Τις τελευταίες εβδομάδες η όμορφη πόλη του Κιέβου έχει μετατραπεί σε θέατρο ανομίας και αναταραχής. Μερικές δεκάδες χιλιάδες μεταφερόμενων από κάθε άκρη της δυτικής Ουκρανίας «αγανακτησμένων» πολιτών (τα δυτικά ΜΜΕ, φυσικά, χρησιμοποιώντας τη «μέθοδο μέτρησης Μπιρσίμ» τους καταμετρούσαν μεταξύ 200.000 και 500.000) επιχειρούν να στήσουν εκ νέου, σχεδόν 10 χρόνια μετά, σκηνικό παρόμοιο με αυτό της αλήστου μνήμης «Πορτοκαλί Επανάστασης». Αφορμή στάθηκε η απόφαση του Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς να υπαναχωρήσει την τελευταία στιγμή (κατόπιν των εύλογων όσο και αφόρητων ρωσικών πιέσεων) από την απόφασή του να υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης μεταξύ Ουκρανίας και Ε.Ε., την οποία εμφάνιζε ως δεδομένη εδώ και μήνες. Το αποτέλεσμα αυτών των παιδαριωδών χειρισμών ήταν να δυσαρεστηθούν οι πάντες, Ρώσοι, Ευρωπαίοι και Ουκρανοί πάσης αποχρώσεως.
Από το όλο σκηνικό, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείψει και η Γιούλια Τιμοσένκο, η οποία επιχείρησε από τη φυλακή να εκμεταλλευθεί την κατάσταση και να επανέλθει στο αντιπολιτευτικό προσκήνιο, αφού τον τελευταίο καιρό η ηγετική της θέση αμφισβητείται έντονα τόσο από τον αρχηγό του ακροδεξιού κόμματος Σβαμπόντα, Όλεγκ Τιάχνιμποκ, όσο και από τον… πυγμάχο και επίδοξο μέλλοντα πρόεδρο, Βιτάλι Κλιτσκό, του νεοφιλελεύθερου UDAR (ο έστι μεθερμηνευόμενο στα Ουκρανικά, Γροθιά).
Η Δύση, φυσικά, έσπευσε να εκμεταλλευθεί την κατάσταση, υποδαυλίζοντας παντοιοτρόπως τη συνταγματική εκτροπή που επιχειρείται στο Κίεβο. Ξεπερνώντας, μάλιστα, κάθε προηγούμενο, ανάμεσα στους διαδηλωτές βρέθηκε και ο (υπηρεσιακός) υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, γνωστός και μη εξαιρετέος Γκίντο Βεστερβέλε, παρεμβαίνοντας με τρόπο απροκάλυπτο στα εσωτερικά της Ουκρανίας. Από κοντά και τα δυτικά ΜΜΕ, που δεν χάνουν ευκαιρία να προβάλουν τα τεκταινόμενα στην Πλατεία Ανεξαρτησίας και να παρουσιάζουν δηλώσεις των συμμετεχόντων. Μία από αυτούς, η 20χρονη Σάσα Τρόιαν, που ταξίδεψε 300 χιλιόμετρα από την Πολτάβα για να διαδηλώσει την επιθυμία της να προσδεθεί η Ουκρανία στο άρμα της Ε.Ε., δήλωσε: «Εάν ο Γιανουκόβιτς παραμείνει στην εξουσία, θα καταντήσουμε σαν τη Λευκορωσία».
Ο ανυποψίαστος αναγνώστης, ιδιαίτερα στη Δύση, που η προπαγάνδα οργιάζει και παρουσιάζει τη Λευκορωσία ως την τελευταία δικτατορία της Ευρώπης, με τον λαό της να ζει σε συνθήκες φτώχιας και ανέχειας, κάτω από την αυταρχική εξουσία του προέδρου Λουκασένκο, δεν θα μπορούσε να φανταστεί χειρότερη εξέλιξη για τον ουκρανικό λαό. ΄Οποιος, όμως, διαθέτει στοιχειώδη γνώση και αντικειμενικότητα είναι εύκολο να καταλάβει ότι αυτή η… «κατάντια» ίσως και να αποτελεί θετική εξέλιξη για την ταλαίπωρη Ουκρανία. Ας δούμε μια σειρά οικονομικών στοιχείων, δημοσιευμένων όχι από κάποια λευκορωσική… ΕΛΣΤΑΤ, αλλά από το CIA World Factbook. Ναι, τη γνωστή σε όλους μας CIA made in USA. Και ας λάβουμε υπ’ όψη ότι από τη μία βρίσκεται μία χώρα με τεράστιο βιομηχανικό και γεωργικό υπόβαθρο και πλουτοπαραγωγικές πηγές και από την άλλη μία οικονομία που στηρίζεται κατά βάση στη γεωργία και την κτηνοτροφία. ΄Εχουμε και λέμε, λοιπόν: Ετήσια αύξηση του Α.Ε.Π. 1,5% για τη Λευκορωσία, 0,2% για την Ουκρανία. Κατά κεφαλήν εισόδημα 15.900 $ για τη Λευκορωσία, 7.500 $ για την Ουκρανία. Συναλλαγματικά αποθέματα στο 31,6% του ΑΕΠ (+20% την τελευταία διετία) για τη Λευκορωσία, 9,9% του ΑΕΠ (-40% την τελευταία διετία) για την Ουκρανία. Αύξηση βιομηχανικής παραγωγής στο +4% για τη Λευκορωσία και στο -2,1% για την Ουκρανία. Ανεργία στο 1% για τη Λευκορωσία και στο 7,5% για την Ουκρανία. Πρωτογενές πλεόνασμα 0,7% του ΑΕΠ για τη Λευκορωσία, πρωτογενές έλλειμμα 4,3% του ΑΕΠ για την Ουκρανία. Δημόσιο Χρέος στο 31,5% (από 48,5%) για τη Λευκορωσία και στο 36,6% (από 36,3%) για την Ουκρανία. Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών στο -3,07 δισεκατομμύρια δολάρια για τη Λευκορωσία (από -5,78) και στο -14,4 δισεκατομμύρια δολάρια για την Ουκρανία (από -10,25). Εμπορικό Ισοζύγιο στο +500 εκατομμύρια δολάρια για τη Λευκορωσία και στο -20,5 δισεκατομμύρια δολάρια για την Ουκρανία. Στον μόνο τομέα που η Ουκρανία υπερέχει είναι σε αυτό του πληθωρισμού, όπου η Λευκορωσία έχει 15,5% (να σημειωθεί, πάντως, ότι τον Ιανουάριο του ‘12 βρισκόταν στο 109,7%) και η Ουκρανία 0,2%. Αλλά εάν ο πληθωρισμός αποτελούσε επαρκή δείκτη ευημερίας, τότε η Ελλάδα με -2,9% θα συγκαταλεγόταν στις θάλλουσες οικονομίες…
Αυτή, λοιπόν, είναι η «κατάντια» που Σάσα Τρόιαν και οι όμοιοί της θέλουν ν’ αποφύγουν; Και όχι μόνο θα προσθέταμε. Η Λευκορωσία είναι μία από τις ασφαλέστερες και καθαρότερες χώρες, με κοινωνική σταθερότητα και ειρήνη, με δημόσιες υπηρεσίες στην υπηρεσία του πολίτη και απαλλαγμένες από τη μικρομεσαία διαφθορά, με δρόμους που θυμίζουν δυτικοευρωπαϊκές χώρες και όχι βομβαρδισμένα τοπία όπως οι ουκρανικοί, με υποδομές κράτους πρόνοιας αξιοζήλευτες, με προστατευόμενα πάρκα και δρυμούς. Το ακριβώς αντίθετο της Ουκρανίας δηλαδή. Και επειδή κάποιος καλοθελητής θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ακριβώς επειδή η Ουκρανία βρίσκεται σε αυτή τη δεινή θέση οφείλει να ενταχθεί στην Ε.Ε., θα του συνιστούσαμε να ρίξει μία ματιά στο τι συνέβη σε άλλες πρώην σοβιετικές ή πρώην ανατολικές δημοκρατίες. ΄Η ακόμα και σε πολλές δυτικές, της Ελλάδας προεξάρχουσας.
Δεν γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί η κατάσταση στην Ουκρανία. ΄Αλλωστε, πρόκειται για μια κοινωνία βαθύτατα διαιρεμένη, αφού το ανατολικό με το δυτικό κομμάτι δεν έχει την παραμικρή ψυχική επαφή, το παραμικρό κοινό στοιχείο. ΄Ισως η διχοτόμηση να είναι η λύση, αλλά η όποια εξέλιξη θα πρέπει να είναι απόφαση του ουκρανικού λαού και κανενός άλλου. Το μόνο για το οποίο είμαστε βέβαιοι είναι ότι ο φόβος της Σάσας δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ. Η Ουκρανία δεν θα «καταντήσει» ποτέ σαν τη Λευκορωσία. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν διαθέτει ηγέτη αντάξιο αυτού της Λευκορωσίας, αποφασισμένο να συγκρουστεί με τον οποιονδήποτε, προκειμένου να διασφαλίσει τα συμφέροντα του λαού του. Η δυτική προπαγάνδα μπορεί να διαστρέφει όσο θέλει την αλήθεια, αλλά η πραγματικότητα είναι πάντα παρούσα και μιλάει από μόνη της. Η εγγύηση για το αύριο της Λευκορωσίας είναι ο Αλεξάντερ Λουκασένκο.
Υ.Γ.: Εντελώς αρνητικό ρόλο στις εξελίξεις στην Ουκρανία έχει παίξει για μια ακόμη φορά η Ρωσία. Δυστυχώς, ο τρόπος με τον οποίο η Μόσχα αντιλαμβάνεται το ηγετικό της ρόλο στην περιοχή και επιχειρεί να διατηρήσει στη σφαίρα επιρροής της τους γείτονες της -όλους τους γείτονές της- είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων άκομψος. Η επίδειξη δύναμης και οι εκβιασμοί είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να οδηγηθούν πολύτιμοι σύμμαχοι κατ’ ευθείαν στην αγκαλιά του αντιπάλου και όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουν στο Κρεμλίνο τόσο καλύτερα.
Νίκος Μπαλιδάκης
