«Ο Αλχημιστής»
Παραθέτουμε αυτούσιο το ποίημα του Σπύρου Απτόγλου:
«Συνάνθρωποι πολλοί πονούν και βρίσκονται σε ανάγκη, θύματα φτώχιας, οδυρμών αρρώστιας ή πολέμου ορφάνιας ή καταστροφής πόνου και δυστυχίας, μικροί μεγάλοι χρήζουνε άμεσης βοήθειας…
Άνθρωπε σήκω, μην πονάς όρθωσε το κεφάλι, άνθρωπε είμαι δίπλα σου εγώ και τόσοι άλλοι. Ο πόνος σου είναι πόνος μου, η ανάγκη σου δική μου, ας την ψυχή ν’ αναταθεί άκουσε τη φωνή μου.
Άνθρωπε, φίλε, σύντροφε ζωής συνοδοιπόρε, η μοίρα κι αν σε λάβωσε και χτύπησε βαθιά, για ένα να ‘σαι σίγουρος υπάρχει ανθρωπιά. Γίνομαι δίπλα σου και γώ άνθρωπος πιο σωστός και σε κρατώ και σε ωθώ να βγείς ξανά στο φώς.
Της δυστυχίας το μουντό, το φόντο σε κυκλώνει, πόνο σου δίνει στην καρδιά, για σκέψου θετικά άνθρωπος είσαι σαν κι εμάς. Όρθωσε το ανάστημα και σου κρατώ το χέρι, σήκω να περπατήσουμε να πάμε μακριά, κόσμους να πλάσουμε λαμπρούς με αγάπη στην καρδιά.
Δώσ’ μου το χέρι πρόθυμα σφίξε μου την παλάμη, πάρε ζωή απ’ τη δύναμη, ελπίδα από το φώς, ο ήλιος λάμπει για όλους μας, είναι κι αυτός γιατρός. Ότι κι αν σε ταλαιπωρεί, διώξτο απ’ το μυαλό σου, εγώ θα είμαι δίπλα σου κι ο Θεός ο οδηγός σου.
Πίστεψε άνθρωπε θνητέ στη δύναμη του νου σου στην αέναη φλόγα της καρδιάς, ποτέ σου τον συνάνθρωπό σου, μην τον υποτιμάς. Μίλα μου πές μου φίλε μου ότι σε βασανίζει, την τύχη μας την χτίζουμε μαζί με βοηθό, τον κάθε άνθρωπο απλό που ’χουμε στο πλευρό.
Δύο ψυχές, δύο καρδιές, είναι πιο δυνατές, μαζί θα πολεμήσουμε αρκεί όμως να το θές. Κι όσο ο χρόνος θα περνά γινόμαστε χιλιάδες, ψυχές με δύναμη και νού κόντρα στους αφεντάδες. Αφέντες της καταστροφής, του πόνου και της πίκρας, η αλληλεγγύη ξέφτισε τον θρόνο τον χρυσό, φοβάστε πια τον άνθρωπο, τον έχετε εχθρό!
Εχθροί γινήκαμε σ’ αυτούς που πάντα εξοντώνουν, ότι είναι μόνο και λειψό, όμως θα αντισταθώ και ορκίζομαι όσο ζώ να στέκομαι εδώ. Κράτα γερά συνάνθρωπε να φύγει η οργή, ο πόνος ο λιμός και η καταστροφή! Ανάσα πάρε, φίλε μου, αέρα θα σου δώσω, στου πόνου το κρεβάτι δίπλα σου θα σταθώ, θα’ χουμε την ομόνοια όρκο και αρχηγό.
Η ενότητα, η στήριξη, η αγάπη η συμπόνια, διώχνουνε πάντα το κακό να πάει μακριά, διώχνουν τον πόνο, την οργή και όλου μας του κόσμου βέβαιη καταστροφή! Ας δώσουμε τα χέρια μας σε όποιον έχει ανάγκη, δίπλα του ας σταθούμε ανιδιοτελώς γιατί εκτός από τη μοίρα, που χτύπησε εκείνον, υπάρχει κι ο ΘΕΟΣ!
Φίλε τροχός είναι η ζωή και δίπλα σου θα στέκω ότι μπορώ για όσο ζώ κακά να αποτρέπω. Σήμερα εσύ, αύριο εγώ, όλοι έχουμε ανάγκη, όχι ντροπές, όχι φωνές μη σκύβεις το κεφάλι. Μαζί θε να παλέψουμε την κάθε δυστυχία είμαστε οι δύο μας μια αγκαλιά, ένα κορμί, ένα σώμα, μια ψυχή, μια καρδιά, ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΝΑΣ ΑΚΟΜΑ;;;»
