Περιβάλλοντος (κατ’ ευφημισμόν, μάλλον, καθώς με βάση τις προγραμματικές δηλώσεις του στη Βουλή, προτεραιότητά του θα είναι τα έσοδα από τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων και οι αποκρατικοποιήσεις των ΔΕΚΟ που εποπτεύει), Γιώργος Παπακωνσταντίνου, βρήκε τον χρόνο να αρθρογραφήσει στους «Financial Times», για να αιτιολογήσει την πλήρη αποτυχία του Μνημονίου ως προς τους στόχους που είχε θέσει η ίδια η κυβέρνηση και ο ίδιος με θέρμη υποστηρίξει ως υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ.
«Η κυβέρνηση δαπάνησε πολιτικά κεφάλαια αντιστεκόμενη στη λαϊκιστική αντιπολίτευση. Βεβαίως, έγιναν λάθη και σημειώθηκαν καθυστερήσεις. Αυτό, όμως, δεν εξηγεί την αρνητική στάση που έχουν σήμερα πολλοί και τη βεβαιότητα που εκφράζεται πως η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει… Είναι ξεκάθαρο ότι ο σχεδιασμός του προγράμματος είχε λάθη και πως έπρεπε κατά συνέπεια να διορθωθεί. Το επιτόκιο ήταν πολύ υψηλό και η περίοδος αποπληρωμής πολύ σύντομη. Και τα προβλήματα αποδοτικότητας που εμπόδισαν την εφαρμογή του προγράμματος, δεν αντιμετωπίστηκαν σθεναρά», αναφέρει μεταξύ των άλλων. Μόνο που τον καιρό της ψήφισης του Μνημονίου η «λαïκίστικη» Νέα Δημοκρατία ήταν ριγμένη στο καναβάτσο κυριολεκτικά, αδύναμη να ασκήσει στοιχειωδώς αξιόπιστη αντιπολίτευση.
Το ΛΑΟΣ και η Ντόρα Μπακογιάννη είχαν σταθεί στο πλευρό της κυβέρνησης, ενώ την καημένη την πολυδιασπασμένη Αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.), ποιος τη λογαριάζει –μονίμως όχι σε όλα λέει, τυπική συμπεριφορά «ανεύθυνων» κομμάτων διαμαρτυρίας. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου στην παρέμβασή του δεν κάνει την παραμικρή ανάλυση γι’ αυτά τα περιβόητα «προβλήματα αποδοτικότητας που εμπόδισαν την εφαρμογή του προγράμματος», και τα οποία «δεν αντιμετωπίστηκαν σθεναρά», τον καιρό που το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση είχε αρκετό «πολιτικό κεφάλαιο» διαθέσιμο και την «ανοχή» σημαντικού τμήματος του ελληνικού λαού. Ίσως γιατί γνωρίζει κι αυτός ότι το σημαντικότερο πρόβλημα για την εφαρμογή του Μνημονίου –αυτού που απέτυχε παταγωδώς, γιατί ουδέποτε εφαρμόστηκε, όπως υποστηρίζει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργος Προβόπουλος- ήταν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ και ο αμετροεπής και λαïκίστικος τρόπος με τον οποίο εξέθρεψε γενιές και γενιές, από την πράξη ιδρύσεώς του… Αυτό που σε αγαστή συνεργασία με τους έτερους «Καππαδόκες» της Νέας Δημοκρατίας συγκρότησαν έναν όχι κατ’ ανάγκην πολυπληθή σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, αλλά σίγουρα «παράλυτο» κι ανεπαρκή δημόσιο τομέα.
Κατά τα λοιπά, επιβεβαίωσε αυτό που είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού, από το παπανδρεϊκό διάγγελμα του Καστελόριζου: «εθνική/ελληνική» πρόταση δεν υπάρχει για τη διαχείριση του ελλείμματος και του χρέους. «Η βιωσιμότητα του χρέους εξαρτάται από τον ομολογιούχο και σήμερα η στρατηγική τού να κερδίζεις χρόνο είναι στην πράξη η μόνη λογική επιλογή. Αυτό δίνει στην Ελλάδα τον χρόνο να αποδείξει ότι μπορεί να τελειώσει το έργο που ξεκίνησε, ενώ προσφέρει στην Ευρώπη τον χρόνο να σκεφτεί τις επιλογές και τα εργαλεία για να βοηθήσει τις χώρες που βρίσκονται σε κρίση με τρόπο ρεαλιστικό, καθιστώντας το δανειακό βάρος βιώσιμο, χωρίς το δράμα που θα επέφερε στην Ευρωζώνη ενδεχόμενη αναδιάρθρωση ή η χρεοκοπία»…
Μαρία Ζαρίφη
