(Οι Γερμανοί ξανάρχονται!)
Τελικά η ελληνική κρίση επιβεβαιώνει περίτρανα το «φαινόμενο της πεταλούδας»! Η αίσθηση ισχύος που απέκτησε η Γερμανία απέναντί μας, ενισχύθηκε με ακόμα δραματικότερο τρόπο στην περίπτωση της ισοπέδωσης της κυπριακής οικονομίας, και μάλιστα ως έμμεσο αλλά εμφανές χτύπημα κατά των ρωσικών συμφερόντων.
Αυτό ήταν: η όρεξη των Γερμανών άνοιξε, η ψευδαίσθηση της επιβολής και το πατροπαράδοτο εθνικό σύνδρομο του «Ζωτικού Χώρου» (Lebensraum) βγήκαν από το μεταπολεμικό «φιλειρηνικό» σεντούκι και οι αυταπάτες οδήγησαν τη γερμανική ηγεσία, εν πολλοίς υποστηριζόμενη από το βιομηχανικό λόμπι, στην μεγάλη ουκρανική περιπέτεια!
Εν τάχει υπενθυμίζουμε ότι το γερμανικό ΥΠΕΞ ούτε καν έκανε τον κόπο να κρύψει την ανάμιξή του στις ταραχές. Ο ίδιος ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και σύζυγος ενός άλλου λαμπρού νέου (πού είσαι Χαριτίνη να δεις τα χάλια τους!) κατέβηκε στους δρόμους του Κιέβου με τους διαδηλωτές, στο πλευρό των οποίων βρέθηκαν αναρίθμητες ακόμη «προσωπικότητες» της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
Ήταν αυτή η απροκάλυπτη ανάμιξή τους, που οδήγησε σε άλλη μια φοβερή ατάκα του Βλ. Πούτιν: «πως θα τους φαινόταν αν ο Λαβρόφ κατέβαινε στις διαδηλώσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας, προτρέποντας τους οργισμένους διαδηλωτές να εγκαταλείψουν την ΕΕ;»!
Τα σώβρακα και οι γραβάτες…
Μπορεί η τότε γερμανική ηγεσία να διαχειρίστηκε αποτελεσματικά το ανθρωπάριο που διέλυσε την ΕΣΣΔ, κρατώντας μια χαμηλών τόνων γραμμή ακόμη και δυο δεκαετίες μετά την επανένωση, όμως η σημερινή καγκελάριος έχει ήδη προκαλέσει σοβαρότατες δομικές ζημιές στη σύγχρονη στρατηγική της Γερμανίας. Είναι εμφανές ότι οι επιλογές της καθοδηγούνται αποκλειστικά από την γνωστή βουλιμία των γερμανικών ελίτ (με πολύ κοντόφθαλμες βλέψεις…) και αγνοούν το μακροπρόθεσμο συμφέρον της ίδιας της Γερμανίας, πόσω μάλλον των χωρών στις οποίες αναμιγνύεται.
Το σημαίνει, αλήθεια, σήμερα «Ζωτικός Χώρος» για τη Γερμανία; Γεωγραφική, στρατηγική και οικονομική επέκταση, χρήση πρώτων υλών με χαμηλό κόστος η βάση για… παγκόσμια επιβολή; Τίποτα απ΄αυτά δεν ισχύει, παρά μόνο στο μυαλό των… άμυαλων Γερμανών! Αν υπάρχει κάποιο όφελος από την οικονομικοπολιτική υποδούλωση των χωρών της ΕΕ, αυτό θα εξατμισθεί σύντομα, λόγω του διαρκώς ενισχυόμενου αντιγερμανικού αισθήματος. Εξάλλου, η Γερμανία, δεν είναι και δε θα γίνει ποτέ πλανητική υπερδύναμη, επειδή κανείς δεν πρόκειται να παρακολουθήσει απαθής μια ενδεχόμενη προσπάθεια επανεξοπλισμού της. Άλλωστε, με 80 ψωροεκατομμύρια γηρασμένου πληθυσμού μπορεί μόνο να ονειρεύεται το στάτους της υπερδύναμης!
Η… άσφαιρη επίδειξη ισχύος στην Ουκρανία δεν αντισταθμίζει την καταστροφή της μεσαίας τάξης στην υπό οικονομική κατοχή Ευρώπη. Τέλος, ο σύγχρονος παγκόσμιος πόλεμος δεν διεξάγεται με τεθωρακισμένα, βομβαρδιστικά ή πυρηνικά όπλα, ώστε να απαιτούνται «στρατηγικά προγεφυρώματα» ή «ζωτικοί χώροι». Η παγκόσμια ισχύς δεν μετράται με μεραρχίες, αλλά με την οικονομική ισχύ, τους ρυθμούς ανάπτυξης και το αίσθημα οικονομικής ασφάλειας των πολιτών της επίδοξης υπερδύναμης! Και, στον τομέα αυτό, υπάρχει μια μόνο χώρα που πληροί τις προϋποθέσεις και είναι εύκολο να την μαντέψετε…
Ποια «Ουκρανία»;
Η Ουκρανία που γνωρίσαμε από το 1991 μέχρι σήμερα ήταν (ήταν, είπα!) ένα ακόμη τεχνητό κατασκεύασμα του μετασοβιετικού ψυχρού πολέμου. Δεν υπάρχει απολύτως κανένα «ουκρανικό εθνικό αίσθημα», αφού η Ουκρανία δεν υπήρξε ποτέ πριν ανεξάρτητη!
Η ανατροπή, για δεύτερη φορά (!), μιας εκλεγμένης ηγεσίας, όσο ανίκανη και διεφθαρμένη κι αν ήταν, θα αποδειχθεί ότι αποτελούσε το εύκολο μέρος της γερμανικής και αμερικανικής απροκάλυπτης ανάμειξης! Η σχεδόν απόλυτη σιωπή του Βλαντιμίρ Πούτιν δεν αφαιρεί την κυρίαρχη πρωτοβουλία της Μόσχας στη διαχείριση της επόμενης μέρας! Γερμανία (κυρίως) και ΗΠΑ έχουν στα χέρια τους τη μπάλα και έχουν ήδη διαπιστώσει πόσο καυτή είναι! Ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί εκπρόσωποί τους ( όπως η υφυπ. Εξωτερικών Νούλαντ!) θα καταλάβουν ότι ο φαινομενικός «θρίαμβός» τους δεν είναι παρά μια πρώτης τάξεως παγίδα! Έχουν πιαστεί στο δόκανο και είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουν…
Η σιωπή της Ρωσίας κρύβει απέραντη οργή. Οι ΗΠΑ και η Γερμανία προσπάθησαν να καταστρέψουν τις σχέσεις της με πολλούς παραδοσιακούς συμμάχους και τώρα εστιάζουν στις χώρες που αποτελούν τον άμεσο περίγυρό της. Αν τα πράγματα δυσκολέψουν, γεγονός κάτι παραπάνω από πιθανό, τότε η Ρωσία δεν θα διστάσει να κάνει χρήση της πολιτικής ή και στρατιωτικής της ισχύος, όπως έκανε στη Μολδαβία και κυρίως στη Γεωργία.
Αμείλικτα ερωτήματα
Η επόμενη μέρα στην… πρώην Ουκρανία κρύβει απέραντες δυσκολίες.
Τι θα γίνει με το Στρατό και τα σώματα ασφαλείας; Ποιες θα είναι οι αποφάσεις των εκπροσώπων της ανατολικής περιοχής και της Κριμαίας; Τι είδους «εκλογές» μπορούν να πραγματοποιηθούν και ποιοι θα τις οργανώσουν; Είναι πια δυνατό να οδηγηθούμε, έστω, σε μια νέα κρατική υπόσταση με ομοσπονδιακή μορφή ή μήπως η διχοτόμηση είναι πια μονόδρομος;
Στη δεύτερη περίπτωση, τα ερωτηματικά είναι ακόμη πιο δραματικά.
Πώς θα επιτευχθεί, καταρχήν, η γεωγραφική διχοτόμηση; Τι θα γίνει με το Κίεβο; Τι θα συμβεί με του Ρώσους, ρωσόφωνους ή ρωσόφιλους που είναι «εγκλωβισμένοι» στο δυτικό τμήμα; Πώς θα «μοιραστεί» η οικονομία ή μάλλον το εθνικό χρέος; Πώς θα επιβιώσει ενεργειακά το δυτικό τμήμα;
Κυρίαρχο θέμα στη «βασική ανάλυσή» μας ήταν και παραμένει η ουσιαστική καταστροφή της «Ειδικής Σχέσης» μεταξύ Γερμανίας-Ρωσίας. Η εξελισσόμενη ουκρανική τραγωδία, μια ακόμη εθνική τραγωδία που προκαλείται με αποκλειστική ευθύνη της Δύσης, θα στρέψει τη Ρωσία προς ανατολάς, ένα θέμα που παρακολουθούμε στενά επί πολλά χρόνια…
Υ.Γ. Τα ελληνικά χαζοκάναλα αποδείχτηκαν και πάλι πρωτοπόρα στην παραπληροφόρηση. Στου… Καψή έσυραν πρώτοι το χορό, παίζοντας και σχολιάζοντας ανάλογα το βίντεο απ’ το… «παλάτι του Γιανουκόβιτς». Μια ξαναζεσταμένη σούπα απ’ τα «παλάτια του Σαντάμ» και του Καντάφι, τα… «σινιέ εσώρουχα» της κυρίας Άσαντ και λοιπά αποπροσανατολιστικά. Την ίδια στιγμή, αποθεώθηκε η Γιούλια Τιμοσένκο (με τις κοτσίδες, η γνωστή και ως «βασίλισσα του φυσικού αερίου»), της οποίας η περιουσία ανέρχεται σε τουλάχιστον 11 δισ. $, σε μια χώρα ουσιαστικά πτωχευμένη!!!
Τέλος, η αξιολύπητη τηλεοπτική εμφάνιση του πρεσβευτή μας στο Κίεβο (Mega) απέδειξε τη χαμηλότατη στάθμη της ελληνικής διπλωματίας, σε μια εποχή συγκλονιστικών διεθνών ανακατατάξεων! Διόλου περίεργο , σ’ ένα υπουργείο που αποτελούσε επί πολλά χρόνια τσιφλίκι του «Γιωργάκη», του Πάγκαλου και του κάθε Ρόντος!
