Πλούσια ήταν η τελευταία συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης της Βιβλιοθήκης του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, που έγινε την Τετάρτη 13 Ιουνίου. Τα μέλη παρουσίασαν αποσπάσματα της δικής τους επιλογής, ενώ ανανέωσαν και το ραντεβού τους για τον Σεπτέμβριο.
Στη ανακοίνωση που δημοσίευσε η Λέσχη αναφέρονται τα εξής:
«Η τελευταία συνάντηση της σεζόν της Λέσχης Ανάγνωσης της Βιβλιοθήκης του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, που πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουνίου του 2012, δεν μπορούσε παρά να είναι ξεχωριστή. Ήταν μία συνάντηση λογοτεχνικών αναζητήσεων και προβληματισμών, μία συνάντηση αναγνωστικών αλλά και γαστρονομικών απολαύσεων.
Αυτή τη φορά δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο βιβλίο αναφοράς. Τα μέλη της Λέσχης παρουσίασαν ένα βιβλίο της αρεσκείας τους και διάβασαν κάποιο απόσπασμα από αυτό που επέλεξαν οι ίδιοι, απήγγειλαν ποιήματα αγαπημένα, προσέγγισαν θεατρικούς ρόλους και χαρακτήρες, ανάλυσαν κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα ιδωμένα υπό το πρίσμα ενός ιστορικού πλαισίου, μοιράστηκαν τη δική τους δημιουργική έκφραση και γραφή, αντάλλαξαν εμπειρίες, και απόψεις.
«Το αμάρτημα της μητρός μου»
Η Ματίνα Πολίτη μίλησε για το έργο του Γεωργίου Βιζυηνού (1849-1896) “Το αμάρτημα της μητρός μου”, που δημοσιεύτηκε το 1883, αρχικά στο Παρίσι και ύστερα στην Αθήνα. Πρόκειται για ένα διήγημα πλούσιο σε ηθογραφικά, ψυχογραφικά και λαογραφικά στοιχεία. Κεντρικό πρόσωπο αποτελεί η μάνα που προσπαθεί απεγνωσμένα, αλλά μάταια τελικά, να σώσει την άρρωστη κόρη της από το θάνατο, έπειτα από τον οποίο αποφασίζει να υιοθετήσει δύο κορίτσια, έτσι ώστε με αυτές τις ενέργειες, που αγγίζουν τα όρια της εμμονής, να εξιλεωθεί για το θάνατο σε βρεφική ηλικία μιας άλλης κόρης της που είχε προκαλέσει η ίδια, καταπλακώνοντάς την στον ύπνο της άθελά της.
«Διχασμός και εξιλέωση»
Η Αμαλία Νάνου επέλεξε το βιβλίο του Βασίλη Καραποστόλη (1951- ), καθηγητή Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, “Διχασμός και εξιλέωση. Περί πολιτικής ηθικής των Ελλήνων” (Εκδόσεις Πατάκης, 2010). Πρόκειται για μία μελέτη της νεοελληνικής κοινωνικής ψυχοσύνθεσης σε μια απόπειρα του συγγραφέα να παρουσιάσει, όπως αναφέρει ο ίδιος σε συνέντευξή του, «σαν σε θεατρικό έργο το “δράμα”, ενός λαού και της ηγεσίας του», μέσα από “μια σειρά από εθνικές ταπεινώσεις και μια σειρά από προσπάθειες που έγιναν για να εξιλεωθούν οι Έλληνες απ’ αυτές τις ταπεινώσεις”.
«Ο Παπαλάνγκι»
Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος παρουσίασε το βιβλίο του Έριχ Σόερμαν “Ο Παπαλάνγκι. Οι λόγοι του φυλάρχου Τουιαβίι από το νησί Τιαβέα του Νοτίου Ειρηνικού” (Εκδόσεις Ύψιλον, 2010): “Παπαλάνγκι σημαίνει ο λευκός, ο ξένος, στην κυριολεξία όμως θα πει αυτός που διαπέρασε τον ουρανό. Ο πρώτος λευκός ιεραπόστολος που κατέφτασε στη Σαμόα ήρθε με ιστιοφόρο. Οι ιθαγενείς νόμισαν ότι το άσπρο ιστιοφόρο στον μακρινό ορίζοντα ήταν μια τρύπα στον ουρανό μέσα από την οποία λευκός ήρθε κοντά τους. Ότι δηλαδή διαπέρασε τον ουρανό”. Ο Σόερμαν μεταφέρει στο βιβλίο τους λόγους του φύλαρχου Τουιαβίι, που εμπνεύστηκε από το ταξίδι του στην Ευρώπη στις αρχές του 20ού αιώνα και που απηύθυνε στους κατοίκους της φυλής του, προκειμένου να τους ενημερώσει για την κουλτούρα, τη νοοτροπία και τον τρόπο ζωής γενικότερα του λευκού ανθρώπου, τη σχέση του, μεταξύ άλλων, με τη φύση, το χρόνο, την εργασία και τους συνανθρώπους του. Μέσα από τους λόγους του καταδεικνύεται μια ζωή που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με αυτή των φυλών εκείνων που ζουν αρμονικά με τη φύση και το βαθύτερο είναι τους. Σημειώνεται ότι η έκδοση των λόγων σε μετάφραση και επιμέλεια του ίδιου του Σόερμαν έγινε το 1920.
«Ναζί και αποκρυφισμός»
Ο Αντώνης Φουντούλης διατύπωσε περιεκτικά την ιστορία και τις καταβολές του ναζισμού, ορμώμενος από το βιβλίο “Ναζί και Αποκρυφισμός”, του ειδικού σε θέματα αποκρυφισμού μελετητή Πίτερ Λεβέντα (Εκδόσεις Κέδρος, 2005), όπου, όπως επισημαίνεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, “εντοπίζει και αναλύει τις απαρχές των σχέσεων του ναζιστικού κινήματος με αποκρυφιστικές οργανώσεις, από το θεοσοφικό διαφωτισμό των αρχών του 20ού αιώνα μέχρι την πρόσφατη αναβίωσή του στη Βόρεια και στη Νότια Αμερική”. Μέσα από καίριες περιγραφές και αναλύσεις γεγονότων, η μελέτη χαρακτηρίζεται από μία διεισδυτική ματιά στο φαινόμενο του ναζισμού.
«Να σου πω μια ιστορία»
Ο Νίκος Παραμερίτης μετέφερε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του γιατρού και ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι (1949-) “Να σου πω μια ιστορία” (Εκδόσεις Opera, 2006), που περιλαμβάνει διάφορες διδακτικές ιστορίες, που αφηγείται ένας ιδιόρρυθμος ψυχαναλυτής σ’ ένα νεαρό φοιτητή πελάτη του. Η ιστορία, που αφηγήθηκε ο Νίκος, μιλά για έναν άνθρωπο που περπατάει αμέριμνος, όταν βλέπει ξαφνικά μπροστά του ένα σωρό από χρυσάφι. Το θαυμάζει για λίγο, κοιτάζει τριγύρω του για να διαπιστώσει μήπως ανήκει σε κάποιον, έπειτα παίρνει στην αγκαλιά του το χρυσάφι και το μεταφέρει στο δάσος, όπου το ακουμπάει σ’ ένα ξέφωτο και συνεχίζει να το θαυμάζει: “Είναι η πρώτη φορά που έχω κάτι πολύτιμο μόνο για εμένα. Κάτι δικό μου, μόνο δικό μου!” – σκέφτηκαν και οι δυο ταυτοχρόνως» (Μπουκάι, 2006: 44). Η παραπάνω ιστορία μιλά για την κτητικότητα και γεννά τον κάτωθι προβληματισμό, όπως τον διατυπώνει ο αφηγητής στο βιβλίο: “Όταν κατέχουμε κάτι και γινόμαστε εξαρτημένοι σκλάβοι του, τότε ποιος ανήκει σε ποιον;” (Μπουκάι, 2006: 44).
