Είναι πολύ σηµαντικό ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ζήτησε από τους ανθρώπους να κάνουν κάτι που δεν το έκανε και ο Ίδιος.
Το ανώτατο σηµείο αυτής της συνέπειας είναι ότι, όπως όλοι γνωρίζουµε, καρφωµένος στο σταυρό, παρακάλεσε τον Πατέρα του να συγχωρέσει τους σταυρωτές του. Και µάλιστα τους υπερασπίστηκε κιόλας, δίνοντάς τους ένα ελαφρυντικό, ότι δεν είχαν συνειδητοποιήσει τη βαρύτητα του εγκλήµατός τους: «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» («Πατέρα, συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν», κατά Λουκάν, κεφ. 23, στίχ. 34).
Ωστόσο, αυτό που αξίζει να προσέξουµε είναι ότι ο Κύριος δεν λέει ότι συγχωρεί ο ίδιος τους σταυρωτές του, αλλά παρακάλεσε τον Πατέρα του να το κάνει. Η συγκλονιστική αυτή φράση δίνει την απάντηση στο δυσκολότερο ερώτηµα που µπορεί να θέσει ο άνθρωπος: κι αν µου σκοτώσουν το παιδί µου, πρέπει να συγχωρέσω; Λοιπόν, όσο απίστευτο κι αν είναι, όσο αντίθετο µε την ανθρώπινη φύση, ο Χριστός ζήτησε αυτό ακριβώς από τον Πατέρα Του: να συγχωρέσει εκείνους που είχαν βασανίσει και σκοτώσει το Γιο Του!
Ο ίδιος ο Χριστός προφανώς είχε συγχωρήσει αµέσως τους σταυρωτές του. Ζήτησε όµως και από τον Πατέρα του το άκρον άωτον της συγχώρεσης. Και εφ’ όσον έχει πει πως ό,τι κι αν ζητήσει από τον Πατέρα του, Εκείνος θα το κάνει (κατά Ιωάννην 11, 42), καταλαβαίνουµε ότι ο Θεός όντως συγχώρεσε τους σταυρωτές του Χριστού. Αυτό βέβαια δεν σηµαίνει ότι σώθηκαν, διότι η σωτηρία δεν εξαρτάται µόνο από τη συγχώρησή µας απ’ το Θεό, αλλά πρωτίστως από τη δική µας µετάνοια. Αν δεν µετανοήσω, τότε δεν επιθυµώ να µε συγχωρέσει ο Θεός, συνεπώς δεν θα συγχωρεθώ, γιατί ο Θεός δεν θα κάνει σε µένα κάτι που δεν το θέλω. Είναι όµως βέβαιο πως, όσοι από αυτούς µετανόησαν, σώθηκαν.
Παράδειγµα, ο Ρωµαίος εκατόνταρχος, ο άγιος Λογγίνος, ο οποίος, βλέποντας το σκοτάδι και το σεισµό κατά τον θάνατο του Χριστού, συνειδητοποίησε την κατάσταση και είπε: «ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος» (Ματθαίον 27, 54).
Και ο Ιούδας ακόµη αν µετανοούσε και ζητούσε συγχώρηση από το Θεό, θα σωζόταν. Η αυτοκτονία του όµως δεν θεωρείται αποτέλεσµα µετάνοιας, αλλά απελπισίας. Η µετάνοια είναι προσέγγιση του Θεού και οδηγεί στη σωτηρία, άρα δεν περιέχει απελπισία.
Τα παραπάνω µας αποδεικνύουν και µία ακόµη συγκλονιστική αλήθεια: ότι, όπως ο Ιησούς είχε απόλυτη υπακοή στον Θεός Πατέρα, ώστε δέχτηκε να σταυρωθεί κατά το θέληµα του Πατρός, έτσι και ο Πατέρας έχει απόλυτη υπακοή στον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό. Και προφανώς το ίδιο ισχύει και για το Άγιο Πνεύµα. Γι’ αυτό και εντός της Αγίας Τριάδος υπάρχουν τέλειες σχέσεις αγάπης και αυτό διδάσκουν και για τις δικές µας ανθρώπινες σχέσεις.
Για το Χριστό βλέπουµε την υπακοή του και προς την Παναγία: στο περίφηµο πρώτο θαύµα του, στο γάµο της Κανά (στο χωριό Κανά), όπως έκανε το νερό κρασί, ο Χριστός αρχικά έδειξε ότι δεν θέλει να αναµειχθεί. Όταν όµως η Παναγία είπε στους υπηρέτες «κάντε ό,τι σας πει», Εκείνος, χωρίς άλλη λέξη, σηκώθηκε και πήγε και έκανε αυτό που ήξερε ότι επιθυµούσε η µητέρα Του (χωρίς µάλιστα καν εκείνη να του το εκφράσει ρητά). Αναφέρεται στο κεφ. 2 του κατά Ιωάννην ευαγγελίου.
Για να κλείσουµε: είναι αδιανόητο για κάθε άνθρωπο ακόµη και να σκεφτεί να συγχωρέσει εκείνους που έχουν κάνει κακό στο παιδί του. Η διδασκαλία όµως του Χριστού δεν ακολουθεί τη φύση, αλλά υπερβαίνει τη φύση. Ο άνθρωπος που θα προσπαθήσει µε σοβαρότητα να την ακολουθήσει, θα συγκρουστεί µε τη φύση και θα ανεβεί σε ανώτερο επίπεδο από τη γήινη φύση του. Και δεν είναι µόνος σ’ αυτό τον αγώνα: έχει τη βοήθεια του ίδιου του Χριστού, καθώς επίσης και τη συµπαράσταση του πνευµατικού του.
Αρκεί να πάρει τη µεγάλη απόφαση – να δεχτεί το µήνυµα του Χριστού, όσο κι αν τον σκανδαλίζει, και να κάνει το πρώτο βήµα για τον ανήφορο αυτόν, που, περνώντας από τον ιδιαίτερο Γολγοθά του καθενός µας, µε τη βοήθεια του Θεού οδηγεί στην Ανάσταση.
Θεόδ. Ι. Ρηγινιώτης
