Με αυτή την όμορφη φράση είχε περιγράψει το μέλλον ο… «Καγκελάριος της επανένωσης» Χέλμουτ Κολ, στο εύπιστο ανατολικογερμανικό κοινό της προεκλογικής εκστρατείας τού 1990. Ήταν οι αξέχαστες εποχές της συλλογικής ευδαιμονίας, σε δύση και ανατολή, η αρχή του «δεδομένου» αιώνα της… μοναδικής υπερδύναμης και του… «Τέλους της Ιστορίας», πάντα με κορμό την παγκόσμια και αιώνια επικράτηση του σωτήριου καπιταλισμού!
Πείτε μου ότι τα ξεχάσατε κιόλας! Δε μπορεί, αφού ήσασταν κι εσείς ανάμεσα στους «θριαμβευτές» και τους πανηγυρίζοντες! Το θυμάμαι καλά! Κυρίως δια της «εις άτοπον απαγωγής», αφού δε συνάντησα παρά ελάχιστους «αμφισβητίες» εκείνη την εποχή. Με το που τολμούσα να εκφράσω τον βαθύτατο προβληματισμό μου και τη βεβαιότητα της σίγουρης μελλοντικής καταστροφής (όπερ έδει δείξαι…), αντιμετώπιζα ειρωνικά σχόλια και μειωτικούς χαρακτηρισμούς!
Ναι, έτσι είχαν τα πράγματα, όσο κι αν κάνετε ότι τα ξεχάσατε. Την πατήσατε κι εσείς, εύπιστοι ως συνήθως. Σας έπεισαν, όχι μόνον αυτοί που είχαν «νόμιμο δικαίωμα», δηλαδή οι Δεξιοί όλων των αποχρώσεων, αλλά και οι περισσότεροι «Αριστεροί», βεβαίως βεβαίως. Ο μέγας Ανδρουλάκης, αίφνης. Η Μαρία του Πολυτεχνείου, επίσης. Αλλά και πολλοί ακόμη, που σήμερα στεγάζονται κυρίως στον «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ. Ο Βούτσης, για παράδειγμα. Τι «Αριστερός» κι αυτός! Ή ο Δραγασάκης, ο… «οικονομικός εγκέφαλος» του «νέου πασοκ»!
Ναι, η Ιστορία αργεί, αλλά όταν μιλήσει αναγκάζει κάποιους να κρυφτούν και κάποιους να καμαρώνουν. Μαντέψτε σε ποια κατηγορία ανήκω!!!
Treuhand: το τελευταίο έγκλημα του 20ού αιώνα!
Το δυτικογερμανικό κεφάλαιο δεν μπορούσε καλά καλά να πιστέψει στο απρόσμενο δώρο του Γκορμπατσόφ, αλλά πολύ γρήγορα συνήλθε και… ακόνισε τα μαχαίρια του. Οι πολιτικές συμφωνίες που παρέδιδαν ολόκληρη τη Λαϊκή Δημοκρατία Γερμανίας στη δυτική «αδελφή» της είχαν ως «μποναμά» την ένατη βιομηχανική δύναμη του κόσμου και μια ανθούσα (παρά τα ψευδή δημοσιεύματα…) συνεταιριστική αγροτική παραγωγή.
Η δεύτερη καταστράφηκε εντός… εβδομάδων, με τα στρατευμένα ΜΜΕ να προειδοποιούν τους πρώην Ανατολικογερμανούς ότι τα προϊόντα της πατρίδας τους ήσαν… επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία! Τυχεροί στην ατυχία μας, όσοι είχαμε την ευκαιρία να δούμε ζωντανά στις γερμανικές οθόνες αυτό το αίσχος!
Για τη βιομηχανία ήταν απαραίτητος ένας ειδικός μηχανισμός καταστροφής. Μια που μιλάμε για καταστροφή, ας θυμηθούμε ότι κάποιες μεγάλες και ιστορικές βιομηχανικές μονάδες, κυρίως διυλιστήρια και παραγωγής κεφαλαιουχικού εξοπλισμού, αφού προηγουμένως απογυμνώθηκαν από κάποια ελάχιστα υπάρχοντά τους, ανατινάχτηκαν (ναι, καλά ακούσατε!), αφενός για να πουληθεί το έδαφος πάνω στο οποίο λειτουργούσαν (πολλές απ’ αυτές και προπολεμικά!), αφετέρου για να σβήσει μαζί τους η όποια ενοχλητική ανάμνηση!
Ο μηχανισμός εξαφάνισης και ολικής καταστροφής της παραγωγικής βάσης στην Ανατολική Γερμανία, η γνωστή μας Treuhand («έμπειστο χέρι», τι ωραίος τίτλος!!!) ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1990 με έναν επιφανειακά «αθώο» στόχο: Να μετατρέψει την κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία της πρώην Ανατολικής Γερμανίας σε μία οικονομία της αγοράς. Χωρίς σχέδιο πάνω στο οποίο να κινηθούν ή έστω κάποιο παλαιότερο παράδειγμα να ακολουθήσουν, τα στελέχη του παραδέχονταν τότε ότι ακολουθούσαν τη στρατηγική του «βλέποντας και κάνοντας», ουσιαστικά μαθαίνοντας στην πράξη. Ο πρώτος επικεφαλής του Treuhand, ο μάνατζερ από τη Δυτική Γερμανία Detlev Rohwedder λειτουργούσε με μία αρχή· έπρεπε να κάνει όσες περισσότερες αποκρατικοποιήσεις μπορούσε το ταχύτερο δυνατό, ώστε να ικανοποιηθούν οι εγκέφαλοι πίσω απ’ την καταστροφή, το πανίσχυρο δυτικογερμανικό κεφάλαιο!
Με την ίδρυσή του, το Treuhand απέκτησε την ιδιοκτησία 22.000 μικρών επιχειρήσεων και 8.000 βιομηχανιών που απασχολούσαν 4 εκατομμύρια εργαζόμενους καθώς και τεράστιες εκτάσεις γης, μεταξύ των οποίων το 28% της αγροτικής και τα δύο τρίτα της δασικής γης της Ανατολικής Γερμανίας. Επιχειρήσεις από βιομηχανίες χημικών έως κινηματογραφικά στούντιο και από ναυπηγεία και ιπποδρόμους έως κομμωτήρια, έπρεπε να σβήσουν από το χάρτη, το συντομότερο δυνατόν!
Ο πλέον πρόχειρος υπολογισμός της περιουσίας της ΓΛΔ ήταν 620 δισεκατομμύρια μάρκα. Το τελικό αποτέλεσμα της δράσης της Treuhand ήταν ζημία 256 δισ. μάρκων!!! Φυσικά δεν θα έχετε απορίες για την τύχη των 4 εκατομμυρίων εργαζόμενων: έμειναν σχεδόν όλοι άνεργοι! Πολλοί απ’ αυτούς για πάντα!
