Με λαμπρότητα, παρουσία του δημάρχου Κηφισιάς Νίκου Χιωτάκη, της προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Άννας Κορογιαννάκη, αντιδημάρχων, δημοτικών συμβούλων, συμβούλων των Τοπικών Κοινοτήτων, εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων, της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής καθώς και πλήθους κόσμου, πραγματοποιήθηκε στην Κηφισιά ο εορτασμός για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.
Χορευτικά συγκροτήματα των σχολείων του Δήμου Κηφισιάς, αλλά και το επίλεκτο τμήμα παραδοσιακών χορών του Νομικού Προσώπου «Δημήτριος Βικέλας» χόρεψαν ελληνικούς χορούς σε διδασκαλία Δέσποινας Σκέρλου, μπροστά από τον χώρο όπου είχε στηθεί η εξέδρα των επισήμων.
Την παρέλαση στην Πλατεία Πλατάνου άνοιξε το τμήμα της Κηφισιάς του Λυκείου Ελληνίδων με τις ελληνικές παραδοσιακές ενδυμασίες και ακολούθησαν οι πρόσκοποι, οι οδηγοί, τα νήπια, τα Δημοτικά Σχολεία, τα Γυμνάσια, και τα Λύκεια από τις Δημοτικές Ενότητες, Κηφισιάς, Νέας Ερυθραίας και Εκάλης, τα αθλητικά σωματεία και η ομάδα εθελοντών, δασοπυροσβεστών – διασωστών με τα οχήματα τους.
Την παρέλαση έκλεισε η φιλαρμονική του Δήμου Κηφισιάς υπό το μαέστρο και συνθέτη, Φίλιππο Χίου.
Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο δήμαρχος Κηφισιάς ο οποίος τόνισε μεταξύ άλλων ότι «η 28η Οκτωβρίου είναι μια ημέρα ιστορικής μνήμης, μία ημέρα εορτασμού και εθνικής υπερηφάνειας, για την πατρίδα και το λαό μας. Τα σημαντικότερα μηνύματα του ΟΧΙ που πρέπει με κάθε τρόπο να κρατάμε φυλαχτό στην καθημερινότητά μας, αλλά και να τα μεταλαμπαδεύσουμε στις επόμενες γενιές είναι η εθνική ενότητα και η ομοψυχία, που ήταν, και παραμένουν μέχρι σήμερα τα βασικά συστατικά του πατριωτισμού μας».
Η ομιλία του δημάρχου
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του Δημάρχου Κηφισιάς, Νίκου Χιωτάκη.
«Πολίτες του Δήμου Κηφισιάς,
Σαν σήμερα πριν από 72 χρόνια, την 28η Οκτωβρίου του 1940 η Ελλάδα μπαίνει στο 2ο παγκόσμιο πόλεμο, από τον οποίο θα βγει ηρωικά νικήτρια, ηθικά αλλά και με νέα εδάφη. Τέτοιες μέρες, πριν από 100 ακριβώς χρόνια ο Ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη και ολόκληρη τη Μακεδονία μας.
Σήμερα εδώ στη Κηφισιά τιμούμε με την μαθητική παρέλαση αυτά τα πραγματικά γεγονότα, που και στα δύο, στη πόλη μας διαδραματίστηκε η πρώτη πράξη, ή αλλιώς από εδώ από την Κηφισιά ξεκίνησαν οι πρωταγωνιστές των νικηφόρων αγώνων και του 1912 στη Μακεδονία και του ένδοξου ΟΧΙ στη φασιστική επιδρομή του Μουσολίνι.
Ας επαναφέρουμε στη μνήμη μας τα γεγονότα:
Ο Παύλος Μελάς, κάτοικος Κηφισιάς από το 1874, γίνεται αξιωματικός του στρατού για να: «να υπηρετήσω την πατρίδα μου και δι’ αυτήν να αποθάνω».
Όνειρο και σκοπός της ζωής του Παύλου Μελά ήταν η λύτρωση της Μακεδονίας από το βραχνά των κομιτατζήδων.
Καταστρώνει στη Κηφισιά μαζί με τον Ίωνα Δραγούμη τα σχέδια μιας πορείας προς τη Μακεδονία με αντάρτικα σώματα και το 1904 με συνεχείς νικηφόρες μάχες, «είχε επιβληθεί στη Μακεδονία σαν ο αμείλικτος τιμωρός όλων εκείνων που βασάνιζαν και δολοφονούσαν αθώες ελληνικές υπάρξεις». Στα Σιάτιστα όμως μετά από προδοσία σκοτώθηκε από Τούρκους.
Στη ιστορία ο Παύλος Μελάς έχει λαμπρή θέση, σαν υψηλό παράδειγμα αρετής και αγνού πατριωτικού πάθους. Και η Κηφισιά θα νοιώθει πάντα υπερήφανη για το δεσμό της με τ’ όνομα του αξέχαστου εθνομάρτυρα!
Κυρίες και κύριοι,
Σήμερα, συμπληρώνονται 72 χρόνια από την 28η Οκτωβρίου 1940, όπου τα χαράματα στην οδό Δαγκλή 10 στην Κηφισιά, στη πόλη μας, γράφτηκε η αρχή του νικηφόρου αγώνα του ΄40, για την διατήρηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας, με το περήφανο, παλλαϊκό ΟΧΙ στο φασισμό.
Τότε που ο πρέσβης της φασιστικής Ιταλίας επέδωσε στον Έλληνα κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά το τελεσίγραφο της Ιταλίας με το οποίο ζητούσε τα ελληνικά εδάφη, για να ακούσει από τον Ιωάννη Μεταξά το υπερήφανο: «έχουμε πόλεμο λοιπόν».
Από τον ίδιο εκείνο άνθρωπο που είχε από το ‘36 περιορίσει τις συνταγματικές ελευθερίες στη χώρα μας.
Από τον ίδιο εκείνο άνθρωπο, τον κυβερνήτη της Ελλάδος, που είχε προετοιμάσει συστηματικά την στρατιωτική άμυνα της χώρας.
Αμέσως το ΟΧΙ της Ελλάδας παγκοσμιοποιείται.
Η σταθερή αδάμαστη στάση του λαού μας έγινε το παράδειγμα αντίστασης σε ολόκληρο το κόσμο και επηρέασε αποφασιστικά το αποτέλεσμα του 2ου παγκόσμιου πολέμου, με την άρνηση σε κάθε μορφή υποδούλωσης στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής. Δεν είναι τυχαίο γεγονός η ιστορική φράση του Winston Churchill «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».
Φίλες και φίλοι,
Οι ομοιότητες ιστορικά είναι πολλές και στους δύο νικηφόρους αγώνες που τιμούμε σήμερα. Δεκαπέντε χρόνια πριν την απελευθέρωση της Μακεδονίας το 1912 η Ελλάδα είχε υποστεί μια ταπεινωτική ήττα στον πόλεμο του 1897 και πριν τους νικηφόρους αγώνες του 1940 στην Αλβανία είχε προηγηθεί η Μικρασιατική καταστροφή του 1922. Οι ήττες όμως δεν λύγισαν τους Έλληνες.
Με πίστη στην Ελευθερία και στη δικαιοσύνη, στάθηκαν όρθιοι χάρη στις ανυπέρβλητες δυνάμεις τους και η Ελλάδα διπλασίασε τα εδάφη της μετά τους βαλκανικούς πολέμους και ενσωμάτωσε τα Δωδεκάνησα μετά το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Τα έπη του 1940 και του 1912, γράφτηκαν στην ιστορία γιατί οι Έλληνες προβάλαμε τις αρετές μας. Την πίστη στις δυνάμεις μας, την εθνική μας ενότητα και τον πατριωτισμό μας. Αντίθετα, όποτε στο λαό μας επικρατούσε η διχόνοια, ερχόταν η καταστροφή.
