Στη δεκαετία του ’60 γράφαμε εκθέσεις στο δημοτικό. Ο νικητής έπαιρνε ως έπαθλο ένα… κουμπαρά του ταμιευτηρίου, με 100 δραχμές δώρο! Οι συμβουλές των δασκάλων μας ήσαν απλές και κατανοητές: «να κρατάτε πάντα ένα μέρος των χρημάτων σας, για μια ώρα ανάγκης». «Τα λεφτά δύσκολα βγαίνουν και εύκολα ξοδεύονται»!
Κάποιοι από εμάς πειστήκαμε από τις συμβουλές δασκάλων και γονιών. Όταν ξεκίνησαν τα μνημόνια, οι ιδιωτικές καταθέσεις στην Ελλάδα πλησίαζαν τα 250 δισ. ευρώ!
Και τότε ήρθε ο… Παπακωνσταντίνου! Σε λίγους μήνες «έδιωξε» κάπου 100 δισ.! Οι περιπέτειες των αποταμιευτών ξεκίνησαν και ήταν θέμα χρόνου η στοχοποίησή τους…
Οι εγχώριοι «θαυματοποιοί» της οικονομίας, πήραν αναπάντεχη βοήθεια και από τους φωστήρες των Βρυξελλών. Στο ευρωπαϊκό έδαφος ξεκίνησε η άρση των εγγυήσεων για τις τραπεζικές καταθέσεις, για πρώτη φορά από τη δεκαετία του ’30. Εφεξής, ο καταθέτης θεωρείται… «επενδυτής»!
Στην Ελλάδα έχουμε ένα επιπλέον παράδοξο: Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα είναι εχθρικό προς τις καταθέσεις! Η Αλέκα ζητούσε επί χρόνια «άρση του τραπεζικού απορρήτου», ο Αλέξης δηλώνει κατηγορηματικά ότι «θα φορολογηθούν οι καταθέσεις», ενώ ο Στουρνάρας θεωρεί το κράτος… συνιδιοκτήτη καταθέσεων, τις οποίες και φορολογεί ήδη για δεύτερη φορά!
Φυσικά την ίδια «εχθρική» άποψη προς τις καταθέσεις έχει και η περίφημη ελληνική «κοινή γνώμη». Η λογική του κάθε κυρίου Μήτσου είναι αφοπλιστική: «αφού ο γείτονας έβγαζε τα ίδια λεφτά μ’ εμένα, πώς κατάφερε να μαζέψει τόσα στην τράπεζα, ενώ εγώ δεν έχω μία»;
Εννοείται ότι τον κύριο Μήτσο δεν απασχολεί η «λεπτομέρεια» στη διαχείριση του παρεμφερούς ποσού από δύο διαφορετικά πρόσωπα… Ούτε, βέβαια, ότι ο γείτονας δεν αγόρασε «αυτοκινητάρα», εξοχικό 300 τ.μ., σινιέ ρούχα και γενικά δεν βουτήχτηκε στην κατανάλωση και δεν πήρε «εορτοδάνεια» ή «διακοποδάνεια»!
Το αμείλικτο χτύπημα της αποταμίευσης θα έχει ασφαλώς το ίδιο αποτέλεσμα με τις επιθέσεις κατά των ακινήτων και των αυτοκινήτων. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση ο λογαριασμός θα πληρωθεί από τον Έλληνα φορολογούμενο…
Χρήστος Φωτιάδης
