Ο δήθεν «μονόδρομος»
Μια από τις ενότητες που έχει ετοιμάσει ο Γ. Αυγερόπουλος, την οποία περιμένουμε με δικαιολογημένη ανυπομονησία, είναι για την Ισλανδία. Την πρώτη χώρα-στόχο στην Ευρώπη! Για όσους επιμένουν, (ακόμη και σήμερα!), ότι η πολιτική των μνημονίων και του ΔΝΤ ήταν… «μονόδρομος» ο Γιώργος Αυγερόπουλος έχει την απάντηση:
«Η Ισλανδία αποτελεί παράδειγμα χειρισμού της οικονομικής κρίσης. Αυτοί, όταν τους πήγαν την ανάλογη σύμβαση να υπογράψουν, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας την έθεσε σε δημοψήφισμα. Και ο λαός είπε όχι. Τότε η Ευρώπη έφτιαξε πιο ευνοϊκούς όρους για αυτούς. Ωστόσο, έγινε ξανά δημοψήφισμα, ο λαός είπε ξανά όχι, μέχρι που η Ευρώπη έβαλε περισσότερο νερό στο κρασί της. Θέλω να πω ότι όταν ξέρεις να διαπραγματεύεσαι και δεν καταπίνεις όσα σου λένε, τότε έχεις ένα χαρτί»!
Λέει πολλά ακόμη, αλλά ο χώρος μας δεν επαρκεί για να τα φιλοξενήσει όλα. Όπως για τα… ηγετικά προσόντα των «εταίρων» μας:
«Οι κυβερνήσεις είναι δέσμιες των αγορών. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που βρίσκονται στις Βρυξέλλες και τρώνε χαβιάρι και πίνουν σαμπάνια και μιλάνε ατελείωτα χωρίς να παίρνουν αποφάσεις, πρέπει να καταλάβουν κάποια στιγμή ότι κυβερνούν. Αυτοί υποτίθεται ότι θα πρέπει να βάλουν τους όρους του παιχνιδιού σε μια Μούντις, σε μια Γκόλντμαν Σακς. Προφανώς, είναι ανίκανοι να το κάνουν, προφανώς δεν κυβερνούν. Και έτσι δεν υπάρχει ελπίδα».
Τέλος, ο Γ. Αυγερόπουλος… περιαυτολογώντας εξηγεί την προσωπική του στάση, την εποχή της ευδαιμονίας. Αυτό το «μανιφέστο ζωής» αποτελεί σαφώς και τη βάση για την ουσιαστική επαγγελματική του επιτυχία:
«Προσωπικά δεν την πάτησα. Γιατί; Με βοήθησαν τα ταξίδια μου. Είχα δει πολλά πράγματα μέσα από τα ντοκιμαντέρ μου. Είχα προσαρμόσει τον τρόπο ζωής μου, ώστε να είναι κάτω από τις δυνατότητές μου, συνέχεια. Απλά, χωρίς δάνεια, χωρίς τράπεζες. Από το 2001 και μετά, από το ρεπορτάζ μου στην Αργεντινή, δεν εμπιστεύομαι τις τράπεζες. Όταν είδα ανθρώπους σαν και εμένα να φωνάζουν “κλέφτες, δώστε πίσω τα λεφτά μας”, κατάλαβα ότι αυτό δεν είναι κόλπο αργεντίνικο. Οι τράπεζες δουλεύουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο.
Έτσι, προσάρμοσα και τη ζωή μου. Ευθύνη υπάρχει για αυτήν τη λάθος ζωή στη life style τηλεόραση. Που έδειξε στους πολίτες έναν κόσμο fiction. Σε μια σειρά έβλεπες το χλιδάτο αμάξι και καπάκι είχες και τη διαφήμιση “παρ’ το με δόσεις”. Είχαμε ξεφύγει… Φίλος μου άφησε μπουρμπουάρ σε ταβέρνα πέντε ευρώ. Θα δίναμε μπουρμπουάρ 1.500 δραχμές; Του λέω “τι κάνεις, ρε μεγάλε, για τραπέζι πέντε ατόμων;”. Αν επιστρέψουμε στη δραχμή τα πρώτα χρόνια θα είναι πολύ δύσκολα, αλλά αν πιεστούμε και παράγουμε, θα φτιάξουμε μια καλύτερη Ελλάδα για τα παιδιά μας. Αν ρωτήσεις τον Έλληνα τι είναι Ευρώπη θα σου πει “τα πακέτα”. Τα φράγκα σε κάνουν Ευρωπαίο; Το να κλέβεις επιδοτήσεις και να σπέρνεις όλη τη χώρα με βαμβάκι; Όχι, προτιμώ να σπέρνουμε στάρι και ζάχαρη που δεν μας άφηναν να σπείρουμε, για να τα εισάγουμε από αυτούς»!
