Δύσκολες ώρες για τον καπιταλισμό, δύσκολες για τους ακραίους νεοφιλελεύθερους εκφραστές του, αλλά ακόμη πιο δύσκολες για τις «προοδευτικές» εκδοχές του. Το θέαμα του κάποτε «σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ, σε ρόλο κατεδαφιστή κοινωνικών κεκτημένων και εκχωρητή της εθνικής μας ανεξαρτησίας είναι χαρακτηριστικό. Δεν πάει πίσω και ο Ομπάμα, αν και τουλάχιστον προσπαθεί και καταφέρνει να διαφοροποιηθεί από την πολιτική των προκατόχων του. Ισπανία, Πορτογαλία, Βουλγαρία και Ουγγαρία «έθαψαν» τις ελπίδες για μια πιο ήπια, σοσιαλδημοκρατική διαχείριση της κρίσης.
Ακόμη πιο κραυγαλέο είναι το παράδειγμα της Ιαπωνίας. Μετά από 55 χρόνια κυριαρχίας της Δεξιάς, το «κεντροαριστερό» Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε για πρώτη φορά μεταπολεμικά τις εκλογές, με την υπόσχεση της απομάκρυνσης της αμερικανικής βάσης στην Οκινάουα, της ενίσχυσης του ρόλου του κράτους στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (της μεγαλύτερης ιαπωνικής τράπεζας), της μείωσης των ρύπων και της χάραξης μιας πιο φιλολαϊκής πολιτικής, σε όφελος των πιο φτωχών.
Πριν ακόμη συμπληρωθεί ένας χρόνος από τον εκλογικό θρίαμβο, το Δημοκρατικό Κόμμα υποχώρησε στις αμερικανικές πιέσεις και απέσυρε όλες τις υποσχέσεις του. Ο πρωθυπουργός Χατογιάμα είδε τη δημοτικότητά του να καταρρέει και οδηγήθηκε σε παραίτηση. Η εκλογή του διαδόχου του Ναότο Καν, γνωστού εκπροσώπου της δεξιάς πτέρυγας του κόμματος, έφερε αύξηση του ΦΠΑ (σας θυμίζουν τίποτε όλα αυτά;) και μια συντριπτική ήττα σε εκλογές για την ανανέωση της Άνω Βουλής.
Τον Σεπτέμβριο θα μάθουμε αν οι εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος θα κρύβουν νέες εκπλήξεις. Αυτό που παραμένει ευδιάκριτο είναι το πλήρες αδιέξοδο του συστήματος. Κάποτε χρησιμοποιούσε «φιλολαϊκές» μεταρρυθμίσεις και ρεφορμιστικά κόμματα για τη διάσωσή του. Τώρα έχει παραδώσει τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης στους κερδοσκόπους και τους πολιτικούς υπηρέτες τους…
Χρήστος Φωτιάδης
