Μετά τη συντριβή του χρηματιστηρίου το 1999, είναι η δεύτερη φορά σε μια δεκαετία που η μεσαία τάξη της χώρας μας δέχεται ένα ισχυρό χτύπημα. Εκατοντάδες εκατομμύρια χάνονται και πάλι, απ’ όσους είχαν ελπίσει ότι οι οικονομίες τους αποτελούν εγγύηση. Το παραμύθι της «ελεύθερης οικονομίας», του «τραπεζικού απορρήτου» και της «δίκαιης κατανομής των βαρών» συνεχίζεται και ενισχύεται από το ίδιο κόμμα, που αναδεικνύεται σε πρωταθλητή απομύζησης από τους μικρούς, ενώ οι μεγάλοι παραμένουν προστατευμένοι.
Σ’ αυτό το κλίμα, η λέξη ελπίδα έχει αντικατασταθεί από τον φόβο και την ανασφάλεια. Άξιοι Έλληνες καταθέτουν όλο και πιο πολλοί την αντίθεσή τους σ’ αυτόν τον δήθεν μονόδρομο. Άλλοτε ανοιχτά και έντονα, άλλοτε πιο βουβά και συγκρατημένα, όπως η διευθύντρια του 16ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας Βίκυ Μαραγκοπούλου:
«Είναι η πιο δύσκολη στιγμή που έχω ζήσει στη χώρα μου. Ίσως αυτό έχει ξεπεράσει την αγωνία μου για το φεστιβάλ. Αυτή τη στιγμή πρέπει να πω ότι μαζί με το πείσμα να αντιδράσουμε σε αυτή την κατάσταση, υπάρχει μια πολύ μεγάλη θλίψη και ένας μεγάλος θυμός για όλα αυτά που συμβαίνουν. Οπότε, με κάποιο τρόπο, για το φεστιβάλ είμαι πιο αισιόδοξη, γιατί πιστεύω ότι θα καταφέρουμε να κάνουμε ωραία πράγματα, από τη στιγμή που κατορθώσαμε να βρούμε χρηματοδότηση. Περισσότερο η ανησυχία μου στρέφεται στο ότι θα γίνει στη χώρα μας, τι θα γίνει στο μέλλον».
Χρήστος Φωτιάδης
