Μια συγκλονιστική βραδιά πέρασαν όσοι βρέθηκαν το βράδυ του Σαββάτου, 23 Νοεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης, στην τιμητική εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δήμος Λυκόβρυσης – Πεύκης για την αναγόρευση της διακεκριμένης ιστορικού, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ ως επίτιμου δημότη της πόλης. Χειμαρρώδης, όπως πάντα, η σπουδαία επιστήμονας μάγεψε το κοινό με τον λόγο, τα μηνύματα και την επιστημοσύνη της, ενώ δεν έλειψαν οι στιγμές που το αστείρευτο χιούμορ της έδωσε άλλο τόνο σε μια πραγματικά εξαιρετική βραδιά.
Την τελετή παρουσίασε ο εθελοντής της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ηλίας Πολλάτος, ενώ ο δήμαρχος Λυκόβρυσης – Πεύκης, Τάσος Μαυρίδης, που εξέφρασε το άγχος του για το πώς θα μπορούσε να υποδεχθεί ως δήμαρχος μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα, έπεσε πολλές φορές… θύμα της προσωπικότητας της κ. Αρβελέρ που αρκετές φορές με τα συνεχή πειράγματά της που του αποσπούσαν την προσοχή, ενέτεινε αυτή την ιδιαίτερη στιγμή.
«Είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά για εμάς στον Δήμο Λυκόβρυσης – Πεύκης η παρουσία σας εδώ. Κανείς δεν μπορεί 
να αντισταθεί στην γοητεία της. Εμείς ως Δήμος Λυκόβρυσης – Πεύκης αποφασίσαμε στο δημοτικό συμβούλιο αποφασίσαμε να τιμήσουμε και να ανακηρύξουμε επίτιμο δημότη την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ για την μέγιστη προσφορά της στον Ελληνισμό», δήλωσε απονέμοντας τιμητική πλακέτα στην προσκεκλημένη, ενώ ευχαρίστησε τόσο τον κ. Πολλάτο, όσο και τον κ. Προβατά που βοήθησαν στην διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης.
Από την πλευρά του ο δημοσιογράφος Μάκης Προβατάς, ο οποίος προλόγισε την εκδήλωση, ανέφερε: «Δεν τίθεται θέμα τιμής για αυτό που κάνει ο Δήμος. Αφήνει μια παρακαταθήκη για τους πολίτες στις επόμενες γενιές. Είναι ευχάριστο ότι βρίσκονται εδώ πολλά νέα παιδιά, που τα προτρέπω να συγκρατήσουν την βραδιά, είναι μία βραδιά που θα τη μνημονεύουν. Την κ. Αρβελέρ συνοδεύει ένας μύθος. Η ίδια, όμως, είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που είναι μεγαλύτερη από τον μύθο της. Η ιστορικοί της Δύσης για πάρα πολλά χρόνια είχαν αφήσει σε υποδεέστερη μοίρα το Βυζάντιο γιατί άφηναν πίσω και τον δικό τους Μεσαίωνα και ασχολιόνταν μόνο με την Αναγέννηση. Εμφανίστηκε, όμως η κ. Αρβελέρ που με επιστημοσύνη και μέτρο φώτισε το Βυζάντιο. Δεν είναι θέμα υπερβολής. Στην πραγματικότητα, η παγκόσμια γνώση για το Βυζάντιο είναι π.Α. και μ. Α., δηλαδή, προ Αρβελέρ και μετά Αρβελέρ. Είναι τιμητικό για τους ιστορικούς να έχουν διδαχθεί κάποια στιγμή από την κ. Αρβελέρ».
Ιδιαίτερα συγκινητικές στιγμές της βραδιάς ήταν οι ομιλίες μαθητών των Λυκείων της πόλης, οι οποίοι εξέφρασαν τον θαυμασμό τους και τις σκέψεις τους για την σπουδαία προσωπικότητά της, αποτυπώνοντας στον λόγο τους το πόσο φωτεινό παράδειγμα αποτελεί για τις νέες γενιές, καθώς και την σπουδαιότητα του έργου της.
Παρούσα ήταν και η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Νίκη Κεραμέως, την οποία η κ. Αρβελέρ ευχαρίστησε για την παρουσία της, αλλά με το έντονο ταμπεραμέντο και χιούμορ της, απέτρεψε από το να κάνει έναν σύντομο χαιρετισμό.
«Οφείλω τα πάντα σε γονιούς και σε δασκάλους»
Συγκλονιστική ήταν η ομιλία της διακεκριμένης ιστορικού, η οποία απευθύνθηκε κυρίως στους νέους με λόγια που αποτελούν έμπνευση και συγκίνησαν όλους όσοι βρέθηκαν στην αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου.
«Η τιμή είναι δική μου. Με κάνετε επίτιμο δημότη. Εκείνο που θα θυμάμαι είναι ότι σήμερα μίλησαν παιδιά», δήλωσε. Η τιμή που μου κάνετε σήμερα δείχνει ότι οφείλω τα πάντα σε γονιούς και σε δασκάλους. Σε αυτούς που μου έδωσαν το είναι και σε αυτούς που μου έμαθαν να ασκώ την αρετή χωρίς θεατές και χωρίς ακροατές. Αυτό το μάθημα για κάποιον που έχει φτάσει πια στα χρόνια μου και έχει το μέλλον τελείως βραχύβιο, τα λίγα πράγματα που σκέφτομαι σαν υποθήκη, τα λέω μόνο στα παιδιά.
Πρέπει να σκεφτώ ποια ήταν ακριβώς τα πράγματα που μου έμαθαν οι γονείς μου. Πονεμένοι, κυνηγημένοι, νομίζοντας ότι έρχονταν στον δικό τους τόπο. Ο πατέρας μου μου έλεγε «να μην αφήσεις κανέναν να κάνει κάτι από εκείνα που μπορείς να κάνεις εσύ» και ότι «το πρόσωπο είναι σπαθί». Μου έμαθε να μιλώ με τους πάντες και να λέω ότι πρέπει η αλήθεια να φαίνεται οπωσδήποτε μέσα από την ευθύνη του καθενός. Η μάνα μου μου έλεγε «να ξέρεις τι θέση σου. Ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω, αλλά να την ξέρεις». Αυτό μου έμαθε την μεγάλη ευθύνη. Μια αυτογνωσία του να θυμάσαι ότι δεν είσαι Θεός. Να ξέρεις τα όριά σου. Αυτή είναι η αυτογνωσία. Αυτή με έκανε να ρωτώ κάθε φορά που βρίσκομαι με νέους ανθρώπους ή με δασκάλους τι μαθαίνουν στα παιδιά. Στα σχολεία μαθαίνουμε να έχουν την ευθύνη του εαυτού τους και, κυρίως, να έχουν εμπιστοσύνη. Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα. Αυτό σε οδηγεί να έχεις ακέραια την ευθύνη.
Είναι φανερό ότι το σχολειό δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις ελλείψεις της οικογένειας. Από εκεί αρχίζει η ευθύνη. Η διδασκαλία του να δίνεις το χέρι σου στον άλλο, δείχνει ότι η κάθε δημιουργία είναι ομαδική. Δεν υπάρχει μεγαλοφυΐα, αν δεν υπάρχει η ομάδα που δουλεύει για το καλύτερο, δηλαδή για τον άνθρωπο. Αυτή η αλληλεγγύη κάνει την μεγάλη δημιουργία. Το σύνθημα της Silicon Valley είναι «Αν θέλεις να είσαι πιστός στο μέλλον, δεν έχεις παρά να το δημιουργήσεις εσύ». Και το δημιουργείς πάντα μαζί με τον άλλο».
«Είμαστε ακατάλληλοι για διάλογο»
Ιδιαίτερη μνεία έκανε η κ. Αρβελέρ και στα χαμένα, όπως εξηγεί ραντεβού των Ελλήνων με την Ιστορία.
«Η Ελληνοσύνη, η παράδοση της Ρωμιοσύνη, είναι τέλεια. Γιατί μόνο στα ελληνικά σε όλες τις γλώσσες υπάρχει η λέξη «συνάνθρωπος». Μόνο οι Έλληνες λένε αυτό για όλους. Η ανθρωπιά είναι κάτι το πανανθρώπινο. Αυτό ακριβώς είναι δημιούργημα Ελληνικό. Γι’ αυτό το πανανθρώπινο πρέπει να είμαστε περήφανοι και όχι μόνο για την Ιστορία μας. Χάσαμε πολλά ραντεβού με την Ιστορία. Κερδίσαμε κάθε ιστορικό φαινόμενο που μας αφορούσε, αλλά όταν πρόκειται να δούμε τι έγινε μετά, πάντοτε υπάρχει ένα είδος αντιπαλότητας. Μόνο στην Ελλάδα διδάσκουμε και κάναμε τον Εμφύλιο πόλεμο σαν να ήταν ο εξωτερικός πόλεμος. Αυτό μας έκανε σήμερα ίσως να είμαστε ακατάλληλοι για το πιο σπουδαίο πράγμα που έχει πετύχει η Ευρώπη. Είμαστε ακατάλληλοι για διάλογο. Αν θέλουμε να πούμε τι είναι η Ευρώπη σήμερα θα πούμε: Δημοκρατία, Δικαιώματα του Ανθρώπου, Δίκαιη διανομή των αγαθών και Διάλογος. Σε αυτό έχουμε λίγο καθυστερήσει. Πρέπει να έχουμε τον ίδιο λόγο και στο σπίτι και στην δημοσιά. Λέμε ότι κρίση υπάρχει όταν ακριβώς υπάρχει αντιδιαστολή μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου λόγου. Αυτή κάνει σήμερα ο δημόσιος χώρος να θεωρείται ιδιωτικός. Η διαφορά αυτή είναι ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα ενός νέου που θέλει να επιτύχει στη ζωή».
