«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Ευρώπη. Το φάντασμα του κομμουνισμού. Όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να το κυνηγήσουν».
Κάπως έτσι ξεκίνησε η σαγηνευτική περιπέτεια του κομμουνιστικού οράματος, μια επιχείρηση ξεπεράσματος της φεουδαρχίας και του καπιταλισμού σε συσκευασία… 2+1. Καλά τα είχε πει ο Μαρξ στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» του:
«Η αστική τάξη έπνιξε στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού τα ιερά ρήγη του ευλαβικού ρεμβασμού. Μετέτρεψε την προσωπική αξιοπρέπεια σε ανταλλακτική αξία. Αφαίρεσε το φωτοστέφανο απ’ όλα τα αξιοσέβαστα επαγγέλματα: τον γιατρό, το νομικό, τον παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης. Ξέσκισε το πέπλο του συναισθηματισμού που σκέπαζε τις οικογενειακές σχέσεις και τις μετέτρεψε σε καθαρά χρηματικές».
Το μετέωρο άλμα
Αυτό που ονειρεύτηκε ο Μαρξ, επιχειρήθηκε από το 1917 στο έδαφος της τσαρικής Ρωσίας. Ένα άλμα που θα υπερπηδούσε δύο εμπόδια μαζί, βάζοντας τα θεμέλια για μια κοινωνία δικαιοσύνης και ισότητας, όπου τα αγαθά της γης και της φάμπρικας θα έφταναν σε όποιον τα είχε ανάγκη. Μια κοινωνία που θα έβαζε το «εμείς» πάνω απ’ το «εγώ», που θα υποβάθμιζε το χρήμα σε απλό μέσο λογιστικού υπολογισμού.
Εκατομμύρια φωτισμένοι άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο, μα πάνω απ’ όλα στο έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης, έδωσαν επί 75 χρόνια μια τιτάνια μάχη. Πέτυχαν αδιανόητα επιτεύγματα και τρομοκράτησαν τον κόσμο του κεφαλαίου. Απέδειξαν περίτρανα ότι το μαρξιστικό όνειρο είναι και παραείναι πραγματοποιήσιμο. Δημιούργησαν την πιο δίκαιη κοινωνία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Απέδειξαν ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να παράγουν χωρίς ιδιωτικά κεφάλαια και δίχως το «όνειρο» του περιττού πλουτισμού, της «υπεροχής» απ’ τον συνάνθρωπό τους.
Λυσσαλέα αντίδραση
Η πανίσχυρη δυτική αστική τάξη έχασε τον ύπνο της. Έπνιξε στο αίμα τις επαναστάσεις στην Ουγγαρία και τη Γερμανία. Έριξε στα μπουντρούμια τα πιο φωτισμένα μυαλά, που αποτελούσαν κίνδυνο για τη διάδοση της «σοβιετικής επιδημίας». Έστησε πανίσχυρες δομές αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού ιού» και εκπαίδευσε χιλιάδες «εθελοντές» για να δυσφημήσουν το όραμα.
Όπως συχνά συμβαίνει στην Ιστορία, το έργο αυτό των εκατομμυρίων αγνών ανθρώπων κατέρρευσε αναπάντεχα, πρώτιστα από λάθη στην ηγεσία. Όπως τότε, που ο Σπάρτακος απείχε λίγα χιλιόμετρα απ’ την κατάληψη της Ρώμης, κι αντί γι’ αυτό κατάληξε στον Σταυρό!
Όμως, το έργο του Μαρξ και των μαθητών του δεν ήταν εύκολο να εξαφανιστεί. Οι στρατιές των μισθοφόρων της διαστρέβλωσης και της συκοφάντησης συνέχισαν με επιμέλεια το έργο τους. Μόνο που οι ιδέες πήραν τη δική τους εκδίκηση.
Το σαθρό οικοδόμημα του χρηματιστηριακού καπιταλισμού καταρρέει με πάταγο, αφήνοντας πίσω του εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα. Οι μέχρι χθες φανατικοί πολέμιοι του κράτους, εκλιπαρούν σήμερα τη βοήθειά του για να σωθούν. Οι «νταήδες» της «μοναδικής και πανίσχυρης υπερδύναμης» φαντάζουν σήμερα σαν φοβισμένα κοριτσάκια.
Κι όλοι αυτοί, δεξιοί κι … «αριστεροί», που είχαν σπεύσει να θριαμβολογήσουν πάνω στο πτώμα του υπαρκτού σοσιαλισμού, αναζητούν σήμερα τη νέα προβιά του χαμαιλέοντα, ώστε αύριο να βρίσκονται και πάλι μεταξύ των «νικητών».
Μόνο που τα εκατομμύρια των σημερινών ηττημένων, όλοι αυτοί που στάθηκαν ανίκανοι να αντιληφθούν τι ακριβώς συνέβη το 1989, θα πληρώσουν το πανάκριβο τίμημα της ανεπάρκειας και της αφέλειάς τους. Γιατί και στην περίπτωση αυτή ισχύει το περίφημο δόγμα: «Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν σφάλμα αναγνωρίζεται»!
Χρήστος Φωτιάδης
