Κυριολεκτικά, την ημέρα που κυκλοφόρησε το βιβλίο αυτό, με μια πράξη ομολογουμένως υψηλού πολιτικού ρίσκου τις συνέπειες της οποίας ακόμη δεν είμαστε σε θέση να διαγνώσουμε, ο Πρωθυπουργός έκλεισε την ΕΡΤ. Έτσι κατέστησε την Ελλάδα την πρώτη χώρα του δυτικού κόσμου δίχως δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα.
Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται την έννοια του ρίσκου στις δημόσιες πολιτικές στην Ελλάδα της κρίσης. Δυστυχώς, το «μαύρο» στις οθόνες μας καθιστά την προβληματική αυτή εξόχως επίκαιρη. Γράφει ο συγγραφέας στο εισαγωγικό του κεφάλαιο: «Η διαχείριση της κρίσης που βιώνουμε ωθεί τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις σε πολιτικές υψηλού ρίσκου. Επομένως, και όσους αντιστέκονται, είτε διά του διανοητικού εκτοπίσματος του επιχειρήματος είτε διά της υλικής του δύναμης, τους ωθεί και αυτούς στο ρίσκο, εφόσον οι όροι του πολιτικού παιγνίου τίθενται από τον ισχυρό. O κίνδυνος εγκυμονεί σε όλους τους τομείς άσκησης δημοσίων πολιτικών που επεξεργάζεται το βιβλίο, και μάλιστα με οξύτατο τρόπο (…).
»Το ρίσκο οφείλουν να το αναλάβουν όσοι διακονούν την ανατροπή των πολιτικών που έχουν οδηγήσει την κοινωνία σε αποδιάρθρωση και τη δημοκρατία σε εκφυλισμό. Ούτε να υποκλιθούν στην εξουσία της νεοφιλελεύθερης βίας ψοφοδεείς, συνεργαζόμενοι μαζί της, τάχα για να την αμβλύνουν, ούτε να οδηγηθούν απερίσκεπτα σε καταστροφικές στρατηγικές, πεπεισμένοι πως ο «αντίπαλος μπλοφάρει». Διότι, και στις δύο αυτές κατευθύνσεις, η κατάληξη (θα) είναι τραγική. Υπάρχουν παραδείγματα, ένθεν και ένθεν. Το πρώτο πάντως το βιώνει αδιάψευστα η ελληνική κοινωνία. Και η εικόνα είναι τόσο εύγλωττη που δεν χρειάζεται λεζάντα (…).
»Η επιλογή είναι λοιπόν μεταξύ της ολοκλήρωσης της διάλυσης με τις πολιτικές που υλοποιούνται σήμερα και του ρίσκου υπέρβασης της συγκυρίας της οδύνης, μέσω εναλλακτικών προτάσεων. Ουσιαστικά λοιπόν, αν το καλοσκεφτούμε, πρόκειται για ένα δίλημμα μεταξύ καταστροφής και κινδύνου• μεταξύ της βέβαιης και της πιθανής ήττας. Θα μπορούσε κανείς να πει, αν είναι πιο αισιόδοξος: μεταξύ της βέβαιης ήττας και της πιθανής ανατροπής. Πάντως, ένα είναι σίγουρο: ότι μεταξύ της βεβαιότητας και της πιθανότητας διαλέγουμε, εκ των πραγμάτων, την πιθανότητα. Διότι αυτή εγκλείει και την προσδοκία της λύτρωσης• τη δυνατότητά της. Αντιθέτως, η καταστροφή που βιώνουμε σήμερα συνεπάγεται την απόλυτη ματαίωση: συλλογικά και ατομικά, πνευματικά και σωματικά.
Διαλέγουμε τον δρόμο του ρίσκου διά της στράτευσης. Σε τέτοιου είδους υπαρξιακά διλήμματα για το μέλλον της κοινωνίας και της δημοκρατίας, ουδετερότητα δεν νοείται. Στρατευόμαστε όμως με επίγνωση, με συναίσθηση της αφόρητης δυσκολίας και του ανελέητου βάρους. Με σοβαρότητα και στρατηγικές, χωρίς συναισθηματισμούς και ανέξοδες ρητορείες. Με πίστη στο περιεχόμενο της αξιακής αποσκευής της αλληλεγγύης, αλλά πάντα ανήσυχοι για το νέο που πρέπει να επεξεργαστούμε στην terra incognita την οποία μας επιφυλάσσει η μετάβαση που βιώνουμε (…)
(Έκδοση: ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ / Συγγραφέας: Δημήτρης Χριστόπουλος / ISBN: 978-960-221-582-1 / Σελ. 213)
