Γράφει ο Χρήστος Φωτιάδης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας, 19/03/2022
Τις τελευταίες εβδομάδες, αρκετοί από τους αναγνώστες της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ που δεν γνώριζα προσωπικά, επικοινώνησαν μαζί μου επιδοκιμαστικά, για να κουβεντιάσουμε αυτή τη «διαφορετική» κάλυψη του Ουκρανικού. Ποτέ δεν τέθηκε ευθέως θέμα «συμψηφισμού», ούτε φυσικά «δικαιολογούμε» τη ρωσική εισβολή. Αντίθετα προβλέψαμε ακόμα και το δυσμενές ενδεχόμενο μιας νέας… «Κορέας ή Βιετνάμ», αν δεν υπάρξει επιτέλους σοβαρή αντιμετώπιση των αιτιών από τις δυο πλευρές.
Μυωπική ανάγνωση
Κανένα μεγάλο ιστορικό γεγονός δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Όσοι ανακάλυψαν ξαφνικά μια νέα χώρα με το όνομα Ουκρανία, που δημιουργήθηκε από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και αισθάνθηκαν συμπάθεια και αλληλεγγύη για τα δεινά που όντως της έφερε η ρωσική εισβολή, προσβάλλουν την έννοια της αμεροληψίας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν άρχισε τώρα, αλλά το 2004 με την «πορτοκαλί επανάσταση», μια ακόμη από τις γνωστές επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτων ή προσώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη (!) που δεν αρέσουν στη Δύση. Η δεύτερη πράξη ήταν ακόμη πιο «πολεμική», το 2014, με ένα γερμανικής και αμερικανικής έμπνευσης αιματηρό πραξικόπημα ανατροπής του εκλεγμένου προέδρου και αντικατάστασής του με μια ηγετική ομάδα που περιλάμβανε ακροδεξιούς και ναζιστές!
Στα οκτώ χρόνια που πέρασαν από τότε, η Ουκρανία εξοπλίστηκε συστηματικά από τη Δύση και πολιόρκησε με τη μισή στρατιωτική της δύναμη τις δυο επαρχίες του Ντομπάς, με δεδομένη την επιθυμία της (και συνταγματικά!) να τις επαναφέρει στους κόλπους της, όχι μέσω της συνθήκης του Μινσκ, αλλά με τα όπλα. Από τους καθημερινούς βομβαρδισμούς του ουκρανικού πυροβολικού σκοτώθηκαν πολλές χιλιάδες, κυρίως άμαχοι και εκατοντάδες παιδιά! Πολλοί Έλληνες είχαν επισκεφτεί τα πεδία και είχαν μεταφέρει εικόνες φρίκης, όμως κανένα από τα «μεγάλα και έγκυρα» ΜΜΕ δεν αξιώθηκε να τις προβάλει ποτέ…
Επιπλέον, εδώ και 32 χρόνια, η Δύση προσπαθεί να αφαιρέσει από τη Ρωσία κάθε σύμμαχο, είτε αυτός αποτελούσε τμήμα της ΕΣΣΔ και της Αυτοκρατορίας είτε πρώην μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας ή και παραδοσιακούς περιφερειακούς συμμάχους της και ακόμη ειδικότερα, αγοραστές ρωσικών όπλων! Με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ και τη Γερμανία (σε ευρωπαϊκό επίπεδο), κατέστρεψαν κατά σειρά τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία, όλοι τους στενοί σύμμαχοι της Ρωσίας και αγοραστές των όπλων της.
Απόπειρα ταπείνωσης
Όταν το 1997 ρωτήθηκε ο Τζορτζ Κέναν, o «πατέρας» της αμερικανικής πολιτικής της «ανάσχεσης της ΕΣΣΔ», αν είναι ορθή η επέκταση του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη, η απάντησή του ήταν σαφής: «Μια τέτοια απόφαση αναμένεται να επιφέρει μια αναζωπύρωση των εθνικιστικών, αντιδυτικών και μιλιταριστικών τάσεων της ρωσικής κοινής γνώμης, θα έχει ένα αντίθετο αποτέλεσμα στην ανάπτυξη της Ρωσικής Δημοκρατίας, θα επαναφέρει μια ατμόσφαιρα Ψυχρού Πολέμου στις σχέσεις Ανατολής – Δύσης και θα ωθήσει τη ρωσική εξωτερική πολιτική σε κατευθύνσεις οι οποίες δεν θα μας αρέσουν»! Αρκετοί αναλυτές τον θυμήθηκαν τώρα, όπως και παρόμοιες δηλώσεις του αειθαλούς Χένρι Κίσινγκερ, που κι αυτός είναι αδύνατον να πιστωθεί στους… ρωσόφιλους.
Η Ρωσία μετά τη δραματική δεκαετία του 1990 κατάφερε να ανανήψει οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά. Ο δεύτερος πόλεμος της Τσετσενίας, ο πόλεμος της Γεωργίας, η πρώτη ουκρανική κρίση, καθώς και η επιτυχής πολεμική της προσπάθεια στη Συρία απέδειξαν πως η Μόσχα δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική της ισχύ, όταν θεωρεί πως διακυβεύονται ζωτικά της συμφέροντα. Η περίπτωση της Ουκρανίας αποτελεί την πλέον ενδεικτική περίπτωση. Εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως η Δύση δεν έλαβε σοβαρά τις αιτιάσεις του Κρεμλίνου ούτε προέβη σε ορθές εκτιμήσεις αναφορικά με τις ρωσικές προθέσεις.
Η Νίνα Λ. Χρούστσεβα, συγγραφέας, καθηγήτρια Διεθνών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο New School, στη Νέα Υόρκη, εγγονή του Νικήτα Χρουστσόφ, Αμερικανίδα υπήκοος και κάθε άλλο παρά «φίλη» του Πούτιν, παρακολουθεί πολύ στενά την κρίση στην Ουκρανία και σε συνέντευξή της προσπαθεί να εξηγήσει τα αισθήματα της άλλης πλευράς:
«Επικρίνω τον Νίνα Λ. Χρούστσεβα από τις 31 Δεκεμβρίου 1999 που έγινε πρόεδρος, αλλά σίγουρα οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι η πηγή του Καλού. Γιατί η Δύση κάνει τόσο πολύ θόρυβο για τον Πούτιν και δεν κάνει για τον Ερντογάν; Επειδή οι ΗΠΑ χρειάζονται έναν μεγάλο εχθρό! (…) Η Δύση αγνόησε τη Ρωσία ως νόμιμο παίκτη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Αλλά όλα αυτά που απαιτεί ο Πούτιν είναι αυτά που θα απαιτούσαν πολλοί άλλοι Ρώσοι ηγέτες, επειδή πιστεύουν ότι η Ρωσία είναι μια σπουδαία χώρα. Αλλά η Δύση διαφωνεί και λέει στη Ρωσία: “Οχι, είσαι απλώς ένα βενζινάδικο για εμάς ή κάτι τέτοιο. Και γι’ αυτό θα καθίσεις στο παιδικό τραπέζι δίπλα στην τουαλέτα”»!
Η μεγάλη εικόνα
Οι αναγνώστες μας ξέρουν ότι σε αυτή τη σελίδα θα διαβάσουν προβλέψεις και όχι γενικόλογες «καταδίκες» ή «διαμαρτυρίες». Οι μελλοντικές επιπτώσεις της ρωσικής επέμβασης θα είναι σεισμικές και θα επιταχύνουν τις αλλαγές που είχαν ήδη δρομολογηθεί. Η Ευρασία αναδεικνύεται ως επίκεντρο των αλλαγών, με την Κίνα -μεγάλη κερδισμένη, χωρίς μια ντουφεκιά- να παίζει όλο και πιο ενεργό ρόλο, ενισχύοντας νέους άξονες συνεργασίας που θα μειώνουν τη Δυτική επιρροή.
Η ίδια η Δύση απέκλεισε τη Ρωσία από τους κόλπους της, ακόμα και όταν ο ίδιος ο Πούτιν ήταν έτοιμος για στρατηγική συνεργασία με ΕΕ και ΝΑΤΟ! Η ανιστόρητη εκείνη επιλογή και σειρά άλλων που ακολούθησαν, θα κριθούν από την Ιστορία ως ακατανόητες και αυτοκτονικές…
