Διανύουµε ήδη την Αγία και Μεγάλη Εβδοµάδα των παθών του Κυρίου, τα οποία κορυφώνονται τη Μ. Παρασκευή και µας οδηγούν στην πιο λαµπρή ηµέρα. Στην Ανάσταση του Θεανθρώπου, στη νίκη της Ζωής επί του θανάτου. Η Αγία Εκκλησία µάς οδηγεί σιγά σιγά, σοφά και µεθοδικά ώστε να βιώσουµε µε κατάνυξη τις ηµέρες αυτές.
Η προετοιµασία αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου. Συνεχίζεται η προσπάθεια µε την καθαρά ∆ευτέρα, την νηστεία, τους Χαιρετισµούς στην Υπεραγία Θεοτόκο, µε τις προηγιασµένες θείες λειτουργίες κλπ. Με τις κατάλληλες ευαγγελικές περικοπές του ασώτου υιού (ή του φιλεύσπλαχνου Πατέρα), την αφιέρωση Κυριακών εις την ιερά µνήµη των µεγάλων Θεοφόρων πατέρων Γρηγορίου του Παλαµά και Ιωάννου της Κλίµακος και της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Με κάθε τρόπο προσπαθεί η Εκκλησία να µας εισάγει στο πνεύµα της κατάνυξης και του αληθινού πάσχα, του περάσµατος από την άστατη και αµαρτωλή ζωή στην µετάνοια και στην συγχώρεση.
Εισήλθαµε στο τελικό στάδιο προς την πορεία για την Ανάσταση. Προηγούνται τα κοσµοσωτήρια και λυτρωτικά πάθη και ο Σταυρικός θάνατος. Από την Κυριακή των Βαΐων το απόγευµα η Εκκλησία ψάλλει, µεταξύ πολλών άλλων, «Ερχόµενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος «Ιδού ο νυµφίος έρχεται εν τω µέσω της νυκτός, και µακάριος ο δούλος, όν ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυµούντα…».
Τροπάρια κατανυκτικά και λίαν διδακτικά. Ο Κύριος βαδίζει προς το εκούσιον πάθος για τη δική µας σωτηρία. Να είµαστε πάντα έτοιµοι για το µεγάλο πέρασµα από τη µια ζωή εις την όντως Ζωή. «Μακάριος ον ευρήσει γρηγορούντα», για να µη πάθουµε ότι έπαθαν οι µωρές παρθένες και ο πλούσιος ο άφρων της παραβολής. Ο χιτών µας να είναι πάντα ο χιτών της µετανοίας και της ετοιµότητος.
Υψηλά θεολογικά µηνύµατα εκπέµπει και το τροπάριο της Κασσιανής. «Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή, τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν, ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει. Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας, ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας. Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων, ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας, ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας, ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν, κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη. Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου; Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος». Καλεί κάθε χριστιανό να µετανοήσει. ∆εν αναφέρεται σε έναν συγκεκριµένο άνθρωπο. Όλοι µας ας το αφουγκραστούµε και να µετανοήσουµε πραγµατικά και ειλικρινά για τα ανοµήµατά µας. ∆ια να εορτάσουµε πραγµατικό Πάσχα.
Ο ίδιος ο Κύριος πριν από τον Μυστικό ∆είπνο δίνει έµπρακτα το καλό παράδειγµα της ταπεινώσεως και πλένει τα πόδια των µαθητών του. Ο πρώτος γίνεται έσχατος υπηρέτης των δούλων του. Ασύλληπτο, αδυνατεί να το συλλάβει ο νους του υπερηφάνου ανθρώπου της σύγχρονης εποχής. Ήλθε για να διακονήσει και όχι να διακονηθεί, όπως το είπε. Εις τον Μυστικό ∆είπνο ο Ιησούς και Σωτήρ ηµών σύστησε το µυστήριο των µυστηρίων. Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, για άφεση αµαρτιών και ζωήν αιώνιον.
Ακολουθούν ραγδαία τα γεγονότα. Ο Ιούδας φεύγει από τον Μυστικό ∆είπνο και οδηγεί στους Ιουδαίους στον κήπο της Γεθσηµανή, όπου ο Κύριος µετέβη για να προσευχηθεί. Εκεί ο µαθητής µε ένα φιλί και για τριάκοντα αργύρια παραδίδει τον Κύριο και ∆άσκαλό του στους ανόµους. Ο Πέτρος τρις τον αρνείται και πικρά µετανοιωµένος κλαίει πικρά και οδύρεται. Ο Ιούδας επιστρέφει τα αργύρια της προδοσίας και αντί να βρει τον Κύριο και να ζητήσει συγχώρεση, πηγαίνει και αυτοκτονεί. Πράξη που αποτελεί θανάσιµο αµάρτηµα. Ο Κύριος θα συγχωρούσε τον Ιούδα, όπως έδωκε άφεση αµαρτιών στους σταυρωτές του και έβαλε στον παράδεισο στον ληστή. Ο Πιλάτος νίπτει τας χείρας του και παραδίδει τον αναµάρτητο Ιησού να σταυρωθεί από τον όχλο.
Συγκλονίζεται η καρδία του πιστού ακούγοντας το εσπέρας της Μ. Παρασκευής τα θεολογικότατα και κατανυκτικότατα εγκώµια εις τον επιτάφιο του Κυρίου.
Θυσιάστηκε αναµάρτητος ων για µας τους αµαρτωλούς δούλους του. Θανατώθηκε στον σταυρό, µε τον τότε ατιµωτικότερο τρόπο θανάτου. Έτσι, ο Χριστός αγίασε το σχήµα του σταυρού. Η ζωή εν τάφω κατετέθης Χριστέ, και Αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην (αρχή 1ης στάσης).
Άξιόν εστι µεγαλύνειν σέ τον Ζωοδότην, τον εν τω Σταυρώ τας χείρας εκτείνοντα, και συντρίψαντα το κράτος του εχθρού (αρχή 2ας στάσης).
Αι γενεαί πάσαι, ύµνον τη Ταφή σου προσφέρουσι Χριστέ µου. Καθελών του ξύλου ,ο Αριµαθαίας, εν τάφω σε κηδεύει. (Αρχή 3ης στάσης).
Οι καρδιές κτυπούν αλλοιώτικα και ο νους αναπέµπει αίνους και δοξολογίες προς τον σταυρωθέντα Θεάνθρωπο Ιησού. Τελειώνει ο επιτάφιος θρήνος µε το θεοτοκίον «Ιδείν την του Υιού σου Ανάστασιν Παρθένε, αξίωσον σους δούλους».
Τα µεσάνυκτα του Μ. Σαββάτου προς την Κυριακή του Πάσχα ψάλλουµε το «∆εύτε λάβετε φως…» και το «Χριστός Ανέστη». Οι καρδιές αγάλλονται, το σωτήριον µήνυµα ακούστηκε. Ο Κύριος νίκησε τον θάνατο και τον µισάνθρωπο διάβολο για εµάς τους δούλους του. Χάρισε σε όλους µας τον παράδεισο. Βαδίζουµε τον δρόµο της σωτηρίας…
ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Μαθηµατικός
