Η υπόθεση με το επίδομα ενοικίου των εξωκοινοβουλευτικών υπουργών ανέδειξε μια μόνο πτυχή της ιστορίας, με τα αποκαλούμενα «βουλευτικά προνόμια». Κυρίως επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για το κατά πόσον αυτά πρέπει να ισχύουν, έστω και υπό προϋποθέσεις, ή να καταργηθούν. Διότι πράγματι υπάρχουν βουλευτές από την επαρχία, οι οποίοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις ανάγκες του λειτουργήματός τους και έχουν ανάγκη συγκεκριμένες παροχές. Όμως, άλλο είναι αυτό και άλλο να εισπράττει επίδομα ενοικίου -και μάλιστα 1.000 ευρώ μηνιαίως αναδρομικά- οποιοσδήποτε υπουργός ή κυβερνητικό στέλεχος που διαθέτει άλλα εισοδήματα και ακίνητα ή περιουσιακά στοιχεία. Γιατί το δεύτερο είναι απλώς πρόκληση, ειδικά στην Ελλάδα της κρίσης.






































































































