Γράφει ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος
Δημοσιογράφος – Δημοσιολόγος
Ο Ιερός Ναός, όπως και η Λαϊκή Αγορά, στην Ελλάδα είναι µέρη που συγκεντρώνονται πολίτες.
Κατά τεκµήριο στο Ναό προσέρχονται άνδρες και γυναίκες, πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι περισσότεροι σταθεροί στη συνέχιση της εθνικής κληρονοµιάς.
Στη Λαϊκή Αγορά προσέρχονται νοικοκύρηδες και νοικοκυρές, κυρίως µέσου εισοδήµατος, κάθε πνευµατικής και πολιτικής αντιλήψεως. Στις προεκλογικές λοιπόν καµπάνιες οι πολιτευτές δίνουν το «παρών» στα δύο αυτά µέρη, όπου βρίσκουν λαό για να προβάλουν την υποψηφιότητά τους. Αλλά η µεν Λαϊκή Αγορά είναι ουδέτερος πολιτικά και ιδεολογικά τόπος, όπου συναντώνται κάθε ιδεολογίας πολίτες και πολιτευτές, ο Ιερός όµως Ναός είναι τόπος συνάξεως των πιστών Ορθοδόξων Χριστιανών….
Στα πανεπιστήµια της Θράκης, του Χάρβαρντ ή των Παρισίων ασφαλώς δεν διδάσκεται η διαφορά µεταξύ Λαϊκής Αγοράς και Ιερού Ναού, όµως ο κάθε µορφωµένος Έλληνας γνωρίζει ότι είναι ο χώρος όπου συγκεντρώνονται ελευθέρως και αβιάστως οι πιστοί, ως µέλη της Εκκλησίας.
Κατά τον Ολιβιέ Κλεµάν η Εκκλησία είναι το Σώµα του Χριστού, το οποίο «µεταµορφώνει στον άνθρωπο τον χωρισµό από τον Θεό σε εµπιστοσύνη προς Αυτόν, τον ναρκισσισµό σε άνοιγµα προς τον συνάνθρωπο, την κτητικότητα σε κοινωνία και το οποίο συµβάλλει στη θεραπεία της πνευµατικής νεύρωσης του πολιτισµού µας, που τυραννιέται από το µ η δ έ ν». Η Εκκλησία θεραπεύει από τον εγωισµό, τον ωφελιµισµό, την αλαζονεία και διδάσκει την αγάπη και τον σεβασµό προς τον Θεό, τον άνθρωπο, τη φύση και τους νόµους της.
Στην εορτή του Αγίου ∆ηµητρίου και στον οµώνυµο Μητροπολιτικό Ναό της Κηφισιάς, όπου συνωστιζόταν πλήθος πιστών, προσήλθαν οι υπουργοί της σηµερινής κυβερνήσεως, η κα Κεραµέως και ο κ. Μαρινάκης. Εστάθησαν στο άνοιγµα του Σολέα, από όπου εξήρχοντο όσοι πιστοί κοινωνούσαν των Αχράντων Μυστηρίων και στη συνέχεια έπαιρναν το αντίδωρο.
Ορισµένοι τους χαιρέτησαν δια χειραψίας και αντήλλαξαν ευχές… Άλλοι όµως αντέδρασαν αρνητικά στο ότι προσήλθαν στη Θεία Λατρεία πολιτικοί που αναφανδόν ετάχθησαν υπέρ του γάµου των οµοφυλοφίλων, ερχόµενοι έτσι σε αντίθεση µε βασική διδασκαλία της Εκκλησίας.
Η κα Κεραµέως σε συνεντεύξεις της µε έµφαση έχει τονίσει πως ο «γάµος» των οµοφυλοφίλων είναι µια κοινωνική πραγµατικότητα και ότι είναι υπέρ της τεκνοθεσίας από τα οµόφυλα ζευγάρια διότι «έτσι κατοχυρώνονται τα ανθρώπινα δικαιώµατα των παιδιών και αυτά προστατεύονται από το να κλειστούν σε ιδρύµατα»… Από την πλευρά του ο κ. Μαρινάκης σε απάντηση δήλωσης του Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος κ. Τιµοθέου δήλωσε ότι «προφανώς η οµοφυλοφιλία δεν είναι αµαρτία» και ότι είναι λυπηρό να ακούγονται διατυπώσεις που κατά τη γνώµη του «δεν εκπροσωπούν τους πιστούς ή την Εκκλησία και είναι µειοψηφικές».
Η θέση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για το θέµα του «γάµου» των οµοφυλοφίλων δηµοσιοποιήθηκε τον ∆εκέµβριο του 2023. Με την ανακοίνωσή της επισηµαίνει ότι «η πίεση ακτιβιστικών ενώσεων “ΛΟΑΤΚΙ+” για την εισαγωγή γάµου υπέρ των οµοφύλων ζευγαριών στοχεύει βασικά στο δικαίωµα της υιοθεσίας, που είναι η κύρια διαφορά µεταξύ του γάµου και του συµφώνου συµβίωσης» και τάσσεται κατά του οµόφυλου γάµου και γενικότερα του πολιτικού γάµου.
Οµοίως ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος σε εγκύκλιό του προς τους χριστιανούς της Μητροπόλεώς του τονίζει µεταξύ άλλων ότι η Ελλάδα έφτασε «στη νοµοθετική εξίσωση του ιερού θεσµού του γάµου και της οικογένειας µε νέες µορφές συµβίωσης, που αντιβαίνουν παντελώς στους φυσικούς όρους και τους ψυχοκοινωνικούς νόµους και ασεβούν στον νόµο του Θεού, µε έωλα επιχειρήµατα ηθικού επικαλύµµατος υποστήριξης των δικαιωµάτων των προϊόντων αυτών, δηλαδή των δύστυχων παιδιών». Προκαλεί επίσης εντύπωση ότι ο κ. Μαρινάκης γνωµατεύει, ως ειδικός κανονολόγος, ότι η οµοφυλοφιλία δεν είναι αµαρτία. Οι Κανόνες της Εκκλησίας είναι αυστηρότατοι και διαχρονικοί για τον γάµο.
Είναι εύλογα τα ερωτήµατα που έθεσε ο Σεβ. Μεσογαίας στα µέλη της σηµερινής Κυβέρνησης για την ψήφιση στη Βουλή του «γάµου» των οµοφύλων:
«Ποιος ο λόγος για έναν τέτοιο νόµο; Ποια η ανάγκη; Πόσους αφορά άµεσα;…Γιατί αυτές οι µεθοδεύσεις; Γιατί να προκληθεί τόσος διχασµός και αναστάτωση στην κοινωνία; Πώς είναι δυνατόν ένα νοµοσχέδιο που αφορά την οικογένεια και την ηθική, που ανατρέπει ιστορικές αξιακές σταθερές, µάλιστα σε περίοδο τροµακτικής δηµογραφικής κρίσης, να ψηφίζεται µε προκλητική βουλευτική αποχή του κυβερνώντος Κόµµατος και προκλητικές συνειδησιακές πιέσεις;».
Ως προς το θέµα που έθεσε ο κ. Μαρινάκης, ότι οι αρνητικές απόψεις για τον γάµο των οµοφύλων και την εκ µέρους τους τεκνοθεσία είναι «µειοψηφικές» σηµειώνεται ότι από τότε που ψηφίστηκε ο σχετικός Νόµος η κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη και το Κόµµα του πήραν εκλογικά την κατηφόρα, που δεν λέει να σταµατήσει. Θα έπρεπε τα µέλη τους να είχαν διαβάσει τον Τοκβίλ, που τονίζει πως «όταν η εξουσία χάσει τη συναίνεση των πολιτών, τότε η δηµοκρατία υποφέρει».
Η κατρακύλα προκύπτει σαφώς από τις δηµοσκοπήσεις και κυρίως τα αποτελέσµατα των εκλογών. Επίσης το ποσοστό άρνησης της κοινής γνώµης στην τεκνοθεσία παιδιών από οµόφυλα ζευγάρια σε όλες τις δηµοσκοπήσεις ξεπερνά το 70%. Το ποσοστό του κυβερνώντος Κόµµατος στις βουλευτικές εκλογές προ του Νόµου για τους οµόφυλους, το 2023, ήταν 40,79%. Μετά την ψήφιση του εν λόγω Νόµου, τον Φεβρουάριο του 2024, στις ευρωεκλογές κατέβηκε στο 28,31%. Η δε καταλληλότητα του κ. Μητσοτάκη για τη θέση του πρωθυπουργού βρίσκεται στο 23,4%, η δε εµπιστοσύνη στα πολιτικά Κόµµατα έχει κατέλθει στο 12% (Πανελλαδική έρευνα Σεπτεµβρίου 2025 της KAPA Research).
Είναι λυπηρό που η κα Κεραµέως στα πανεπιστήµια του Χάρβαρντ και της Σορβόνης, που είχε τη δυνατότητα να σπουδάσει, δεν µελέτησε τις ψυχολογικές επιπτώσεις στα παιδιά οµόφυλων γονέων. Είναι λυπηρό που µιλάει για τα δικαιώµατα αυτών των παιδιών, χωρίς να φαίνεται ότι έχει διερωτηθεί αν αυτά τα παιδιά είχαν το δικαίωµα και τη δυνατότητα επιλογής θα επέλεγαν ποτέ να ζήσουν µε δύο οµόφυλους γονείς, χωρίς δηλαδή το χάδι της µάνας και το µητρικό γάλα, ή χωρίς τη στιβαρότητα και την ασφάλεια του πατέρα… Και ασφαλώς, εξ ιδίας πείρας, γνωρίζει ότι η φυσιολογική οικογένεια, δεν είναι «στερεότυπο», ούτε «πρόοδος».
Αντίθετα η επισηµοποίηση και η προώθηση µη φυσιολογικών καταστάσεων αποτελεί παρακµιακό φαινόµενο, που, όπως η ιστορία αποδεικνύει, οδηγεί στη σήψη ακόµη και ισχυρές οικονοµικά κοινωνίες.
Από την πλευρά του ο 37ετής κ. Μαρινάκης θα πρέπει να ξέρει ότι ο πολιτικός δεν πρέπει να περιορίζεται στις δηµόσιες σχέσεις, αλλά ότι απαιτείται να έχει εντρυφήσει και να γνωρίζει άριστα την ελληνική ιστορία, τα ήθη, τα έθιµα και γενικά τα περί της ιδιοπροσωπίας και των παραδόσεων του λαού… Το ελάχιστο είναι να τα γνωρίζει, το µείζον είναι να τα ενστερνίζεται και να αγωνίζεται για τη συνέχειά τους.
Τέλος ως προς την παρουσία των δύο πολιτικών στη θρησκευτική εορτή ας µη νοµίσουν ότι έτσι θα πείσουν τους πιστούς Ορθόδοξους Χριστιανούς ότι έπραξαν ορθά σε καίρια ζητήµατα πολιτικής, πολιτιστικής και πνευµατικής συνέπειας και ότι αξίζει να επανεκλεγούν. Εύλογο πάντως προκύπτει το ερώτηµα αν επίκεινται εκλογές.
