Γράφει ο Παναγιώτης Οικονόμου
Εδώ και 57 χρόνια πολίτης Αμαρουσίου
Όποιος πιστεύει ότι οι απίστευτες δικαιολογίες που ακούγονται κατά καιρούς στα δικαστήρια είναι μια πρωτοτυπία, εθελοτυφλεί. Οι υποθέσεις αυτές αποτελούν απλώς τη συνέχεια μιας μακράς αλυσίδας σκανδάλων, όπου οι κορυφαίοι υπουργοί της ίδιας ακριβώς περιόδου μοιράζονταν τις ίδιες πρακτικές, τις ίδιες υπεράκτιες εταιρείες (offshore) και το ίδιο «μαύρο χρήμα».
Τα συγκοινωνούντα δοχεία της διαφθοράς εκείνης της εποχής αποδεικνύουν ότι το σύστημα ήταν ενιαίο.
Το «Πάρτι» των Εξοπλιστικών και ο Άκης Τσοχατζόπουλος: Πριν ανοίξουν οι επόμενες δικαστικές υποθέσεις, ο προκάτοχος στο Υπουργείο Άμυνας, Άκης Τσοχατζόπουλος, είχε ήδη στήσει μια βιομηχανία εκατομμυρίων. Από τα ρωσικά αντιπυραυλικά συστήματα Tor-M1 μέχρι τα γερμανικά υποβρύχια που… έγερναν, οι μίζες διακινούνταν μέσα από δαιδαλώδεις διαδρομές, σακούλες και offshore εταιρείες, οδηγώντας τελικά τον άλλοτε πανίσχυρο υπουργό στη φυλακή.
Τα «Μαύρα Ταμεία» της Siemens, ο Μαντέλης και ο Τσουκάτος: Την ίδια ώρα, η γερμανική Siemens εξαγόραζε το πολιτικό σύστημα για να εξασφαλίζει τις χρυσές συμβάσεις του ΟΤΕ. Ο Τάσος Μαντέλης παραδέχτηκε ότι έλαβε «χορηγίες» εκατοντάδων χιλιάδων μάρκων σε κρυφούς λογαριασμούς στην Ελβετία, ενώ ο Θόδωρος Τσουκάτος δήλωνε ότι το ένα εκατομμύριο μάρκα που πήρε μπήκε απευθείας στα ταμεία του κόμματος, με την υπόθεση να οδηγείται τελικά σε παραγραφές και αθωώσεις.
Η Φούσκα του Χρηματιστηρίου: Το μεγάλο κόλπο του 1999, όπου εκατοντάδες χιλιάδες απλοί πολίτες έχασαν τις οικονομίες μιας ζωής. Ενώ οι κομματικοί εγκάθετοι και οι «ημέτεροι» έστηναν μετοχές – φούσκες και αποκόμιζαν δισεκατομμύρια, η τότε κυβέρνηση χαρακτήριζε το Χρηματιστήριο ως «τον καθρέφτη της Οικονομίας», αφήνοντας τον λαό να πληρώσει τη μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έγινε ποτέ στη χώρα.
Η «Θεία από τη Νιγηρία» του Γιάννου Παπαντωνίου και το Ξέπλυμα της Ντροπής: Το θέατρο του παραλόγου στην ελληνική πολιτική σκηνή έφτασε στο απόγειό του με τη δικαστική κατάληξη για τον Γιάννο Παπαντωνίου, αποτελώντας το πιο τρανταχτό μνημείο πρόκλησης απέναντι στην κοινωνία. Ο πρώην υπουργός, που βρέθηκε με εκατομμύρια σε ξένους λογαριασμούς για την υπόθεση των εξοπλιστικών, εμφάνισε στο δικαστήριο το απίστευτο αφήγημα για τη «θεία από τη Νιγηρία» που του έστελνε… ζεστό χρήμα σε σακούλες για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Και τι έκανε η ελληνική Δικαιοσύνη απέναντι σε αυτό το ακραίο σενάριο, που θυμίζει τις πιο φτηνές απάτες του διαδικτύου;
Η σκανδαλώδης αποδοχή: Το Δικαστήριο προσπέρασε τις σκιές για το «μαύρο χρήμα» και προχώρησε στην ομόφωνη αθώωση του Γιάννου Παπαντωνίου, αποδεικνύοντας ότι για την ελίτ υπάρχουν πάντα νομικά παραθυράκια.
Το μήνυμα της ασυλίας: Για ακόμα μια φορά, το σύστημα έδειξε ότι οι επώνυμοι πέφτουν στα μαλακά, την ώρα που ο απλός πολίτης κατατρέχεται για λίγα ευρώ χρέους.
Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: Από τους «Πράσινους Φρουρούς» στα σημερινά «Γαλάζια Ακρίδια»
Αν νομίζει κανείς ότι η σήψη και η κατάντια σταμάτησαν στο παρελθόν, πλανάται πλάνην οικτράν. Η σημερινή Νέα Δημοκρατία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το χειρότερο, βαθύ ΠΑΣΟΚ. Το «Κόμμα της Μίζας» δεν έχασε ποτέ την εξουσία· απλώς άλλαξε χρώμα, από το πράσινο στο γαλάζιο, κρατώντας τις ίδιες ακριβώς άθλιες μεθόδους.
Η ιστορία των κομματικών διορισμών και της λεηλασίας του δημοσίου χρήματος συνεχίζεται χωρίς ντροπή:
Το Χθες των Πράσινων Αφισοκολλητών: Τότε που οι «πράσινοι φρουροί» διορίζονταν κατά χιλιάδες στην ΕΡΤ και σε κρατικούς οργανισμούς, σε βαθμό που οι υπάλληλοι δεν είχαν κυριολεκτικά καρέκλα να καθίσουν.
Αυτοί οι ίδιοι βγήκαν στη σύνταξη από τα 50 τους χρόνια, τσέπωσαν παχυλά εφάπαξ και σήμερα τους πληρώνει με το αίμα του ο απλός λαός.
Το Σήμερα των Γαλάζιων Golden Boys: Η σημερινή ΝΔ πήρε τη σκυτάλη και τελειοποίησε το σύστημα. Μετακλητοί, «δικά μας παιδιά», στρατιές από κομματόσκυλα και αποτυχημένους πολιτευτές βαφτίζονται εν μία νυκτί «μάνατζερ» και διοικούν νοσοκομεία και δημόσιους οργανισμούς, την ώρα που οι απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων έγιναν το νέο σπορ των ημετέρων.
Η μεγάλη προκλητική διάκριση
Το πιο εξοργιστικό είναι ο απροκάλυπτος διαχωρισμός των πολιτών σε δύο ταχύτητες. Από τη μια πλευρά, η κάστα των κομματικών εγκλείστων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που απολαμβάνει ασυλία, προνόμια, χρυσούς μισθούς και πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Από την άλλη, ο απλός, έντιμος εργαζόμενος της πραγματικής οικονομίας, που τον στύβουν σαν λεμόνι, τον αναγκάζουν να δουλεύει μέχρι τα 67 του χρόνια και τον καταδικάζουν σε πενιχρές αναλογικές συντάξεις – φιλοδώρημα, χωρίς κανένα εφάπαξ.
Δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στη γαλάζια και την πράσινη βρώμα. Η δυσοσμία είναι κοινή. Πρόκειται για μια διαχρονική συμμορία μιζοδόχων και διοριστών, που χρησιμοποιούν το κράτος ως προσωπικό τους μαγαζί, αφήνοντας τις επόμενες γενιές να πληρώνουν τον λογαριασμό της δικής τους προκλητικής χλιδής.
Η παρούσα παρέμβαση εκφράζει προσωπικές μου απόψεις.
