Δεν την γνώρισα τώρα. Την γνωρίζω χρόνια. Και πρέπει να σου πω, σ’ εσένα που μόνο διαβάζεις γι’ αυτήν, που την βλέπεις στις ειδήσεις, που ακούς να μιλούν για ‘κείνη και το έργο της, πως αν τη γνωρίσεις, αν κουβεντιάσεις μαζί της για λίγο και αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να «εισπράξει» το αφοπλιστικό χαμόγελό της και την κρίση σου ανεπηρέαστη να δει την καθαρότητα, την αλήθεια και την αφοσίωσή της στο όραμά της, το όραμα της ΕΛΠΙΔΑΣ, θα την αισθανθείς φίλη σου και θα θελήσεις να γίνεις συνοδοιπόρος της. Από την πρώτη στιγμή. Γιατί η Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη, η κυρία Μαριάννα, όπως τη φωνάζουν όλοι, μακριά από κλισέ και στερεότυπα, είναι πέρα για πέρα αληθινή σ’ όσα λέει, κάνει, προσφέρει, ζει.
Ο σύλλογος ΕΛΠΙΔΑ, το Ογκολογικό Νοσοκομείο για Παιδιά, ο Ξενώνας, η Τράπεζα Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών, κάνουν πραγματικότητα το όραμά της, αυτό που από είχε από παιδί: να είναι χρήσιμη στην κοινωνία και να συμπαραστέκεται στους συνανθρώπους της.
Μετά από πενήντα χρόνια έγγαμης ζωής με τον αγαπημένο της Βαρδή, μητέρα πέντε παιδιών και γιαγιά έντεκα εγγονιών, πιστεύει πως η αγάπη, η συντροφικότητα, η μητρότητα είναι τα μεγάλα δώρα που της έκανε η ζωή. «Μέσα απ’ αυτά ένας άνθρωπος ολοκληρώνεται», λέει. «Μέσα απ’ αυτά παίρνει δύναμη για να κοιτάει με θάρρος τα μάτια των παιδιών και να βλέπει μέσα τους την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο».
Πόσο βαθιά μέσα σας είναι η ελπίδα για τη ζωή, για τους ανθρώπους, για την κοινωνία;
Πιστεύω στους ανθρώπους και αυτοί είναι που διαμορφώνουν την κοινωνία. Όσο για τη ζωή, είναι ένα πραγματικό θαύμα. Γι’ αυτό και η ελπίδα μου για ένα αυριανό καλύτερο κόσμο με ειρήνη, αλήθεια, δικαιοσύνη και κοινωνική αλληλεγγύη είναι πολύ ζωντανή. Όμως, για μένα, δεν υπάρχει ελπίδα χωρίς όραμα, χωρίς κόπο, χωρίς δράση.
Τι είναι για εσάς η ΕΛΠΙΔΑ; Το έκτο παιδί σας, η δεύτερη οικογένειά σας, το όνειρο της ζωής σας, ο τρόπος που επιλέξατε να ζείτε;
Ασχολούμαι 25 χρόνια με την ΕΛΠΙΔΑ! Είναι, λοιπόν, φυσικό να έχει γίνει κομμάτι της ζωής μου, κομμάτι του εαυτού μου. Όμως, πάνω απ’ όλα, η ΕΛΠΙΔΑ είναι φιλοσοφία, είναι στάση ζωής. Είναι η πεποίθηση πως δεν επιτρέπεται ν’ αδιαφορείς γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω σου και γι’ αυτούς που υποφέρουν. Δεν πρέπει να παραιτείσαι, αλλά συνεχώς να προσπαθείς για το καλύτερο. Γιατί κάθε τι, τελικά, από τον καθένα από εμάς εξαρτάται αν θα πάει χειρότερα ή καλύτερα. Ο καθένας από εμάς έχει ευθύνη για τον κόσμο που παραδίδουμε στα παιδιά μας κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε!
Καταφέρατε να «ξορκίσετε» με το έργο, την προσφορά σας, τη στάση ζωής σας, τη δουλειά σας, λέξεις, έννοιες και καταστάσεις που φοβόμασταν να τις πούμε, να τις ψιθυρίσουμε, αν όχι και να τις αντιμετωπίσουμε. Αισθάνεστε λίγο σαν θαυματοποιός;
Δεν πιστεύω σε θαύματα! Άλλωστε ό,τι πέτυχε η ΕΛΠΙΔΑ είναι αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς και στην έννοια της «ομάδας» περιλαμβάνεται ολόκληρη η κοινωνία που αγκάλιασε το έργο μας. Πραγματικά, τίποτα δεν είναι σήμερα ίδιο με ό,τι ίσχυε για τον καρκίνο το 1990, όταν ξεκινήσαμε τον αγώνα μας, και θέλω να πιστεύω ότι η ΕΛΠΙΔΑ έχει παίξει σ’ αυτήν την αλλαγή νοοτροπίας ένα σημαντικό ρόλο.
Όμως, θα εκπλαγείτε, αν ασχοληθείτε λίγο πιο βαθιά με το θέμα: η προκατάληψη απέναντι στα άρρωστα -ακόμα και στα αποθεραπευμένα- παιδιά υπάρχει και σήμερα και τη συναντάμε ακόμα και στην ευρύτερη οικογένεια του παιδιού.
Η ΕΛΠΙΔΑ έφτιαξε Μονάδες, Ξενώνα, Νοσοκομείο, ακόμα και Τράπεζα Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών για να γίνονται καλά τα παιδιά, και γίνονται! Φεύγουν όμως από εμάς γερά και ευτυχισμένα, μ’ όλη τη ζωή μπροστά τους, για να γίνουν πολύ συχνά βορά στην προκατάληψη του χωριού, της γειτονιάς, του σχολείου, ακόμα και της ευρύτερης οικογένειας! Συχνά, μάλιστα, γίνονται στόχος bullying από τα άλλα παιδιά. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό και πολύ θλιβερό και στην ΕΛΠΙΔΑ δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Νιώθουμε υποχρέωση απέναντι σ’ αυτά τα παιδιά, στα «παιδιά μας» όπως τα αποκαλούμε, να τα προστατέψουμε και θα το κάνουμε.
Στη σημερινή Ελλάδα, την Ελλάδα της κρίσης, πώς θα πορευτεί η ΕΛΠΙΔΑ, το Νοσοκομείο, ο Ξενώνας; Κι εσείς, ως Πρόεδρος του Συλλόγου, πώς σκέφτεστε να αντιμετωπίσετε όλα αυτά που φέρνει (και θα φέρει) μαζί της η κρίση;
Η κρίση δημιουργεί στην ΕΛΠΙΔΑ πολύ μεγαλύτερες ευθύνες, γιατί σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι που υποφέρουν και δεν μπορεί η δικαιολογία για μας να είναι πως δεν υποφέρουν από καρκίνο και συνεπώς το πρόβλημα δεν μας αφορά! Η ΕΛΠΙΔΑ ήταν πάντοτε παρούσα στα κοινωνικά προβλήματα και έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια μια μεγάλη κοινωνική δράση στους σεισμούς, στις πλημμύρες, στον πόλεμο στα Βαλκάνια, στις πυρκαγιές, στις φυλακές, στους πρόσφυγες.
Με την πρόσφατη κοινωνική κρίση, αυτή η δράση έχει εντατικοποιηθεί μέσα από την Κοινωνική Υπηρεσία και το Κοινωνικό Ταμείο του Συλλόγου μας. Όσον αφορά στην κύρια δραστηριότητα της ΕΛΠΙΔΑΣ που στρέφεται προπαντός γύρω από τον παιδικό καρκίνο, ασφαλώς και η κρίση δεν θα σταματήσει το έργο μας!
Ιδιαίτερα αυτή την εποχή κατά την οποία μεγαλώνει η αδυναμία του Κράτους να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και στους τομείς της Υγείας, η ΕΛΠΙΔΑ, όχι μόνον συνεχίζει να στηρίζει και να φροντίζει τα παιδιά με καρκίνο, αλλά έρχεται να καλύψει και πολλά από τα κενά του Κράτους σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, σε κοινωνικούς λειτουργούς, σε αναλώσιμα και άλλα. Και βέβαια σε ιατρικά μηχανήματα.
Παράλληλα, συνεχίζεται το Πρόγραμμα των Αδελφοποιήσεων ανάμεσα στο νοσοκομείο μας, την «Ογκολογική Μονάδα Παίδων Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη – ΕΛΠΙΔΑ», με τα μεγαλύτερα κέντρα του εξωτερικού, όπως π.χ. το SickKids Hospital του Καναδά, το John Hopkins των ΗΠΑ κ.α. για ανταλλαγή τεχνογνωσίας, εκπαίδευσης προσωπικού κ.λπ., ενώ στα σχέδιά μας είναι η δημιουργία Εθνικού Κέντρου Μεταμοσχεύσεων Συμπαγών Οργάνων για παιδιά, η ίδρυση Κέντρου Αριστείας για την έρευνα στον καρκίνο της παιδικής ηλικίας και η λειτουργία μιας ηλεκτρονικής πλατφόρμας δεδομένων, γύρω από τις περιπτώσεις και τις θεραπείες του παιδικού καρκίνου.
Τα παιδιά με καρκίνο και οι οικογένειές τους έχουν εναποθέσει πολλές ελπίδες σ’ εμάς. Αυτές τις ελπίδες τις κρατάμε ζωντανές με κάθε κόστος. Ό,τι κι αν συμβεί δεν θα τους απογοητεύσουμε!
Πόσος χρόνος μένει μέσα στο 24ωρο μιας ημέρας για να χαρείτε τον άνδρα σας, τα παιδιά σας, τα εγγόνια σας; Πόσος χρόνος μένει για να «τα πείτε» με τον εαυτό σας;
Ο καθένας από εμάς ορίζει αλλιώς τον «προσωπικό χρόνο». Στη δική μου ζωή, προτεραιότητα είχε και έχει η οικογένειά μου. Προσπαθώ να είμαι πάντοτε «εκεί» για τους αγαπημένους μου και τους δίνω όλη την προσοχή και όλη την αγάπη μου. Ό,τι κάνω είναι ο «προσωπικός μου χρόνος» και είναι μια επιλογή ζωής που με γεμίζει. Δεν υπάρχει για μένα «δεν προλαβαίνω» και δεν παραπονιέμαι για τίποτα. Έχω επιλέξει να είμαι χρήσιμη και ουσιαστική. Κι αυτή, σας διαβεβαιώνω, δεν είναι μια εύκολη επιλογή.
