Πριν ξεσπάσει το κύμα αυτοκτονιών με οικονομικό ή πολιτικό υπόβαθρο, είχαμε ένα κρούσμα αυτοκτονίας λόγω… κοινωνικής απόρριψης!
Η αυτοκτονία ενός εκπαιδευτικού, που αποκαλύφθηκε ότι ήταν παιδεραστής, αντιμετωπίστηκε από πολλές διαφορετικές γωνίες παρατήρησης, με δύο ως κυρίαρχες: οι μεν ακολούθησαν τη λογική της «βεντέτας», ζητώντας ακόμη και το… λυντσάρισμα των δραστών (!), οι δε έκαναν επίκληση ψυχραιμίας.
Το θέμα είναι σίγουρα πολύπλοκο και απαιτεί ειδικές επιστημονικές γνώσεις για να αναλυθεί σωστά. Από μόνη της η παιδεραστία στις σύγχρονες κοινωνίες συνδυάζεται με την ψυχασθένεια. Συχνά οι δράστες είχαν πέσει οι ίδιοι θύματα ανάλογης κακοποίησης.
Όμως υπάρχουν και τα γνωστά κυκλώματα, που προωθούν επικερδέστατα (!) την παιδική πορνογραφία και –ακόμη χειρότερα– το πληρωμένο «σεξ» με παιδιά.
Είναι φυσικό ότι η τελευταία κατηγορία ανήκει στην καθαρά κακουργηματική κατηγορία.
Η έλλειψη επαρκούς νομικού πλαισίου, σε ολόκληρο τον κόσμο, επιτρέπει στην απαίσια αυτή κατηγορία ανθρωποειδών να «βγαίνουν λάδι», συχνά χωρίς καν στέρηση της ελευθερίας τους.
Μέχρις εδώ όλα κατανοητά. Όμως οι αντιδράσεις που ξέσπασαν με την αποκάλυψη του αυτόχειρα κατηγορουμένου, με τον πανελλαδικό δημόσιο διασυρμό του, ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Θύματα αυτής της αναχρονιστικής τακτικής (που βαραίνει πολύ και τα δήθεν έγκυρα ΜΜΕ…) δεν ήσαν μόνο τα παιδιά του κατηγορουμένου, αλλά και τα ίδια τα παιδιά που υπέστησαν την κακοποίηση! Η αναμφισβήτητη υπερβολή, όσο δικαιολογημένα και αν είναι τα αισθήματα των γονέων και της κοινής γνώμης, θα βαραίνει ισόβια τις ψυχές αυτών των παιδιών, που υπό άλλες προϋποθέσεις θα ξεπερνούσαν το σοκ εύκολα ή δύσκολα.
Τέλος, όταν στο δικονομικό μας σύστημα οι στυγνοί δολοφόνοι, οι έμποροι ναρκωτικών και λευκής σαρκός, οι καταχραστές δημόσιας περιουσίας και οι πολιτικοί καταστροφείς της χώρας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή παραμένουν για λίγα χρόνια στη φυλακή, γιατί πρέπει να ισχύει ο νόμος της ζούγκλας για τους παιδεραστές; Προφανώς επειδή… «θίγουν την τιμή και την αξιοπρέπεια» των… πατεράδων και μανάδων – ιδιαίτερα στην Κρήτη!
Μια κοινωνία που επιτρέπει στα μέλη της και στα λεγόμενα «Μέσα Ενημέρωσής» της, να εκδίδουν ελαφρά τη καρδία την απόφαση «εις θάνατο», πάσχει ανίατα. Διόλου περίεργο, που η ίδια αυτή κοινωνία αφέθηκε και παραμένει στα χέρια ανθρώπων που την οδηγούν στην ολική καταστροφή…
Χρήστος Φωτιάδης
