Eκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. πραγματοποίησε την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου ο Μικρασιατικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Άγιος Γεώργιος Γκιουλμπαξέ». Η εκδήλωση η οποία είχε ως στόχο να τιμήσει τη μνήμη των αδικοχαμένων προγόνων και να διατηρήσει ζωντανή την ιστορική μνήμη των γεγονότων που σημάδεψαν την ελληνική κοινότητα ξεκίνησε με δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στα Μελίσσια. Αμέσως μετά, ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στο Μνημείο Μικρασιατών στην Πλατεία Μικρασιατών.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους πολλοί εκπρόσωποι των τοπικών αρχών και φορέων. Χαιρετισμό απηύθυνε η δήμαρχος Νατάσσα Κοσμοπούλου, η οποία τόνισε τη σημασία της διατήρησης της μνήμης και της ιστορικής γνώσης για τις μελλοντικές γενιές, αναφέροντας, μεταξύ άλλων «Ο ελληνισμός ξέρει να αναγεννιέται μέσα από τις δυσκολίες. Ας κρατήσουμε ζωντανή αυτή την κληρονομιά και ας δεσμευτούμε να χτίσουμε ένα μέλλον ειρήνης και δικαιοσύνης».
. Στη συνέχεια, ο ιστορικός και συγγραφέας Αντώνης Παυλίδης μίλησε για τα ιστορικά γεγονότα και τις επιπτώσεις της γενοκτονίας στον μικρασιατικό ελληνισμό, προσφέροντας μια βαθιά και συγκινητική ανάλυση.
Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από φορείς και συλλόγους του Δήμου, ενώ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου και ενός λεπτού σιγής στη μνήμη των θυμάτων.
Ο Μικρασιατικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Άγιος Γεώργιος Γκιουλμπαξέ» με ανακοίνωσή του ευχαρίστησε θερμά όλους όσοι παρευρέθηκαν και τίμησαν με την παρουσία τους αυτήν την ημέρα μνήμης.
«Η διατήρηση της ιστορικής μας κληρονομιάς είναι ευθύνη όλων μας, και ο Σύλλογος δεσμεύεται να συνεχίσει το έργο της διάσωσης και προβολής της ιστορίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού» τόνισε ο Σύλλογος.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ
«Οφείλουμε να αποκαλύπτουμε συνεχώς τις ευθύνες της Τουρκίας για τα εγκλήματα που διαπράχτηκαν»
Αναλυτικά, η ομιλία του ιστορικού και συγγραφέα Αντώνη Παυλίδη στην εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που πραγματοποίησε ο Μικρασιατικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Άγιος Γεώργιος Γκιουλμπαξε»
-Κυρία δήμαρχε, κυρίες και κύριοι αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι, κυρίες και κύριοι…
Το 1994 το ελληνικό κοινοβούλιο αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και το 1998 των Ελλήνων της Μ. Ασίας, με την υπογραφή σχετικού Προεδρικού Διατάγματος. Επανειλημμένα από αυτό το βήμα θέσαμε αναλυτικά τα σχετικά γεγονότα, παραθέτοντας και συγκεκριμένα ιστορικά τεκμήρια. Το έγκλημα αναγνωρίστηκε και μάλιστα από ένα καθ’ ύλην αρμόδιο φορέα, τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών Μελετητών Γενοκτονιών (Ι.Α.G.S.) κατά τα τέλη του 2007, στο συνέδριό του, στο Σαράγιεβο και στη συνέχεια από μια σειρά από εθνικά και πολιτειακά κοινοβούλια. Ειδικά δε στην περίπτωση των Μικρασιατών της πόλης μας, των Γκιουλμπαξιωτών, είχαμε την ευκαιρία πριν από 14 χρόνια, το 2010, που συγγράψαμε την ιστορία του Γκιούλμπαξε για λογαριασμό του Συλλόγου, να αποδείξουμε ότι το έγκλημα πραγματοποιήθηκε και στην περίπτωση των Μικρασιατών αυτής της ομάδας, στα παράλια της Μ. Ασίας, στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης.
Πρώτο ζήτημα που θέτουμε είναι ο κατακερματισμός των Γενοκτονιών. Οι Πόντιοι και οι Μικρασιάτες δεν ανήκαν σε διαφορετικά έθνη. Είναι λάθος να έχουμε διαφορετικές επετείους μνήμης. Πρέπει να διεκδικήσουμε μία ενιαία ημερομηνία, για την ενιαία γενοκτονία του ελληνισμού του μικρασιατικού χώρου.
Οφείλουμε παράλληλα να κάνουμε μια μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης, να δημιουργήσουμε ένα ρωμαλέο κίνημα. Να δείξουμε ότι ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν αφορά μόνο τους Πόντιους ή τους Μικρασιάτες. Πεδίο αυτού του αγώνα δεν είναι μια κοινωνική τάξη ή έστω ένας λαός, αλλά η ανθρωπότητα και αναφέρεται στο θεμελιώδες δικαίωμά της, το δικαίωμα στη ζωή. Γι’ αυτό είναι ο σημαντικότερος αγώνας πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη. Οφείλουμε, ακόμη, να διευρύνουμε τον κύκλο των συμμαχιών μας σ’ όλο τον κόσμο, μέσα από νέα οργανωτικά σχήματα. Γιατί έτσι θα αυξήσουμε την πίεση στο θύτη. Ο ρόλος, σ’ αυτό, των ομογενειακών οργανώσεων, μπορεί να είναι καθοριστικός.
Η ελληνική πολιτική ελίτ, όπως με παραδείγματα συγκεκριμένα έχουμε επανειλημμένα δείξει, όχι μόνο δεν στηρίζει αυτό τον αγώνα, αλλά τις πιο πολλές φορές τον υπονομεύει. Και υπονομεύοντας τον αγώνα αυτό, φέρεται σαν να διακατέχεται από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Με τις πράξεις της εξευμενίζει εκείνους που προκάλεσαν τη βαρβαρότητα. Για του λόγου το αληθές, ας αναφέρουμε τρία παραδείγματα:
1) Ο καθηγητής Ιστορίας Πολυχρόνης Ενεπεκίδης το 1958,ως νεαρός ερευνητής που μελετούσε τα αρχεία της Βιέννης, ανακάλυψε ένα θησαυρό στοιχείων, που τεκμηρίωναν –από τότε ακόμη – την πραγματοποίηση της Γενοκτονίας. Όμως ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Κούρτ Βαλτχάιμ τον ενημέρωσε ότι αίρεται η πρόσβασή του στα αρχεία, επειδή δέχεται αφόρητες πιέσεις από δύο Έλληνες πολιτικούς (πρόκειται για τους Πιπινέλη-Αβέρωφ )
2) Δυο φορές (το 1997 και το 2003) το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας έφτασε στο αρμενικό κοινοβούλιο, όμως και τις δυο φορές αποσύρθηκε, μετά από αίτημα της ελληνικής πρεσβείας, κατ’ εντολήν προφανώς του Υπουργείου Εξωτερικών.
3)Πιο συμβολικό παράδειγμα συγκάλυψης της Γενοκτονίας είναι η περιπέτεια της ταινίας του Νίκου Κούνδουρου «1922», που βασίζεται σε αυθεντικές μαρτυρίες. Γυρίστηκε το 1977-78, 3 χρόνια μετά την εισβολή στην Κύπρο. Αποσύρθηκε μετά από απαίτηση της τουρκικής πλευράς, στο όνομα της ελληνοτουρκικής «φιλίας», επαναλαμβάνω 3 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου. όποιος νομίζει οτι όλα αυτά γίνονται μεταξύ μας, αυταπατάται οικτρά. όλοι τα μαθαίνουν και αποκτούν άποψη για τον τρόπο που σκεφτόμαστε. γι’΄αυτό δεν μας παίρνουν στα σοβαρά στο διεθνές πεδίο.
Μια περιδιάβαση στο διαδίκτυο δείχνει με σαφή τρόπο πλευρές των επιπτώσεων της ιδεολογίας του εξευμενισμού στην ελληνική κοινωνία. Για παράδειγμα, εμείς οι πρόσφυγες κατηγορούμαστε συχνά και κατά εντελώς παράδοξο τρόπο, ως εθνικιστές και ακροδεξιοί επειδή μένουμε προσηλωμένοι στις παραδόσεις μας κι επειδή αγαπάμε την πατρίδα μας. Όμως έχουν εν μέρει δίκιο: αγαπάμε την πατρίδα μας επειδή χάσαμε την πατρίδα που είχαμε και πονάμε περισσότερο απ’ τους άλλους, όταν βλέπουμε καθημερινά την κατάντια της πατρίδας μας..
Διαπιστώνουμε επίσης μια απαξίωση της Ελλάδας και της ιστορίας της, ιδιαίτερα σ’ ότι έχει σχέση με τη Γενοκτονία: Για παράδειγμα υιοθετούν ανθελληνικές θέσεις της Τουρκίας, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα έχει κλέψει εδάφη από αυτήν, προκειμένου να φτάσει στη σημερινή της έκταση. Ότι οι Έλληνες προκάλεσαν Γενοκτονία.
Διαπιστώνουμε επίσης ότι τον ίδιο δρόμο ακολουθούν ο κινηματογράφος και η τηλεόραση. Είναι αρκετά τα παραδείγματα: Μετά τη «Μαύρη Κλεοπάτρα», είναι η τηλεοπτική σειρά KAOS, στην οποία η ελληνική μυθολογία πραγματικά δεινοπαθεί, γελοιοποιούμενη: Ο μαύρος Θησέας, ο μαφιόζος Ποσειδώνας, ο party animal Διόνυσος, ο ıntersex Κέρβερος και τα υπόλοιπα λουλούδια της Woke κουλτούρας. Είναι φυσικό να στραφούν οι κινηματογραφικοί και τηλεοπτικοί δημιουργοί στην πλούσια και εντυπωσιακή, από άποψη συμβόλων και όχι μόνο, ελληνική μυθολογία. Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι: Γιατί τη γελοιοποιούν; Γιατί δεν κάνουν το ίδιο πχ με τη Σκανδιναβική ή τη Γερμανική μυθολογία; Φυσικά το να ασχοληθούν με την ιστορία που, για παράδειγμα, αγγίζει έστω τους Τούρκους, είναι βέβαιο ότι ούτε καν θα τους περάσει από το μυαλό. Γιατί ξέρουν ότι θα το πληρώσουν. Είδαμε άλλωστε τι έγινε με τη FAMAGUSTA, όπου για μια σειρά που ουσιαστικά είναι έρευνα και φυσικά περιγράφει τα πραγματικά γεγονότα, έστω και σε περιορισμένη έκταση, όμως ικανοποίησαν την απαίτηση Ερντογάν να αποσυρθεί, επειδή δήθεν είναι προπαγανδιστική, απλώς επειδή δεν εξυπηρετεί τους δικούς του δόλιους προπαγανδιστικούς σκοπούς. Γιατί λοιπόν η ελληνική μυθολογία; Η απάντηση είναι ότι βρίσκουν και τα κάνουν. Σου λέει, ας πάμε στην Ελλάδα στα σίγουρα, όπου για όποιον διαμαρτυρηθεί είναι έτοιμη η ταμπέλα του ακροδεξιού, του φασίστα, του ρατσιστή, οπότε εμείς καθαρίζουμε. Μη νομίζετε ότι δεν ξέρουν ότι το ελληνικό υπουργείο πολιτισμού (και όχι μόνο) δεν χρηματοδοτούν ταινίες για την ελληνική ιστορία, αλλά πολύ… προχωρημένες ή ότι το Υπουργείο Παιδείας φροντίζει να μη διδάσκεται η ελληνική ιστορία και βέβαια η γενοκτονία, γιατί θα διαμαρτυρηθεί ο Ερντογάν και η παρέα του, αν και εκείνοι αποφάσισαν να διδάσκουν διαστρεβλωμένα τα γεγονότα της γενοκτονίας, ενώ παράλληλα από τις 28 Απριλίου ανακοίνωσαν ότι θα διδάσκεται και η γαλάζια πατρίδα, δίνοντας έτσι στρατηγικό χαρακτήρα σ’ ένα ζήτημα που του οποίου η αλήθεια είναι κυριολεκτικά τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά
Ο αφανισμός ολόκληρων λαών και πολιτισμών στις αρχές του 20ου αιώνα, τριών περίπου εκατομμυρίων χριστιανών, Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων, συνιστά ιστορική πραγματικότητα.
Πάνω σ’ αυτό το έγκλημα, πάνω σ’ αυτή τη βάση, όπως μπορούν να μας διαβεβαιώσουν οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι, διαμορφώθηκε μια κοινωνία κι ένα κράτος ενοχικό, φοβικό και ανασφαλές, μολυσμένο από το άγος του εγκλήματος, που αφενός μεν κατασκευάζει συνεχώς εντάσεις, κρίσεις και πολέμους στην ευρύτερη περιοχή, όπως καθημερινά το διαπιστώνουμε, κι αφετέρου στο εσωτερικό του καταπιέζει, κυνηγά και φυλακίζει ότι αγωνίζεται για δημοκρατία, ειρήνη κι ανθρώπινα δικαιώματα. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται ένα εργαλείο που να στηρίζει τις προσπάθειές του να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Πράγματι το 2018 συγκροτήθηκε ένας πανίσχυρος μηχανισμός προπαγάνδας, που έχει την politically correct ονομασία Προεδρική Διεύθυνση Επικοινωνιών. Η Διεύθυνση αυτή κατά το τρέχον έτος έχει τριπλασιάσει το προσωπικό της, ενώ έχει 12πλασιάσει τον προϋπολογισμό της, από 10,1 εκατομ. δολάρια το 2018 στα 120 εκατομ. το 2024. Αν συνυπολογιστεί ότι μόνο τους 5 πρώτους μήνες αυτού του χρόνου δαπάνησε 82 εκατομ. δολάρια, εύκολα μπορεί να εκτιμήσει κανείς σε πόσο δυσθεώρητα ύψη θα φτάσει ο προϋπολογισμός της κατά το αμέσως επόμενο διάστημα.
Μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα δεν έχουμε το δικαίωμα να μένουμε αδρανείς.
Οφείλουμε να αποκαλύπτουμε συνεχώς τις ευθύνες της Τουρκίας και την υποχρέωσή της να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διαπράχτηκαν.
Η αποδοχή της ιστορικής πραγματικότητας θα λειτουργήσει ευεργετικά για την Τουρκία, γιατί θα τη φέρει αντιμέτωπη με τον εαυτό της. Η καθημερινότητα δείχνει ότι κάτι αλλάζει. Παρά το μουντό πολιτικό περιβάλλον, μια καινούργια κοινωνία πολιτών γεννιέται. Ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές, παρά τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν, ζητούν την αναγνώριση των Γενοκτονιών που διαπράχτηκαν, θεωρώντας ότι αυτό θα διαμορφώσει τις συνθήκες για τη δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας, ανθρώπινης, δημοκρατικής, ειρηνικής. Αυτό ακριβώς θέλουμε κι εμείς. Αυτό είναι το κεντρικό στοιχείο του αγώνα μας. Γιατί η αναγνώριση της Γενοκτονίας από την ίδια θα επιφέρει τη λύτρωση στην τουρκική κοινωνία κι ένα μέλλον πιο φωτεινό ανάμεσα όχι μόνο στους δύο λαούς, αλλά και σ’ όλους τους λαούς της περιοχής. Αυτό το μέλλον προσδοκούμε.
Η Ελληνική πολιτεία, εκτός από την υποχρέωση να ενισχύει συνεχώς την άμυνα της χώρας, γιατί αυτή τη γλώσσα καταλαβαίνουν, έχει πλέον την υποχρέωση να βάλει στην ατζέντα της εξωτερικής της πολιτικής το ζήτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας, δείχνοντας την ευθύνη του θήτη να λογοδοτήσει στην ανθρωπότητα. Γιατί λογοδοτώντας θα εξανθρωπιστεί. Γιατί έτσι θα πάψει να απειλεί και να προκαλεί ότι, για παράδειγμα, «θα πάθουμε ότι και οι πρόγονοί μας». Γιατί έτσι θα γίνει πιο ειρηνικός, πιο ανθρώπινος, πιο δίκαιος.
Οφείλει επίσης, να κάνει αυτό που πρόσφατα υποστήριξε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος:
Επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 νμ/ χάραξη ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδας και οριοθέτησή της όταν κρίνουμε σκόπιμο. Θα δείξουμε έτσι ότι προχωρούμε σε νόμιμες ενέργειες, που περιλαμβάνονται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Να δείξουμε δηλαδή, ότι δεν αποδεχόμαστε το παράνομο Casus bellı, που συνιστά απειλή χρήσης βίας. Διαφορετικά, όταν δηλαδή αποδεχόμαστε τις παρανομίες σε βάρος μας, νομοτελειακά μετεξελισσόμαστε σ’ ένα επί πλέον Βιλαέτι της Άγκυρας.
Στην περίπτωση δε που απειληθούμε μ’ αυτό, ο τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε έτοιμη την απάντηση που προκύπτει μάλιστα από τις παραδόσεις μας, από τα βάθη των αιώνων: ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ.-
Ο Αντώνης Παυλίδης είναι Ιστορικός, Συγγραφέας και Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών
