Η παράσταση «Ειρήνη» του Αριστοφάνη αρχίζει στις 9 μ.μ., αλλά έχουμε αποφασίσει να πάμε λίγο νωρίτερα για να μιλήσουμε με τους συντελεστές της. Στη σκηνή του Ανοιχτού Θεάτρου Μελισσίων, ο σκηνοθέτης Παναγιώτης Ζαγανιάρης δίνει τις τελευταίες οδηγίες.
Ρεπορτάζ: Κατερίνα Καρύγιαννη
Στις κερκίδες ένα τσούρμο νέων μιλούν ζωηρά, πειράζουν ο ένας τον άλλο και καπνίζουν. Μετά από λίγο συνειδητοποιούμε ότι πρόκειται για τους ηθοποιούς της παράστασης, για τα παιδιά που συμμετέχουν στη θεατρική ομάδα της Μονάδας Απεξάρτησης «18 ΑΝΩ».
Το θεατράκι γεμίζει σιγά-σιγά. Οι ηθοποιοί αποσύρονται στα παρασκήνια να ετοιμαστούν. Μας δημιουργείται η επιθυμία να απαθανατίσουμε την προετοιμασία τους, αλλά ο σκηνοθέτης μάς προσγειώνει στη σκληρή πραγματικότητα. Δεν μοιάζει πολύ καλή ιδέα, γιατί κάποιοι ψάχνουν αυτό το διάστημα για δουλειά.
Πώς είναι άραγε για έναν σκηνοθέτη να δουλεύει με άτομα στη φάση της επανένταξης; «Δουλεύεις όπως με τους ηθοποιούς. Καμία διαφορά. Μόνο που ο ρόλος δουλεύεται ως θεραπευτική διαδικασία. Το θέατρο από μόνο του, άλλωστε, δεν είναι μια θεραπευτική διαδικασία;
Η μόνη διαφορά είναι ίσως ότι οι ηθοποιοί του “18 ΑΝΩ” διαλέγουν οι ίδιοι τον ρόλο τους. Δεν “μοιράζει” ρόλους ο σκηνοθέτης. Γι΄ αυτό και τον ίδιο ρόλο τον μοιράζονται δύο ή και τρία άτομα. Και καθώς δουλεύεται ο ρόλος, ο κάθε ένας ανακαλύπτει σε αυτόν δικά του πράγματα κι έτσι επέρχεται η συνειδητοποίηση», μας λέει ο κ. Ζαγανιάρης.
Μετά το σύντομο καλωσόρισμα της προέδρου της Κοινωφελούς Επιχείρησης Πολιτισμού του Δήμου Μελισσίων Λιλής Πιτσικουλάκη, τον λόγο παίρνει η Κατερίνα Μάτσα, υπεύθυνη της μονάδας απεξάρτησης «18 ΑΝΩ».
Η φωνή της ήρεμη και σταθερή, τα λόγια της όμως έρχονται «σα γροθιά στο στομάχι μας». Σκέψεις και συναισθήματα εναλλάσσονται. Από τη τρυφερότητα που μας δημιουργεί η αποστροφή της, ότι οι χρήστες είναι πολύ ευαίσθητα άτομα που αναζητούν διαφυγή από την αβίωτη πραγματικότητά τους, περνάμε στον θυμό όταν ανακοινώνει τις εξοντωτικές ποινές των δικαστηρίων σε απεξαρτημένα άτομα, για αδικήματα που διέπραξαν την περίοδο που ήταν ακόμα χρήστες.
Τα φώτα όμως χαμηλώνουν και η εμφάνιση των δούλων του Τρυγαίου αμβλύνει τη φόρτιση της στιγμής. Στα περίπου 45 λεπτά που μεσολαβούν μέχρι το χειροκρότημα, τα αριστοφανικά ευρήματα, η διασκευή του Γιάννη Καλατζόπουλου, η σκηνοθετική φροντίδα του Παναγιώτη Ζαγανιάρη, της Σοφίας Πετροπούλου και της Δώρας Κοχυλά και πάνω απ’ όλα η μεταμόρφωση των παιδιών στη σκηνή, επαναφέρουν την «Ειρήνη» στην ψυχή μας.
Και μαζί έρχεται η κάθαρση για όλους. Πρωταγωνιστές και θεατές.
«Με λένε Α.Δ. κι έχω τρία χρόνια καθαρός…». Και μετά ο επόμενος. Και ένα νέο χειροκρότημα ακούγεται κάθε φορά…
